Reisebrev

Australia

2011-12-01T13:53:00.002+13:00

Stikkord frå kvardagen vår; Vindsurfing, bading, riding, melke kyr, sanke hønse-egg, fange froska, kjøre mange mil på feil side av veien, kaktusar, tusen maur, varm sol, brune kroppar, sove i hippiebil, stå opp med sola klokka 5 og leike på leikeplassar, kjøpe vifte til hippiebil som manglar aircontition, lage mat på bluss, ete 3 pizza for 75 kr hos pizzahut, lese engelske bøker så vi kan snakke bedre med dei infødte, ta bilder av skyskrapera og våte badegutar, plukke blomster som festast bak øyra (sei Elia), kaste vannballongar, redde små fugleungar som har døtte ned av reiret, disse, bleie, vatn og KOS!

Fleire filmar

2011-11-06T09:44:00.001+13:00

Sailfish fisking og anna

2011-10-07T08:07:00.002+13:00

Sidan mannskapet er relativt stasjonert i austraulia så har det blitt høve for å legge ut nokke spenstige klipp på youtube!

Townsville, Australia

2011-09-18T16:27:00.001+12:00

Her er akvarie, leikeplass, jordbær og is! Vi kosar oss og likar å vere i Australia:)

13.sept 21:34 norsk tid

2011-09-14T07:54:00.001+12:00

Stian melder:

18.50.23,148.02.94 SJØEN HE AKKURAT BEGYNT Å GI SEJ OG UNGANE BJØND Å UAKNE.TOWNSVILLE I KVELD EN GONG.LYSNA NO UTE.SD

12.sept 22:10 norsk tid

2011-09-13T08:17:00.004+12:00

GOOD MOOD nærmer seg Australia, og Reidun skriv i kveld:

No e d siste inspurt her.ska prøve å holde ut 1dag t.s18.23 e150.21.ej baka bola å brø igår:)

Os motra i bølge & vind m/bære forseil so båten vrir sej skikkeli av&til.ekje varmt lenger..må kle på os:)opne leverpostei idag!nam

(Posisjonen er oppdatert i kartet!)

9. sept 21:35 norsk tid

2011-09-10T07:50:00.000+12:00

Good Mood er ved Mellish Reef. Ny posisjon innlagt.

7.sept. 21:37 norsk tid

2011-09-08T08:10:00.001+12:00

Posisjon oppdatert.

5.sept. 21:45 norsk tid

2011-09-06T08:27:00.003+12:00

Posisjon oppdatert!

SMSer frå Good Mood i dag tidleg

2011-09-05T05:23:00.002+12:00

Hei dåkke:)no e d min tur på vakt.os e i flott driv ja,måtte redusere seilføring for at d ikje sku bli for varmt under lading.lit kjedli me store bølge,men men.ette vi ha sett nok knølkvala vende vi nasen vestover igjen og fik straks 2 sailfish samtidi!eine mista os heldivis å den andre hoppa å sprela til vi fik dratt in og slept fri.dita trengte elia:store oplevlsa.s15.31 e165.43 reidun

PS:no ser ej at den halve månen stik ned i havet framom os snart,kansje han kjem t dåke?masse masse gla i dåke,flygefisk helsa oxo:)

Vanuatuøyane!

2011-09-04T09:23:00.002+12:00

Vi ser dei, men vi kan ikkje stoppe. Då kjem vi oss ikkje videre. Turen til no har gått greit, dei første dagane er alltid dei værste. Etterkvart har vi fått litt meir bølger å stri med, og stemninga er så som så. Men no har vi komt igong, så då er det berre å fortsette.

Elia datt på golvet og fikk blåkul på nasa, så leika Magnus (og Elia) litt brutalt og lillebror skalla storebror slik at nasa blei både stor, blå og gul.

Magnus har fått rastafletter i bakhaudet.

Tørrfisken slit med å bli tørr då vi har hatt endel regn i det siste.

Stian mista ned pannekakerøre ikkje berre ein gong, men to gongar samme dag. Då rømde vi andre bak i lugaren og fann nokke kjekt å leike med, medan vi hørte kor Stian vaska og skjente på seg sjølv.

Vi har sett fiskebåtar, flygefisk og nokre lanterner i det fjærne. Ellers har det vore ganske einsamt på havet.

Havet - lumsk, bølgete, stort.

hm.. bobil.. der kan ein i det minste stoppe og springe av seg litt innestengt energi, det må vere fint det.

Reidun

Ps: har vanuatu vulkan i nærheita av der vi passerte? vi såg rosa/orange skyer heile natta over fjellet til venstre for oss.

SMS frå Good Mood 1.sept kl. 07:35

2011-09-02T22:01:00.000+12:00

Hei.vi rulla oss avgårde.s mista akkurat panekakerøre på golve for 2.gang idag.passerte 2 fiskebåta.s16.34 e170.53.

SMS frå Good Mood 1.sept kl. 07:48

2011-09-01T20:00:00.001+12:00

Sjøen he lagt sej litt.gutane he bada i cokpiten.doradotørfisk heng bake.endeli 5kn fart.s16.55 e173.13.godt mot i goodmood:) r

SMS frå Good Mood 31.aug kl. 09:00

2011-09-01T04:23:00.001+12:00

lit laber stemning pga rotsjų og lite vind.ingen sjųsjuk.17.10s og 174.51e.satsa på meir vind imorgo.2tuna.

reise frå fiji 1.

2011-08-28T10:19:00.023+12:00

Ein kan undre seg over den labre aktiviteten frå på Good Mood for tida, ingen blogging, ikkje eit livsteikn. Kva har skjedd, er det mytteri ombord?

