søndag 24. august 2008

Landkjenning - Spania

Nærkontakt med månefisk.

Stian ringer laurdag 20:15 for å fortelje meir om fiskeri og anna spenning på havet!

Dei har fått ein tunfisk på ca 4 kg og ein på 10-12 kg, og slete snøret på endå større fisk. Dei har også møtt på ein kjempeflokk med delfin, med små ungar i lag med seg.

I dag oppdaga dei ein stor finne som stakk opp. Dei svinga bort for å undersøke nærmere, og Stian drog kjensel på fisken han har sett ein gong før, i Grytafjorden. Det var ein månefisk. Stian treiv dykkermaska og hoppa i sjøen, greip tak i den store fisken og fekk svinga den inn mot båten, og Reidun fekk filma episoden. Skinnet var ganske sandpapiraktig, så Stian vart oppskrapa og blødde litt, men kva gjer vel det i så spennande møte med så spesiell fisk.

I det eg spør om posisjonen, fær Stian akkurat auge på Spania. Dei reknar med å vere i hamn i morgon tidleg i La Coruna og posisjon akkurat no er 44° 14'N og 8° 02'W, seier han.
Andor

lørdag 23. august 2008

Satelittelefon frå Biscayabukta i dag kl. 15

"Hallo far - No e d kjempestemning her ombord kan du tru. Øss he komt midtveis i Biscayabukta og ligg å fiska midt i ein tunfiskstim med fisk opp i 100-kgs størrelse. Dei renne etter småsild, og ein hoppa 2M opp i lufta like attmed båten så vi fekk sjå den med eigne auge. Einar fekk ein på kroken, og snøret raste ut. Etter lang tids jobbing kom den så høgt at øss fekk sjå så vidt i den før den sleit snøret og forsvant. Einar og Steffen har no fått ut nytt snøre og håper på å få inn ein "sværing".
Vi har også hatt delfiner som ligg heilt framunder baugen så nær at vi nesten kan nå ned på ryggfinnane. Elles har vi fin seilvind inn frå sida og fint ver."

Andor

torsdag 21. august 2008

Brest i Frankrike

Å krysse den engelske kanalen gikk over all forventning. Skulle tru der var mykje sjø og dønninga etter alle dei lavtrykka som har hærja frå vest, men det var ikkje så gale som eg trudde. Vi gikk litt seint frå Falmouth (i 13 tida) så Elia sovna fort og sov heldigvis lenge. Stian og eg hadde utstyrt oss med plaster som sjølvsagt fjærna all sjøsjuke. Heilt utrulig stoff. Vi starta med å motor og seil, men etterkvart måtte seila ned, og vi gikk bære med motor resten av turen. Det resulterte i endel rulling, så når Elia våkna, så vart han ganske sjøsjuk. Ete middag, spy det oppigjen. Ete litt til, og så spy igjen. Når han såg ut til å få kontroll og flira og kosa seg, så spydde han plutseleg igjen. Men til kvelden roa sjøen seg mykje meir, og Elia fikk kveldsmat og rett i seng og sovna. Heldigvis utan å spy igjen. Eg vart fritatt nattevakta denne gongen, fordi det berre var for ei natt og Elia var uroleg om natta. Men guttane fikk den flottaste natta dei har hatt til no. Stjerneklart og måneskinn og mange kryssande båtar. Mykje trafikk oppover og nedover Engelske kanalen, men det gikk veldig greit. God sikt og god avstand.

Tidlegare på kvelden hadde vi storfangst ombord av Portugisiske krigssip. Det er iallefall det guttane trur det er. Stian og Steffen samla inn med håven og fekk plass til 6 skip i ei bøtte. Dei var ganske stilige med sine små segl. Rart å treffe på så mange portugisiske krigsskip så langt nord.

Inn til Brest gikk det heilt fint, og inne i havna såg vi to andre norske båtar og en svensk. Av dei norske, så skulle en nordover, medan den andre skulle sørover slik som vi. Men ikkje heilt til Karibien. Det skulle derimot svenske båten; en familie med tre ungdommar ombord. Kjem sikkert til å få sjå meir til dei.

Første dagen inne i havna, fekk vi sjekka værmeldinga og lufta oss. Eg hadde håpa på å få vaska litt kle, men der var så stappfult i havna at vi fikk ikkje strøm. Mange seilbåta som ligg her og venta på bedre vær over Biscaya. Utifrå værmeldingane vart det lenge til fint vær, så vi gikk berre ut av havna for å finna oss en plass å ankre opp. Men her er dårlig med lune oppankringsplassar, så vi vart liggande å rulle og stampe. Ikkje mykje søvn på Steffen, som ligg framme i forpiggen, då Ipod'en gikk tom for straum ei natt og han måtte ligge å høre på kjetting rasling og daumann bråk.

Vi gikk faktisk iland en dag for å sleppe båtrullinga og det var no igrunnen greit det. Stian hadde sett nokken ruina etter ei gammal borg i frå seilbåten og han ville at vi skulle spasere dit medan han tok gummibåten dit. Vi gikk og vi gikk ......og vi gikk. Innover skogen på en skogssti som vart berre dårligere og smalere. Og vi såg aldri noko ruin borg.. vi ringte til Stian og prøvde å gå etter det han såg frå båten, men det var håplaust. Dagens lekse: Landskap ser anneleis ut frå sjøen enn frå land. Vogna til Elia er forresten verdens dårlegaste vogn å trille i ulendt terreng, så av og til trudde eg at den skulle dette frå kvarandre. Utruleg nok så søv Elia ganske lenge. Etter en lang vei, opp tre bakka og ned en bakke, inn i en skog og over en jordbær åker, kunne vi endeleg skimte dissa ruin haugane og vi havna inn på en vei som forhåpentlegvis skulle føre oss dit.
Joda.... Militant ettelleranna.. ingen uautorisert personne har adgang her, stod det på eit skilt. Og ei stor veiavsperring i form av ei grind. Eg hadde no begynt på tilbake veien då eg høyrde bak meg at Steffen ringte Stian og spurde om vi ikkje bære skulle drite i ditta skiltet. Offamej. Han var temmelig irritert fordi vi hadde gått så veeeldig langt, og skiltet såg no egentlig veeldig gammalt ut... og dessutan so var ikkje porten stengt med hengelås... Vist oss virkeleg måtte gå heile den lange og vanskelige veien tilbake, så var det bra fristande å berre prøve seg på en aldri så liten spansk en vist oss skulle bli stoppa inne på forbudt område. Hæhæ??... Kan ikkjæ frænsj, hadde ej sagt då.

Vi slapp å bryte oss inn og vi slapp å snakke med militære. Steffen og Stian fann ut at vi måtte kunne klare å komme oss ned til stranda på ett vis, så skulle Stian møte oss der. Vi gikk så tilbake til jordbæråkeren, fikk med oss litt smaksprøve, vekte Elia, slo sammen vogna, hadde Elia på skuldrane, Steffen bar vogna, papa bar alt det andre, og så gikk vi gjennom ett svært bregne krater langs en smal sti og kom forsyne meg til slutt ned på ei lita strand. Der stod Stian og lurte på kor i all verden vi hadde gått og koffor vi hadde brukt så mykje tid. Han var no veldig klar for dykking, så Stian, Steffen og pappa heiv seg avgårde i gummibåten, bort til den oppankra seilbåten. Å jøyemejdå, alle mann vart klissvåte på grunn av dei store bårene og den overfulle gummibåten. Heldigvis var ikkje Elia og eg så tong som karane, så vi vart ikkje våt i det heile.

Stian og Steffen dykka etterpå ja, men såg ikkje handa framføre seg pga den grumsete sjøen. Dei klør i fingrane etter tropiske dykkerforhold, der en kan sjå laaaangt framføre seg.

-Det blir snart kara, det blir snart.

For å bøte på mangelen på klart vatn og fisk på kroken, drog vi en tur innom akvariet som ligg ved sida av Marinaen her i Brest. Dei sa at det var mest for Elia sin del, men eg høyrde kor dei spekulerte i kva fiskekroka dei skulle bruke på dei forskjellige fiskane og kor stor fangst dei skulle få på kroken. Etterpå var det rett bort til fiskeutstyrsbutikken og kjøpe inn sluk nr 101 og sterkare snøre til fiskestengene. Dei har god tru dissa karane. Den eine diktinga etter den andre om korleis det skal bli å få ombord svære beist på minst 100 kilo. -Då blir det steikt fisk til middag Reidun, sei dei. -Jada, sei eg.