Det er ikkje kvar dag at ein kan seie at livet byr på overasskelsar. For vår del, hadde vi trudd at å segle var ein dans på roser. Vi trudde at vi hadde prøvd litt av kvart då vi kunne skrifte med å ha segla halve jorda. Litt pjask her og litt sjøsjuk der, det telde ikkje så mykje, vi hadde igrunn tenkt at resten blir like bra. Det var då det skjedde, vi vart for tøff. Utreisa frå New Zealand kunne ikkje ha starta værre, og dårligare vart den, seglturen som skulle blir den flotte fiskeopplevinga. Vi hadde ikkje komt oss langt frå det trygge landet då vi opplevde at kapteinen måtte ty til senga. Han blei dritdårlig, og ikkje bedre ein einaste dag. Der fins iallefall 2 typar sjøsjuketilstandar. Den eine typen er den som et mat, spyr og et igjen og spyr og blir til slutt frisk etter 3-4 dagar. Den andre er langt farlegare, der den sjøsjuke blir så dårleg at han ikkje orkar å verken drikke eller ete, og langt mindre klarer å gjere noko som helst. . Det tok oss ikkje lang tid å finne ut at vi, Stian og meg, representerar begge tilstandane. Heldigvis klarte eg å halde sjøsjuka mi i sjakk ved hjelp av sjøverksplaster og faste måltider, (skjønt det var ikkje enkelt å kokkelere i sånne forhold). Etter 3-4 dagar merka eg at livet hadde endra seg for min del, eg klarte meir og var mindre sjøsjuk. Vinden var 30 knop og meir, heile veien, men det værste var bølgene som konstant gav oss juling i sida så det small. Etterkvart lærte eg at den sjuande bølga er værst og klarte å huske på å støtte meg til ein plass før eg fortsette med arbeidet. Kva arbeidsoppgaver eg hadde? Det var å trøste Magnus som hadde sår munn og ville ikkje ete. Opp å sjekke etter andre båtar. Lage til nudla til Elia og Magnus. Opp å sjekke etter båtar. Springe til å hjelpe Magnus etter eit slag i dørken, og legge han opp i salongen. Opp å sjekke etter båtar/sjå etter at vi segla med maks fart og seilføring, så mykje som segla kunne tillate det i denne vinden. Nede i båten igjen gjekk eg bak og trua kapteinen til å ete og drikke. Opp å sjekke etter båtar. Ett blikk på pc'en, båten seglar fint på streken sin. Sette på dvd til ungane som ikkje likar at dei aldri får ligge i ro. Drikke vatn, gå på do, prøve å ikkje tisse på golvet når bølgene kjem og vil hive meg av doskåla. Hoppe av do i fullfart fordi andre har behov for å bruke den, denne gongen for å mate fiskane med all maten eg nettopp hadde laga til. Opp å sjekke etter båtar. Ned igjen og sjå etter at Kapteinen drikk cola som han ikkje vil ha. Fram til salongen der guttane har spydd, hente handdukar og tørke opp. Hive handdukane ut luka for om mogeleg å vaske dei når det kanskje roar seg om nokre dagar. (håpe på at handdukane like gjerne blir tatt av vinden og flyg på sjøen). Kjenne at melkesyra begynner å få beina til å skjelve aldri så lite. Ein dag spelte vi barnesangar, ein annan dag blåste vi opp ballongar og fekk Magnus til å gløyme den såre munnen sin for ei stund. Nesten halvegs til Fiji var eg så dom at eg lasta ned ei gribfil (værmelding). Dei neste dagane kunne love endå meir vind på skrå bakfrå, så eg gjekk rett i depresjon. Ringte heim og fikk prata med pappa, men det var ikkje mange orda eg klarde å sei. Stian stakkar, høyrde på fortvilelsen min, men klarde ikkje å karre seg på beina. Etter råd frå OpportuneRune, surra vi roret og låg berre å dreiv ei natt. Eg fekk sove nokre samanhengande timar, men det var så deprimerande å ikkje komme seg vidare, at vi fortsette ferda så fort dagen lysna. Venner frå NZ hadde etter å ha ringt meg på satelitten, engasjert redningsselskapet i New Zealand som ringte meg og ville hjelpe oss. Eg svara at dei kanskje kunne få hente Stian og ungar, men at eg ikkje ville forlate båten og kunne segle den vidare til Fiji. Då Stian fekk høyre dette vart han reint ute av seg, ville ikkje forlate skuta og var veldig redd for at eg ikkje skulle klare å komme meg til Fiji. Vi vart enige om å ringe dei oppigjen viss dette vart aktuelt dei nærmaste dagane. Vinden auka på, akkurat som lova, vi vart slengt hit og dit, men vi segla som aldri før og avstanden til Fiji minka fort.

Vakrare syn enn fjella til Fiji skal ein leite lenge etter! Eg beordra Stian opp på dekk og bak for å FISKE!! Og det gjekk ikkje lenge før vi fekk ein flott dorado på kroken - til stor begeistring for både liten og stor ombord i Good Mood. Etter 7 dagar innestengt i ein dansande heim, var det rein feststemning det siste døgnet og vi spelte masse musikk som vi dansa til! Sliten, men glad, satt eg oppe siste natta og lytta på ei spennande lydbok før vi kunne smyge oss inn passet medan sola stod opp bak oss.

Eg var klar for mytteri, meir enn klar. Eg ville ha ei veke på ei strand heilt aleine. Kjenne at det var fast grunn under meg, kjenne at kroppen tok seg innat, ville helst aldri meir sjå hav igjen.

Så kom Hilde og heldt rundt meg og fortalde at ho var glad i meg! Av alle menneske på jorda, så skulle vel ho ha einerett til å prøve å argumentere og påvirke oss til å avslutte dette eventyret. Istadenfor stengde dører, så møtte eg opne armer. Ho let meg prate ut om redselen og fortvilinga. Om morgonane høyrde eg at Magnus og Elia fikk morgonstell og leverposteiskive. Stian og Andor fann nye sandstrender, korallrev og kokosnøtter, og livet ombord på båten vart sakte men sikkert restaurert til normal rytme. .....og resten veit dåkke alle, vi hadde ei flott tid saman med svigers, så kom brutteren og kona og tilslutt har vi hatt æra av å få blir kjend med dei berømte havseglarane ombord i sy La Familia!

Vem kan segla förutan vind? Vem kan ro utan åror? Vem kan skiljas från vännen sin utan att fälla tårar?

Jag kan segla förutan vind, Jag kan ro utan åror. Men ej skiljas från vännen min Utan att fälla tårar.

I ein månad har vi lege klistra side ved side intil kvarandre, kjent på varmen frå felleskapet og gleda over å ha gode venner. Det brusar i årar, vi lever på luft og kjærleik og det er nesten så vi snart giftar oss med kvarandre. Då er det at vi får kalde føtter, no er tida komen for oppbrudd og vi lyt ta farvel med dei trollbundne vennane våre. Ei tåre kjem, og ei til, før sola vert formørka av dei regntonge skyene. Med eitt, braka det laust med striregn.

Vi tek lausti morgo, tirsdag 30 august, og selgar vestover. Kvar vi endar opp, er ikkje så enkelt å svare på, einaste vi veit med sikkerheit er at vi tek ein dag av gongen. Det er nydelege værutsikter og vi tek sikte på å gå mot Australia ein plass. Eg kjenner ikkje på redsle for avreisa, berre låk i magen med tanken på at vi forlet dei flotte folka på La Familia. Kleng, Anne, Liva og Edgar har gitt oss mykje gode minner, og vi gler oss til å møte dei igjen i Norge ein gong.

Snart skal vi ha hav og hav på alle kantar, vi er godt forberedt og sjølv om Elia allereie saknar vennane sinem vil han gjerne få den storfisken som pappaen har snakka så lenge om... Vi kjem til å få ei særegen tid framover, der familien er i sentrum heile dagen, kan ein få det bedre?

Reidun

Fiji endå

2011-08-20T07:03:00.004+12:00

Vi har vore litt fråverande med skriving på heimesida, grunnen har vore den at vi ikkje har vore heilt samd om ferda vidare.. Ikkje grunn til å skrive om endringar kvar gong vi har hatt ein ny ide (les; kvar gong Reidun har hatt en ny ide) men no har vi omtrent landa på kva vi skal gjere framover og då kan eg vel gi eit livstegn for dåkke som følger med oss.

Vi er fortsatt på Fiji. Vi kosar oss ilag med La Familia! Dei veit meir framtida, så dei er flinkare å blogge også;) desverrre så er bloggen deira nede for tida, så då vert det meg som skal oppdatere oss.

Vi er plaga med litt sjukdom, Stian har vore nede for telling ei veke med feber igjen. No ser det ut til å vere i bedring og vi kan starte proviantering for havsseglas! Turen går først vestover mot Vanuatu kor vi stoppar ei lita stund og deretter held vi fram mot Darwin eller Bali. Vi har dårleg tid viss vi skal rekke til Sør Afrika i november, men det er ikkje anna å gjer enn å hoppe over øyer og segle natt og dag. Prioriteringar vert vanskelege, men jammen har vi fått oppleve mykje fint til no også!

Vi ligg i Denarau igjen, på samme mooring. TO gode naboar. Om dagen hoppar ungane over i den båten som virkar mest forlokkande og om kvelden har vi som ikkje har sovna, sosial samvær i ein av cocpitane. Det er roleg om kveldane, sola har akkurat sagt godnatt med sin rosa farge på skyane, og live musikk frå land gjer at vi lett tek oss en aldri så liten dans på fordekket:)

Reidun

Fiji sailing

2011-07-16T10:32:00.004+12:00

Vi krusar rundt på Fiji medan vi ventar på at våre gode venner og landsmenn skal komme frå øst! Vi gler oss storleg til å treffe att Anne, Kleng, Liva og Edgar.

Akkurat no er vi på vei frå veldig flott dykking ilag med store mantarays og vi går nordover.

Bildereisebrev

2011-07-10T18:45:00.002+12:00

No har Marie og Per Håvard lagt ut masse fine bilder og skreve litt reisebrev inn i mellom bilda. Sjekk bildealbum.
Reidun

Waya

2011-07-05T07:23:00.002+12:00

En del vind og bølge gjor at vi ikkje kom oss lenger enn til Waya i går. Gjekk i land og sprang på stranda, dvs. dei andre sprang mens Magnus sat fasinert på huk i 10 min å studerte geite og sa mmøøø til dei. Vi he ete opp alt kjøt og he bære 2 dorulla igjen så no lyt oss ha oss til Lautoka og begynne hamstringa av mat til Vanuatuturen. Kanskje vi får fisk i Lautoka? No vakna solstrålen vår. Elis å ej he søtte heilt stille og lest Donald. He forresten mista lommeboka mi. E vel Magnus som he heve på sjøn......