Så endeleg har vi fått klarsignal om å reise over Biscaya bukta. Vi har etterkvart blitt mange båtar som ligg å ventar på godvær, og imorgo (torsdag 21 aug) ser det ut til at dei fleste vil gå. Dei siste dagane har vi lege her i Marinaen, utapå en anna norsk båt som heiter Leikaren. Ett skikkelig triveleg ektepar som har bygd ei colin archer skøyte, og reise no på ett års tur med den. Mest truleg vil vi gå saman med dei over Biscaya.

Ellers har vi hatt skikkeleg høst- vestlands vær. Det regna og regna og bles veldig mykje. Kald vind som bles heile tida.. Franskmennene har vist ikkje opplevd noko liknande august vær, på det dei kan huske. Eg er no vand med vestlandsvær, så for meg er det faktisk ikkje så farleg. Vi får nok av varme etterkvart uansett.

OG ei virkeli stor glad melding heilt tilslutt, mamma kjem på besøk!!! Yippi! Ho og Petter Sundnes(god venn av familien) kjem til La Corunia onsdag i neste veke og blir til fredag. (27 aug-5sept). Vi gler oss kjempemasse til dei kjem.

Ps1: Tusen takk for alle satelittmeldingane som tikka inn på telefonen. Eg forstår at det har vore eindel problem med å få til å sende lange medlinga, men det skal egentleg vere i orden no. Kanskje kan det vere ein idè å sende to meldinga istaden for ei kjempelang. Ser ut som dei litt mindre meldingane er lettast å få sendt. Og skriv gjerne avsender:)av og til lure vi på kven som har sendt til oss:)

Ps2: Til den som spurte om sikkerheita ombord: Vi har redningsflåte, nødpeilesender og brukar alltid vestar når vi er åleine på vakt. På lengre seiltura og mykje sjø og sånn, så brukar vi å feste oss fast med tau til båten.

Ps3: Pappa blir ikkje sjøsjuk!! Og ikkje Steffen heller tydelegvis. Dei kan gjerne sitte nede i båten når det rullar som verst, medan Stian og eg sitt oppe og kjempar tappert når vi ikkje har på sjøverksplaster. Sånn er vi bære laga folkens, skapt heilt ulike, nokon med ei evne og andre med ei anna evne. Fasinerande. Då vi var innom akvariet, vart eg ståande å undre meg over alle dei forskjellige rare fiskane som fanst. Gud må ha hatt det morsomt når han skapte alle dyra! - For en fantasi, sa eg til Stian. -Fy kor mykje tid han må ha brukt, svara han. Så begynte eg å kike rundt meg å studere alle dei forskjellige folka, og blei igrunn ståande å måpe. Her er no ikkje eit einaste menneske som er prikk likt. For ikkje å snakke om kor morsomme og rare vi er alle mann. Jøyemej. Snakk om fantastisk skaperverk!

Ps 4: Ei lita Elia oppdatering: Han har begynt å vise fleire følelsar som; skuffa (når han ikkje får leike med alle dei nye fiskekrokane), sint (når det er seint og han leikar seg med guttane og han må gå og legge seg), glad og deler ut klemmar utan videre. Han kan plutseleg finne på å sei heile ord heilt korrekt, men når vi prøva å få han til å sei det fleire gonga så blir det bære babbel. En gong sa han feks Åkei! Stian og eg bære såg på kvarandre og lurte på om det virkelig var han som sa det. Han har også begynt med å sei pappa, faktisk meir pappa enn mamma, særleg når han vil at vi skal ta imot han når han er ute i cokcpiten og vil inn. Eller at pappa skal ta imot en fisk frå fiskestanga si. Stian kjøpte nemleg ei leikefiskestong på det lokale supermarkedet, men den datt frå kvarandre bære vi såg på den. Så no har Stian fiksa og teipa, og fiskestonga er alle tiders. Akkurat sånn som karane har:)

Nei no må eg virkeleg stikke. Tenkte meg ein sykkeltur til butikken, før guttane våkna og vi gjer klart for avreise.