Posisjonen oppdatert

for Reidun
Hilde

En liten rapport frå Good Mood

2011-07-03T07:31:00.002+12:00

Fekk eit par meldinger frå Good Mood i kveld som eg lovte å legge ut.
Dei ligg ved nokre fine øyer nordvest for hovedøya på Fiji, og har det kjempefint. P.g.a. at dei ikkje har internett får dei ikkje lagt ut så mykje her på heimesida, men det kan høyrest ut som det blir mykje å høyre om når dei kjem til område med nett igjen.
Dagen i dag skal dei f.eks. ut å sjå på store Mantaray.

Har lagt inn posisjonen dei ligg på!

for mannskapet
Hilde

Hilde og Andor på besøk ombord i Good Mood på Fiji

2011-06-24T12:38:00.004+12:00

Ja, i løpet av 1 1/2 døgn så fann vi altså på å bestille oss flybilletter og kome oss på eit fly til Fiji uten at mannskapet visste noko om det. Vi hadde alierte heime (takk Per Håvard) som hjalp oss å fylje med kvar seilerane oppheldt seg, og vi forstod at dei oppheldt seg i ikkje alt for stor avstand frå flyplassen i Nadi.

Vi landa fredag morgonen, lokal tid, og sette oss i første og beste taxi i retning nærmaste marina. Etter turer til båden ein og to marinaer var båten fortsatt ikkje å sjå. Vi fekk ein seiler til å slå inn Good Mood sin oppankringsposisjon som vi hadde fått rapportert heimanfrå, og den viste seg å vere ved ei lita øy litt utanfor Fiji "fastland", og det vart vanskelig for oss å kome oss dit ut. Vi fekk havne-/toll-vesenet i Lautoka til å kalle dei opp på VHF, og resten av historia kan de lese i Reidun sitt innlegg frå tidligere.
Vi fekk 12 fantastiske dager ombord i Good Mood. Vi var rundt til fleire befolka og ubefolka øyer, bada masse og kosa oss i lag med Reidun, Stian, Elia og Magnus. Takk for at dåkke tok så godt imot oss sjølv om vi kom heilt utan varsel !!

Dei 2 siste dagane før vi reiste heim, var også Marie og Per Håvard komt ombord, så vi var ganske mange ombord, men det gjekk heilt fint. Det var fint at der alt var komt nytt besøk når vi skulle reise.
Har lagt inn nokre bilder frå turen vår i billedgalleriet.

Hilde og Andor

yasawa group next

2011-06-24T07:06:00.004+12:00

No er vi friske, membranen er skifta og vi er klar for å besøke dei flotte øyene i Yasawa gruppa.

Kos med tante og onkel i sofakroken.

eller på land. Det er stor stas å ha dei på besøk!

velkommen sjukdom

2011-06-17T08:12:00.002+12:00

Vi er ramma, sjuka har funne veien til båten og vi kan vel ikkje gjer anna en å drikke vatn og vaske kroppen med kald klut. Allle 4 gutane i båten har hatt ei slags snue i 4-5 dagar, rennande nase. Så fikk Magnus utslett, mange raude prikkar som bular ut. Enkelte plassar ser det ut som vulkankrater og det klør fælt. Vi trudde først at det var vannkoppane, men dette har Stian hatt som unge, så no hellar vi til at det kanskje er den femte barnesjukdom. Stian begynte med feber igår, haudeverk og leddverk. Idag klør han på mange små prikkar rundtomkring på kroppen.

Watermakermembranen har komt til Denerau Marina, så då blir det å mekke på plass den når Stian blir i bedre form. Magnus ser ut til å vere bedre iallefall, så det blir ikkje vanskeleg å få hjelp frå den kanten.

lite vind idag, varmt i båten klokka er kvart på 9 og her er 28 grader inne.

akker og sandstrender

2011-06-11T09:06:00.004+12:00

Igår for vi til Nadi og kjøpte mat for ei veke. På markedet kjøpte vi orange/brun avlang frukt, lilla chillilignande sak og kavarøtter:) Det orangebrune skulle vi kutte opp på langs og ete innmaten. Einaste som var etande av det vi fann då vi kutta opp frukta, var det kvite stoffet som var utapå dei beiske mandelsteinane. Det smaka bringebær. Den lilla chillisaken vart steikt på panna, og minte meir om potet. Når vi skal besøke landsbyar, er det vanleg å oppsøke landsbyhøvdingen og gi han 1/2 kilo røtter som takk for at vi får besøke dei og ankre opp ved deira landsby, og med tanke på dette kjøpte vi derfor Kava.

Farmor og Farfar reiste heim for nokre dagar sida og vi saknar dei stort, men heldigvis har Per Håvard og Marie tatt turen til oss, og dei skal vere her i ca 2 mnd.

Stian har bestilt ny watermakermembran, den kjem om 9-10 dagers tid. I mellomtida farta vi rundt her på Fiji og besøker småøyane rundt omkring. Idag leigde Stian surfebrett som eg også skulle få prøve, kjekt var det, men etterpå kjendes det ut som om eg hadde brent meg på manetar. Glasfiberstøv i låra og på armane, fysj. Per Håvard var uheldig å kleppa seg sjølv i foten då han skulle ta tak i bøya vi skulle fortøye oss til. Marie lappa guten flott igjen, men det er vanskeleg å halde seg i båten når det er nydeleg temp i sjøen.

Vi manglar vatn på tankane, så vi går mest sannsynleg ut imorgo for å lage litt vatn. Det er snakk om å dorge litt etter fisk; dorado eller tuna, så det vert kanskje en tur utaskjærs. Det blir sikkert en flott tur, men eg har framleis litt reservasjonar mot å gå altfor langt ut, så Magnus og eg blir att inne på land og et is og badar.