Turen over Biscaya tek ca tre døgn med ei fart på 5 knop trur vi.
Har mistanke om at dette blir ein flott tur:)

Over og ut

reidun

Kort melding frå Good Mood - Straks avgang frå Brest

Hadde kontakt med Reidun i kveld, og ettersom Good Mood berre har hatt svært dårleg internett medan dei har vore i Brest, har dei ikkje fått lagt ut nye reisebrev derifrå. Dei har det berre fint. I Biscaya var det no ca. 10 M høge bølger, og ikkje særleg freistande å starte på videre seilas i dag. Det ser det ut til at dette vil bli betre i morgon, og avgang over Biscaya mot A Coruna i Spania er planlagt torsdag 21. august ca. kl. 11:00 saman med Colin Archer-skøyta "Leikaren".
Meldingane no seier god medbør, og distansen over Biscaya er anslått til CA 3 døgn.
Kanskje kjem det eit reisebrev dir. frå mannskapet om nettet tillet det før dei kaster loss.

Hilde

torsdag 14. august 2008

Vi reise frå England

Då vart det bestemt. Vi ser at der er ei lita opning til å komme oss til Brest i Frankrike, så vi reise likegodt over no. Kjem til å ta ca 24 tima.

Snakkast i Frankrike.

Reidun

onsdag 13. august 2008

Mylor

Slik ser det det ut frå båten min idag. Mannfolka har tatt jolla inn til kaia, medan Elia og eg vart igjen i moodyn. Han søv middag og eg surfa på nett og legg inn litt bilde i galleriet og slikt.

Det var igrunnen god stemning ombord igår kveld, då vi hadde lasta ned værmelding og bestemt oss for å reise torsdag/fredag, men stemninga vart drastisk endra då ny værmelding kunne fortelle om endå to lavtrykk som kjem kastande på. Mannfolka he makk og vil ut, medan Elia og eg held igjen så godt vi kan.. Der er no både kjempestore bårer der ute og etterkvart mykje motvind så vi vil heller vere i Falmouth. Vi har litt kontakt med Tempest karane som ligg i Plymouth, og dei vil også vente, og sjå været an. Veldig bra for meg:)

Det nye vi har snakka om no, er å kanskje gå til Brest i Frankrike. Vi får sjå. Uansett kjem eg til å sei ifrå før, og når vi eventuelt reise her frå Falmouth.

Dagane ombord går med til boklesing, musikk lytting og utforsking av korleis halde seg iform ombord i en 42 fots båt. Steffen er ivrigast på denne nye hobbyen. Då vi var ute og seila langsmed England likte han spesielt godt å forsøke å ta armhevingar halvegs oppned, når vi seila og båten låg skikklei skeivt. Det er hardt å gå frå fleire tima med fotballtrening i veka til å sitte still og bære late seg dagane lang. Etter vi gikk frå Falmouth for å ankre opp i Mylor, så sprang Steffen og Stian på land og jogga seg en lang tur i regnværet. Dei har no heile tida dreve å sagt at dei har lyst å terge oksar(!), og det vart det gode sjangsar for no. På vei tilbake til båten tok dei en anna vei og havna inni ett gjerde med mange oksa. Og gjett om dei fikk springe! ikkje så høg i hatten då, når en flokk oksar kjem settande for å helse på dei to kjempetøffe(!) sunnmøringane. Ved enden av marka tok Steffen ett godt tak i gjerde og slengde seg over. Etterpå oppdaga han at det var ett piggtrådgjerde og at han klarte å treffe med hendene midt på piggane. auau..

Eg skulla gjerne sett det. Eller kanskje like greit at eg ikkje gjorde det, så kan vi leve i trua på at det var oksar dei terga og ikkje en søt liten flokk med melkekyr.. :)

Elia har forresten oppdaga korleis han skal pumpe doen. Han vil også trene skjønna dåkke, så no får pumpa virkeleg gjennomgå. Men å sitte på potte, nei det er for kjedelig. Heller tisse i bleia endå. Og så har han fått seg våtdrakt! Tøffaste gutten i verden no! Då han prøvde den på vart han bære ståande å undre seg over drakta. Prøvde å få tak i tisseluren, men det var ikkje lett sjølv om bleia mangla. Så no blir det nok bading i sjøen etterkvart.