Fiji

2011-06-04T20:58:00.004+12:00

Skal, skal ikkje, det er dilemmaet mitt. Skal eg kjøle meg ned og hoppe i havet, eller sitte i ein 29 graders salong og trykke på pc'en? Cola eller vatn? Bikini eller singlet og shorts? Skal eg verkeleg fortelle dåkke lesarane om den fatale turen frå New Zealand til Fiji, eller skal eg berre droppe beretninga og konkludere med at Good Mood klarte brasane og vi er framme på Fiji...

Kort fortald; vi var sjøsjuk. Autopiloten og AISen styrte båten, medan vi gjorde ett forsøk på å overleve. Ute slo bølgene over skutesida, og vinden inn frå sida ville aldri stilne. Vi hadde 30 knop vind, pluss/minus, heile veien. Og rotete sjø. Dei 8 dagane var ganske lange. Halvvegs trudde vi at vi ikkje klarte meir, men båten slutta ikkje å seile sjølv om mannskapet var fråverande. PostmanPat og Muldvarpen var trufaste følgesvennar på dvd medan Good Mood sakte men sikkert peila seg inn på varme Fiji.

Vel framme og ferdig med innsjekking, stakk vi til næraste øy med badestrand og snorkelliv. Her prøvde vi å ta igjen tapt søvn, vaske utspydde handdukar og kle, og naut i stor grad at båten låg i stille sjø. Men etter nokre dagar trengte vi mat og letta anker for å gå til ein plass dei hadde dette. VHFen stod på og vi hørte plutseleg; Good Mood, Good Mood, This is Fiji Port Controll...
-I Alle daga... Kva har vi gjort for nokke gale no då? Lurte vi på. -You must report to custom, sa dei. Vi var frå før litt oppgitt over customs, og spurte om vi ikkje kunne komme inn dagen etterpå, då det allereie var seint på dag, og vi ikkje klarte å vere hos customs før til kvelden. - NO, You must report to customs, gjentok dei, og vi svarte at vi kom innover etterkvart. Så, etter ei lita stund med motorkjøring innover mot Lautoka og Customs, blir vi oppkalt endå engong. Good Mood, Good Mood, We have to persons here, and I think they are your guests. NO, svara Stian – We are NOT expecting any crew now, they are NOT coming before another week or two. Vi hadde allereie sagt at Per Håvard og Marie skulle komme, og der var litt misforståelsa rundt dette og vi trudde dei hadde begynt å tulle med dette igjen. NO, svara mannen i VHFen, - we have two persons here and I think it is your parents! Stian vart endå meir irritert og skulle til å forklare at vi ikkje hadde nokken foreldre der inne på kontoret, då eg ropte til han; Stian, det e dei tulne foreldra dine, dei må ha komt på overaskelsesbesøk!!!!!! -OI, svara han, -I didnt know about this, this must be a suprise, we are coming in!

Og der stod dei, vi ville nesten grine, den gryande heimelengta fekk ein brå vending då vi kunne hive oss rundt halsen på dei nydelege foreldra hass Stian. Jammen vart vi overaska og glade.

So no har vi berre laffa rundt, frå strand til strand, dykka på korallrev og klatra i kokospalmer.
Idag besøkte vi ein landsby på ei øy, der lokalbefolkninga var vand med turistar, men då til avtalt tid. Når vi no kom en tur innom, fekk vi vere med og sjå på lokal basketballturnering. Elia satte seg ned og leika med sand, medan mange ungar dreiv å leika og sprang rundt oss. Tilslutt sette dei seg ned attmed Elia og vi begynte å synge sangar ilag. Det var kjekt!

Her er varmt, veldig varmt. Deilig og godt å hoppe i sjøen og bade, Elia vil helst bade heile tida, medan Magnus er litt meir skeptisk. Om nokre dagar kjem Per Håvard og Marie også, vi gler oss veldig!!

Telefon frå GOOD MOOD månadag 23.mai 09:30 norsk tid

2011-05-23T21:58:00.001+12:00

GOOD MOOD ER FRAMME PÅ FIJI.

Etter en strabasiøs tur med uroleg sjø og sjøverk som ikkje ville gi slepp er vi no inne i lagunen og vi får endelig ro!

Telefonrapport frå Good Mood onsdag 18. mai kl. 21:30 norsk tid

2011-05-19T07:26:00.004+12:00

Reidun ringer på satelittelefonen og avlegg følgende rapport:

No er vi ca halvveis til Fiji trur eg.
Posisjon 28 33.25' S, 176 51.89'E (innlagt på kartet)

Stian har gått og lagt seg etter si rorvakt. Sola skin og det har blitt morgon no. Gutane er våken og set i senga og ser film. Vi surfer nordover på 4-5 M høge bølger rett bakfrå i 25 kn vind med kun forseilet oppe i ca. 5-6 kn. fart.

Autopiloten er gull verd. Det hadde blitt strevsomt å halde kursen når ein skal springe å sjå til gutane innimellom om vi ikkje hadde hatt den.

I går baka eg boller. I dag blir det pannekaker til middag.

Om vi held ut resten av turen? Jau, det er ikkje noko retrett no, så vi må berre stå på til vi er framme på Fiji. Dette skal nok gå bra!!!

Sms frå Good Mood seint (norsk tid) 16. mai

2011-05-18T04:18:00.003+12:00

Fekk melding frå Good Mood seint i går kveld. Første døgn hadde visst vore hardt med kraftig sjøsjuke. 40 knop vind. "Litt bedre no. Elia og Magnus ser film".

Avreise frå NEW ZEALAND

2011-05-15T21:00:00.005+12:00

New Zealand har fått æra av å ha oss på besøk i 2 mnd, og no ser det ut til at vi får nydeleg flott seilvind på vei opp til Fiji! Vi legg avgårde i morgon Mandag 16 mai.

Stian fann ein øydelagt Game Boy i "gi-vekk-kråa" i vaskerommet på Opua Marina. Etter litt opning og fiksing, så var den heilt fin og Elia er allereie heilt hekta. Det mest populære spelet er Tom og Jerry, der Tom sankar poeng med å sluke fiskane som heng overalt. Hohoho, det kunne ikkje ha blitt bedre, Elia i sitt ess. Han har forresten laga klart fiskeutstyret sitt til langturen. Først skal han ha ut småkrokane til småfiskane her i minifjorden, før han skiftar over til dei store krokane til storfisken der ute på feltet! Gjett om dette blir spennande. På spørsmål om kva vi skulle be om i kveldsbøna var saken klar; at den kvite tabeletten skulle gå smertefritt ned i magen så Elia blei kvitt sjøsjuke og kunne fiske!

Reint praktisk; vi vil prøve å oppdatere heimesida via satelittelefonen. Pc og satelittelefon er elektriske ustabile apparat som ikkje er glad i sjølivet, derfor kan det vere at dei ikkje vil samarbeide en dag oss vil oppdatere. Turen vil ta ca 8-11 dagar og etterkvart regnar vi med å sjekke inn i Lautoka, Fiji.

Så då sett vi avgårde - mot gylne strender, kokspalmer og varme.

Opua, New Zealand

2011-05-10T22:34:00.004+12:00

Etter 3 dagar med seiling langs kysten har vi komt oss til Opua. Det ser ut til at vi blir her i området ei stund til, då værutsiktene er heller dårlege. Men på turen hit fikk vi 1 snapper og 2 Kahawai. Vi ankra opp på plassa med dønningar, og slik blei oss gradvis vand med bevegelsar. Iskald vind, kalde strender, uroleg sjø... Vi lengtar etter sol, varme og Fiji:)

Ventar på værvindu

2011-05-08T09:12:00.002+12:00

Vi hadde tenkt å sjekke ut idag, men den nyaste værmeldinga fortel oss at det blir nydeleg start men etterkvart 3 dagar med motvind og stamping. Vi vel å vente på neste værvindu, som det vert kalla. Det ser ut til at neste tjangs kan verte om 5-6-7 dagar. Medan vi ventar kjem vi til å seile litt langsmed kysten og fiske litt.

Avreise frå Whangarei, ikkje NZ

2011-05-06T08:35:00.003+12:00

No har vi lyst å komme oss ut og ankre opp, venne oss til båten sine bevegelsa og vente på været. Så då gjer vi nettopp det. Vi kjem ikkje til å reise frå NZ på nokre dagar endå, vinden er imot akkurat no, men det ser ut til at det kan bli bedre forhold for havkryssing i neste veke. So då går vi tilbake til innløpet av denne "elva", ankrar opp ved stranda som vi har vore på før, og kosar oss i regnværet:)

Snart avreise frå NZ

2011-05-02T21:10:00.002+12:00

No har skippern fått i oppgåve å oppdatere heimeside. Det er lenge sidan forrige oppdatering og nokre lurer sikkert på om vi har kasta fortøyningane allereie. Det har vi ikkje. Vi ligg fortsatt i Whangarei, men det ser ut til at det kan bli avreise temmelig snart. No er det mandag og det er mykje snakk blandt langturseilerane i havna om eit kommande værvindu fram mot helga. Derfor planlegg mange å sjekke ut på fredag og sette kursen mot Fiji. Vi hadde planer om å seile til Opua først og sjekke ut derifrå (ca 1 dags seilas), men det er mulig vi heng oss på dei som reiser fredag og berre går direkte herifrå. Det er spesiellt eg som vil komme meg avgårde. Har fått nok av Whangarei no og dessuten nok av regn og kulde i det siste. Føler at ting har begynt å komme på plass i båten også, og vi har stort sett komt i mål med forberedelsane.

Så kjem eit langt stykke for spesielt intresserte:
Det siste store prosjektet eg har hatt har vore å lage til ein slags slepegenerator. Eg har montert ein ekstra dynamo i motorrommet som blir driven av ei reim som går ned på ei reimskive på propellakslingen. Dette har eg sett ombord i nokre andre langturseilarar og bestemte meg for lenge sidan for å prøve å lage til noko slikt. På grunn av at vi har ein fast propell og ikkje ein foldepropell, så går denne rundt med ganske stor kraft når vi seiler med motoren stoppa og gearet står i fri. Det har blitt ein del fintenking for å kunne gjennomføre planen. Det første eg måtte vite var kor stor omdreining propellakslingen faktisk har under seiling. Ein annan ting var kor mykje belastning som skulle til før turtallet blei betydelig redusert eller stoppa heilt. Derfor kjøpte eg eit sykkelspeedometer som eg monterte på propellakslingen, og etter litt regning og innstilling av speedometeret hadde vi ein perfekt og nøyaktig turteller. Så vart det ein tur ut å teste, men på grunn av at det ikkje var vind så berre køyrde vi båten opp i 6 knop og slo deretter gearet fri for å lese av turtallet. Bremsa også akslingen med handa for å sjå kor mykje dette utgjorde, men det var ikkje mulig å stoppe den berre med handa. Etter ein del testing fekk eg ein ide om kva turtall vi kunne forvente oss med belastning på akslingen og under normal seiling(250-300rpm 5 knop).
Neste steg var å finne ut kva utvekslingsforhold som var mulig å få til mellom propellaksel og dynamo. Ved å sette på ei størst mulig reimskive på propellakslingen så var det mulig å oppnå ei 1:4 utveksling(100-1200rpm på dynamoen). Ein standard dynamo starter som regel ikkje å lade ved så lave turtall og derfor fekk eg eit firma til å spesiallage ein dynamo ved å vikle den oppatt. Denne skulle starte å lade ved ca 800rpm(10A-800rpm, 20A-1000rpm,30A-1200rpm osv).
Når dynamoen var ferdig hadde eg kjøpt og fått dreia til ei reimskive som passa på koblinga på propellakslingen. Deretter var det berre å lage feste for dynamoen til gearhuset og få tak i ei reim som passa. Eg fekk og laga det til slik at ladinga blir utkobla når motoren blir køyrt. Det gjorde eg fordi det blei litt for voldsomt for dynamoen når motoren blir køyrt og dynamoen passerer 4000rpm.