Vi kjem til å ankre opp i den første bukta som vi låg før byen Falmouth. Eg reknar med at det blir middag når karane kjem ombord igjen, diesel fylling og so tøffar vi oss ut.
alltid kjekt å lese når nokken skriv litt til oss. Tusen takk for mail! Vi savnar folke heime og likar godt å høyre korleis det står til med alle!

over og ut, reidun

lørdag 9. august 2008

Falmouth

No kjem eit litt lengre reisebrev frå ferda vår langs med england sin kyst. blir det for langt so får dåkke bære dele opp, for det blir lenge til neste gong;)

So har vi altså komt oss til Falmouth. Vi har igrunnen skonda på nedover langs kysten for å komme oss so fort som mulig hit slik at vi kunne krysse Biscaya snart.

Desverre var vi ikkje raske nok. No kjem der altså ett voldsomt lavtrykk innover englandskysten og det kjem til å blåse hatteføk. Vi hadde bære fått mykje motvind om vi hadde prøvd oss på Biscaya no, så vi blir liggande i Falmouth nokken daga, til lavtrykket har passert.

men det er igrunnen greit. Falmouth er en veldig trivelig by. Gatene er smekkfulle av koselige småbutikkar som inneheld alt mulig rart på en gong. Då vi var innom ei sånn lita sjappe, kom vi ut igjen med mykje rart i handleposen; småkaker, fiskekroka, startkabla, flugepiske og ei potte til Elia;)

Men kanskje oss skal ta ett tilbakeblikk på kva oss har gjort på dei siste dagane. Forrige reisebrev var frå Dover. Der låg vi frå laurdag til mandag 4 august. Sjølv om det var mykje vind og litt sjø, reiste vi videre klokka 9.00 mandag morgon. Det varierte mykje frå å vere motvind til seilvind og bårer og motstraum. Vi var faktisk heilt ned i 2,5 knop fart på det verste. Ein skal vist ikkje undervurdere motstraumen langs med englandskysten, men vi måtte uansett framover og der var veldig dårlig med havner å gå inn til. Vi tok sikte på å nå fram til Brighton, men var redd det blei mørkt før vi nådde fram. Og det vart det også. Klokka var 04.00 (tirsdag) då vi endelig kom oss inn i ei lun og stappfull havn, og kunne slenge oss ned på senga og ta natta. Men den gong ei. Elia vart so kjempeglad for at motoren stoppa og han kunne bevege seg i ein stille båt utan å spy, at han feira med å sprette rundt i senga og hoppe på fjeset til mora si. Det vart minimalt med søvn den natta. Om morgonen hørte vi at folk begynte å styre på for å få båtane sine ut av den overfylte marinaen, dei skulle ut og segle. Er det nordover folk har tenkt seg? spurde vi. Jo, nokon skulle nordover, men dei allerfleste skulle faktisk sør/vest, altså lenger nedover langs kysten fordi det var så flott seilvind!! Ditta var nesten for godt til å vere sant. Men eg sprang opp på marina kontoret for å høre om vi måtte betale litt for oss, før vi ville prøve oss ut vi også. SVIM AV. Mannen bak skranken ville ha både navn og adresse og reisemål og båt type og alt mulig dill dall båt info og på toppen av heile kransekaka so skulle han ha 31 pund takk. Trøste og bære. Og vist ikkje oss for ut før klokka 12 om morgonen so måtte vi betale nye 31 pund. Nei, det får no være måte på. Eg har no skreve før at Stian er gnien, men no var det min tur å få bakoversveis. Sjølv om vi var sliten og godt kunne tenke oss å vente litt før neste reis, bestemte vi oss bære for å prøve på igjen og håpe på seilvind.

Elia vart lei seg då vi starta motoren og tøffa ut. Han grein faktisk. Ikkje kjekt nei, men eg trur det var en kombinasjon av at han ikkje ville ut på tur igjen og at det nærma seg formiddagsluren hans, for tett etterpå so sovna guten. Heldigvis fekk vi god seilvind og medstraum og det gikk unda med 8 knop fart! Vi kom oss etterkvart inn i le for den store øya utafor southhampton og portsmouth og ankra opp i 23.00 tida. Atter en dag med mykje seiling, lite spying og stortsett fin tur. Men vi hadde ikkje fått kvilt oss skikkeli ut etter forrige etappe så det måtte vi få ta igjen her i Cowes.