Laurdag kasta vi laust tidleg på morgonen for å gå ut å teste. På grunn av voldsom vind heldt vi oss innaskjers men fekk opp litt seil slik at vi fekk testa vidunderet. Alt fungerte som smurt. På grunn av mykje kastevindar og straum i sjøen var det litt vanskelig å få gjort ein nøyaktig test, men det viste seg at ladinga starta ved ca 4,5 knop og ved 5 knop hadde vi over 10A lading. Når vi nærma oss 6knop steig ladinga heilt opp i 20-30A! Dette vil seie at under normal seiling vil vi ha eit stort overskudd av straum. Heilt fantastisk!(Siv og Jan, dåkke huska kor mykje motor som måtte køyrast for å halde oss med straum på dei lengre seilasane:)

Nok om det. Ellers har det meste av proviant komt ombord og vi har fått aktivert satelittelefonen. Det betyr også at vi mottek tekstmeldingar som kan sendast gratis via heimesida vår. Dette er alltid kjekt når vi er langt til havs, så send gjerne då.

Stian

Town Basin, fortsatt midt i Whangarei

2011-04-12T20:38:00.003+12:00

Då var vi på plass i marinaen igjen, denne gongen med blanda følelsar. Prøveturen vår gjekk som forventa; Stian kunne gjerne tenke seg ut igjen, medan Elia og eg vil helst vere på leikeplassen på land. Stian kjenner at det kriblar i armar og bein, medan det kriblar litt formykje i magen til Elia og meg... Magnus likar ikkje at båten bevegar seg, han er litt skeptisk og det er rart for oss at den ville krabaten vår vil sitte stille og observere. Men dette er vel slikt som går seg til etterkvart, eg vil tru at vi finn kvar sine oppgåver ettersom seilturen tek form. No er det ca 2-3 veker til vi forlet New Zealand, vi ventar på forseil, spinnakerbom og mykje smådill som må ordnast på. Stian og guttane finn ål i havna som dei fangar og studerer på nært hald.

Seatrial

2011-04-08T21:48:00.010+12:00

Då er det dags at ta en aldri så liten prøvetur. Vi drar frå marinaen laurdag 9 april, og blir vekke nokre dagar for å teste ankeret og watermakeren. Kanskje vi skal teste magane også? Elia spør stadig vekk om vi ikkje skal ut på feltet snart, der storfisken er, sei han. Han sei at han vil vere her i New zealand i 3 dagar til, og so vil han heim. hm.. Vi får sjå om det ikkje blir så spennande med prøvetur at han vil vere med litt meir. Dessuten har eg ein mistanke om at 3 dagar kan bety 3 veker.

Vi hadde ein fyr ombord her igår, han vil komme med eit prisforslag angåande ny cockpittelt, så får vi sjå om det blir nytt telt, eller ny påhenger. Alt til båt er dyrt.

Idag hadde vi meldt oss på farvellmiddag, en sosial samenkomst med andre langturseilera. Kjempegod middag/buffet, og underhaldning av Maoridanserar. Magnus hylskreik då Maorikrigeren kom med spydet sitt og demonstrerte krigerbrølet. Elia lurte på kvar desse menneska kom frå, og om dei gjekk i dei rare kleda sine heile tida. (hulahulaskjørt og stråvisvass)

8. april.... hmmm... kva er spesielt med denne dagen tru Stian? spør eg... Verken han eller eg kjem på at vi har brylløpsdag idag!!! Du store allpakka, vi har vore gift i 7 lange og breie år:) Utan å skrive for mykje om mine fantastiske år med Stian, for då hadde der ikkje vore ende på pratet, så kan eg berre sei at eg fortsatt har lyst til å bli 80 og grå og gammal ilag med den galningen, han gir og gjer meg så ufatteleg mykje bra:)

So då blir vi nokre dagar vekk; Det blir spennande å få sjå om Magnus likar at båten, som til no har vore ein fast heim, vuggar og beveger på seg.

2011-04-03T12:05:00.000+12:00

Mandag; tok båten på land, vaska rein og skrapa av alle skjell.

Tirsdag; Stian sykla til butikk og kjøpte grunning og bunnstoff, grunna kjølen, jobba litt både ute og inne. oppdaga rusthøl på eksosrøret til motoren og skifta akseltetningar og "cutlassbearing" på propellakslingen. Fekk på eit lag med bunnsmøring på eine sida av båten, før det var tid for å ta kveld.