Jommen sa eg kvile oss ut. Nei ikkje ditta mannskapet nei. (Onsdag). Etter en god frokost så sparka vi oss videre ut av fjorden og fikk faktisk ingen seilvind, men mykje medstraum og stille hav. Vi stevna rett ut og tenkte ikkje å gå meir enn ett lite stykke dinna gongen. Fristelsen med å fortsette vart derfor altfor stor då vi hadde så flott medstraum, og av og til seilvind, at vi gikk videre sjølv om det nærma seg natta. Og utover kvelden vart der diska opp med 2 pizza fyllt med masse kjøttdeig, løk, mais og ananas! Smellgodt!

Men ut på morgon kvisten (torsdag) var ikkje dama ombord god. Ho var tvertimot illsint. Kombinasjon lei, trøtt, sliten og kvalm er ikkje bra, og dei som fikk gjennomgå var stakkars Steffen og Einar. Dei satt på vakt då sinteReidun kom på vakt. Hjelpe meg. Dei angra bittert på at dei ikkje hadde svinga inn og ankra opp bak neset før vi sette igong med siste store etappa før Falmouth. Då Stian kom på vakt to tima seinere, var det like før han måtte kaste kona på sjøen (med tau rundt magen vel og merke), så ho skulle få kjøle seg ned. Jaja... ikkje greit, men slik går dagane av og til. Ho fikk no roa seg ned etterkvart sjølv om kvalmen var stor og Elia spydde fleire gonga. Slik blir det når en ikkja har seilvind, men bære rullesjø. (sorry pål, rakk ikkje å ta bilde av spyinga, vart ikkje akkurat prioritert, men det blir antagelivis mange fleire anledninga framover..)

Endelig kom vi oss inn til Falmouth, der vi fann oss en fin plass å ankre opp. Etter kylling, ris, salat og loff, tok vi oss en liten tur iland og gikk på jungelsafari. Og leika på sandstranda. Steffen og Stian konkurrerte om å få mest hopp med flate steina, mens Elia fyllte støvlane sine med sjø. Han ville også kaste steina. Og helst plukke opp dei som låg langt ute i stranda.

Morgonen etterpå (fredag) tok vi det kuli og stressa ikkje med å gå inn til byen for å finne ut om værmelding og slikt. Som vanlig hadde Steffen sett ut lina si med fiskekroka på, og Stian hadde sett ut to teine. Med mykje makrellagn på alt. Denne morgonen drog vi opp en einaste stor vase der der var ein en fisk innetulla i masse tau og styr. En hai faktisk. Iallefall relatert til haifamilien sei karane.

So no er vi altså i Falmouth og ett lavtrykk er på veg. Våkna idagtidleg (laurdag) av at det bles og vi er litt for nær båten framom oss. Her er mange båtar. Men vi går ut og ankrar opp etterkvart sei Stian. Pappa Einar vil gjerne på sekkepipe konsert ikveld, så vi ankrar ikkje så langt frå land.

Elia ord: haaiiiæææ (hade) etterfulgt av en kongelig bevegelse med handa si. Steffen og Elia vinka omkapp til alle seilbåtane vi passerar. Det vart mykje trening igår, då vi skulle inn hit.

No går Steffen ut får å kjøpe seg kaffi opp i gatene her. Som han sa sjølv så var her så vanvitti mykje styr på benken at han fann ikkje blusset og kaffi kjelen. Då får eg vel slutte av og rydde litt tenke eg. Organisere litt i rotet vårt.

reidun

mandag 4. august 2008

DOVER

Fra Harwich til Dover fekk vi en flott tur med ei fantastisk utsikt over klippene langs med kysten. Inn i den enorme havna kunne vi ankre opp og ta kvelden. jammen blaste det friskt etterkvart. og følgande dag lag vi bere å rulla og krenga frå side til side. Her var det vi skulle lære meir om kor langt stian kan tøye grensa til kona si. Ho ville sjølvsagt inn i havna, men den kosta no masse peng, og mannen he no førsteklasses kjempetongt anker med masse ekstra blylodd og eg veit ikkje kva, så baten skulle ligge heilt nydli samme kor det blaste. Dessuten fekk vi ekstra sjøverkstrening!!! Huttetu sei bere eg. I tillegg til dette skulle Stian prøve seg pa ett aldri sa lite stunt å komme sej inn til land med jolla! kjære vene. Og kona måtte sjølsagt bli med sa han, var ikkje bra å sitte fast i den dansande båten heile dagen. Først prøvde Stian å få inn Steffen. Eg burde ane uråd då han kom att klissvåt. Store dønninga inn på ei bratt strand gjorde sitt til at båten nærmast kvelva. Så stian ville ta en anna vei med Elia og meg. Joda.. han fann en anna plass, og vi kom oss nesten tørrskodd på land. Men kvar skulle vi komme oss ut av ditta innegjerda omrade? Stian for tilbake for a hente pappa og Elia og eg vandra langs med ett gjerde for å finne utgang til vi traff på en aldri so lite forundra politimann som spurte: are you lost? where do you come from and where are you heading?... Då eg svara at eg skulle på the beach, såg han ut til a trekke på smilebande men prøvde å holde maska. Det viste seg at Stian i sin iver etter å finne ei stillere ilandsetting til meg, hadde sett oss av på plassen der den hurtiggåande ferga går veldig ofte mellom england og frankrike. Selfølgelig kunne ikkje vi gå iland der , vi kunne no like gjerne bli nedrend av dinna speed katamaranen. Det var like før eg spurte om ikkje han kunne gi Stian ei klekkelig bot når han kom tilbake med pappa.. Enden på visa vart no at vi alle kom oss på stranda etterkvart og sjekka ut sentrum av Dover resten av dagen.
Etter endå ei natt med gynging og bråk fra kjetting og daumann, vakna vi til festival og race competition. og det mest morsomme med heile greia var at der kom en båt og spurte om vi ikkje kunne flytte oss inn i havna for dei trengte plassen vi låg på til race løpet!! hehe... gjett om ei var glad då.... Så vi gikk alsta inn i havna igår og har vaska kle til den store gullmedalje med maskina mi og hamstra inn mat og Elia fikk springe frå seg på land. Dessutan traff vi en anna langturseilbåt! Tempest ligg desverre med motortrøbbel her i havna. I motsetning til dei som har truffe mange norske langturseilarar allereie, var dette første baten vi har truffe. Det var kjekt.

Vi hadde tenkt å gå videre i dag med det var for mykje vind så vi må gå i morgå. stian er veldig utolmodig etter å komme seg videre.

Reidun

fredag 1. august 2008

Vi skal samme vei som fuglane vi!


NO er vi faktisk underveis på langtur!! Og det beste av alt er at vi skal samme vei som fuglane flyg! Vi kosar oss ombord i moodyen. Nokken terga medan andre fyrer. Og atter andre syng en trall:)

Å krysse Nordsjøen gikk over all forventning. Første 2 dagane seila vi natt og dag og brukte ikkje motor før tredje dagen då det vart vindstille. Stian og eg sette på sjøverksplaster før vi drog frå Stavanger og eg er veldig overraska over virkninga . Eg som blir so vanvitti sjøsjuk, kjende ikkje tendensane eingong! Elia spydde nokre gonga, men åt godt med mat og drikke likevel. Vi hadde innført vaktordning der vi gikk 4 tima av og 4 tima på. Det fungerte igrunnen greit. I begynnelsen av turen var det mykje sjø og bevegelsa, så vi satt stort sett ute i cockpiten nesten heile dagane for ikkje å bli kasta hit og dit, men etterkvart vart det så stille sjø at vi kunne finne på ting nede i båten også. Spesiellt spennande med norsjøkryssinga var nattevaktene der vi måtte tyde lanternelysa på møtande båta og finne ut kva retning dei hadde sånn at vi ikkje kolliderte. Og så var det veldig kjekt å oppleve oljeplattformene om natta. Mange såg rett og slett ut som gigantiske juletre med all den belysninga. Personlig likte eg morgonane best. Då lysna det, og Elia våkna, og vi to kosa oss med frokost på dekk med masse hav på alle kanta. Av og til avbrutt av Elia sine ''sjå!sjå'' då det kretsa svære havsuler og kjalka rundt båten, og han peika og vinka like trufast kvar gong:) På slutten av norsjøkryssinga vart det omtrent flatt hav og motorkjøring. Litt vemodig å starte motoren etter så mykje seiling. Den bråka! Men den fekk oss framover istaden for at båten vart liggande å drive. Mandag kveld kunne vi skimte land! Kysten av England blinka mot oss med lysa frå hus og vegar. Vi var ikkje så veldig lysten på å prøve å komme oss inn i ei havn når det var mørkt, så vi bestemte oss for å gå lenger sørover til det lysna og dermed gå inn til ei havn i Harwich, innløpet til byen Ipswich. På natta fekk vi den første av dei mange overaskingane som skal komme i løpet av turen vår. Det blåste veldig opp og vi fekk skikkeleg motvind og krapp sjø. Båten dansa seg framover i mørket, mens vi speida etter båta og bøyer. På toppen av heile greia starta det å lyne nokke heilt voldsomt. Og vi som er 18 meter høg.... Det var skummelt. Kan like godt innrømme det med en gong. Ikkje særleg høg i hatten når svarte natta plutseleg blir opplyst i brøkdelen av eit sekund, og ein tel sekunda før torebraket kjem. Ikkje så veldig farleg for oss om lynet slår ned i båten, men det kan få katastofale følger for alt det elektriske ombord. Vi var ikkje interessert i å miste gps og kart so nær land, der vi sjonglerte mellom bøyer og grunner, men det slapp oss heldigvis. For å berolige engstelige bestemødre og slikt, så har vi med en del ekstra navigeringsutstyr. Godt å ha ekstra i slike tilfeller, sjølv om det kan ta si tid før ein klare å få det opp å gå. Endelig lysna det og toreveret bevega seg frå oss. Etter 3 døgn i sjøen kom vi oss inn til Harwich, ankra opp og åt eit godt måltid. Etterpå slappa vi av og gikk tildleg til køys, trøytte men veldig fornøgd med nordsjøkryssinga!

Her i Harwich har vi lagt for ankers i 3 daga no. Alle mann tok jolla inn til land på onsdag og sjekka ut staden. Veldig koseleg by. Vi trudde at vi måtte finne et eller anna havnekontor for å melde vår ankomst og få stempel i passa og slikt. Dermed gikk vi heile dagen frå kontor til kontor og vart sendt hit og dit. Då vi fann ei lommebok på veien og stakk innom politiet med den, kunne dei fortelle at vi ikkje trengte å registrere oss nokken plass. Jaja... Vi fekk no trimmen og sightseeing då. Vel heime i båten diska Stian opp med joika kaker og poteter faktisk. Ikkje ofte vi har poteter til middag:) Etterpå hoppa Steffen og Stian i sjøen etter å ha fyrt kvarandre med kven som var mest pingle eller ikkje. Kaldt var det iallefall. Etter å ha sjekka været på et meget ustabilt internett, bestemte vi oss for å reise torsdags morgon. For å få fylt diesel og vatn må vi inn i ei sluse og inn til ei lita, men stappfull havn. Artig opplevelse!

Vi har stort sett lagt for anker til no og det er egentlig heilt greit bortsett frå dårleg internett- forbindelse. Derfor sein oppdatering av heimesida. I dag (torsdag 31. juli) tenke vi at vi reise kanskje 10 timar eller meir langs med Englandskysten. Vi får sjå. Akkurat idag er vindretninga fin, men etterkvart ser det ut som vi får meir motvind.

Vår GPS-posisjon her vi ligg oppankra er: 51.56.900 N 001.16.653 E
sjekk ut Google Earth og finn lengdegrad og breddegrad på kartet, så får dåkke sjå nøyaktig kvar vi har sove dei siste dagane:)

No dreg Stian opp ankeret og vi tøffa oss ut mens vi et frokost.

Over og ut kari og knut:)

Reidun

ps: elia ord: schå,schå.....dææ(r). åååi åi.