Onsdag; Stian sykla til butikk og kjøpte mykje større målerrull. Han leverte inn eksosrørtingen til vurdering, men det enda med at dei kasserte den. Ny eksosrørting i 316 rustfritt vart ferdig til kvelden for to tusenlappa. Ein ny båt blir tatt opp på land og plassert attmed oss, vi får søta bror til nabo, Lindisfarne frå Sverige. Desse har feriert mykje i Norge og kjenner godt til blant anna Helmax med mannskap Raymond og Anne frå Ålesund. Kjekt å skravle på svensk/norsk om felles bekjente. Resten av dagen måla vi på båten alle mann, til og med Magnus ville gjerne hjelpe til. Når kvelden kom var vi ferdig med siste strøket med bunnstoff. Reidun baka bolla til frokosten neste morgon.

Torsdag; Opp klokka 0610. På med ull, tjukkegensera og varmedress. Ut i kulda og sjå på sjøsetting av nymåla Good Mood i grålysninga klokka 07.00. Charlie(som køyrde krana): -Do you want to check if the boat are leaking in water, before I put her all the way down? Stian(som har hoppa ombord og starta opp motoren): - No, it is ok. Dei flirar begge to, og Good Mood flyt heilt flott:) Vi går tilbake til marinaen Town Basin, medan vi byrjar å ta av oss det eine plagget etter det andre. Her er veldig kaldt om nettene og morgonen, men uttpå dagen vert det utruleg varmt viss sola skin frå blå himmel. Torsdag ettermiddag: For inn til byen og kjøpte keyboard på tilbud! No er det flott musikk i båten vår, Magnus hamrar og har fått forbud mot å nærme seg keyboardet, men Elia kosar seg med å klunke på tangentane. Prosjekt -isolering av kjøleskåp- har tatt til. Etter mykje sykling til forskjellige yrkesfolk, har Stian bestemt seg for å bruke noko som lignar på armaflex. Dette blir knallbra!

Fredag: 1.april. Vi er mykje ute, medan Stian vaskar kjølseskåp med aceton og limer på isolasjon.

Laurdag: Vi er fortsatt mykje ute, Stian isolerar fortsatt kjøleskåp. Eit lite avbrekk med besøk på kinagatekjøkken der vi kjøper 4 poteter og 2 kyllingbitar til 25 kr. Fin deal.

Søndag: Stian har ikkje meir lim, så idag blir det ei pause i isolering av kjøleskåp. Etter mange mislukka forsøk på å få start på påhengeren, tok Stian og Elia sykkelen og sykla til andre sida av elva og hoppa på hoppetårn. Pluss dei såg på skatera og sykkeloppvisning. På vei tilbake såg dei at båtbutikken var ope, så dei fikk tak i litt lim likavel. Då bar det heim og isolere videre. Reidun og ungane er mykje på leikeplassen. Reidun solbrent på skuldrar og nakke, ho smører ungar, men gløymer seg sjølv;)

ps: nye bildealbum

Grodd båt på land

2011-03-29T09:25:00.000+13:00

kvardagsliv

2011-03-23T20:20:00.000+13:00

Dagens gåte:

Stian: -Eg har ikkje nokken t-skjorter, Reidun!
Reidun: - Joda, du har mange, la meg få leite i skåpet ditt.
Etter ei lita stund kjem Reidun tilbake og kan konstantere at begge har rett, korleis kan det gå til?

Det er ikkje så mykje så skjer her i Whangarei, anna enn at Stian syklar byen rundt og finn deler til alt han fiksar på i båten. Vi har installert AIS! Så no får vi opp på skjermen når der er båtar i området, kva dei heiter, kvar dei skal, kva fart dei kjører med og kor stor dei er. AIS er dyrt, men ei riktig investering for oss akkurat no. Elia er skikkeleg 4-åring og spør om alt muleg rart. Av og til byttar vi på å kvile øyrene og la den andre finne svara. Spørsmål slik som; -Kvifor har eg større tunge enn fiskane?.....

Eg trur Magnus savnar dåkke heime. Når han ser bilder av familie, studerer han dei nøye og kjem med mange nasale lydar. På leikeplassen kan han bli ståande å sjå på voksne i lang tid. Av og til er han gretten, og det er ikkje fritt for at han protesterar når vi skal ombord i båten. Men stort sett har han det veldig bra ilag med Elia, dei likar å leike seg ilag.

Her er mykje tjuveri ved Marinaen. Her om dagen kunne dei fortelle at 5 syklar hadde blitt stolen på ei veke, og dei fleste hadde vore låst. Kjekt å vite at dei ikkje gidd å ta sykkelen til Stian, kanskje dei har latt vere sida den har vore ulåst? Då vi likevel skulle låse sykkelen utanfor eit butikksenter, spurte Elia sjølvsagt koffor vi låste sykkelen, der vi svara at vi ikkje ville at nokon skulle ta den. -Men, sa Elia, -Vi kan no berre sei til den som ikkje he sykkel at dei kan få bruke den, og so kan vi få den når vi treng den... jo, for so vidt so kunne vi ha gjort det slik, men vi hadde ikkje tida til å vente på dei som enventuelt skulle låne sykkelen vår, for vi skulle kjøpe rakett og utskytningsrampe til Elia. Denne leika var veldig populær på leikeplassen, og Elia fikk erfare at ikkje alle ungar er like greie når det gjeld å låne vekk..

I skrivande stund er klokka halv 11 på kvelden. Stian har gått laus på prosjekt isolere kjøleskåp. Dette er inga lett sak, då han antagelegvis må demontere heile kjøkkenet vårt. Han er ikkje så blid akkurat no, då jobben til no har kosta han mykje svette og litt blod. I begynnelsen sang han på Peter Gabriel sin sang; dont give up, men no har han gått over til Amazing grace... - no er det ikkje mykje håp, sei han. Eg betvilar det han sei, for fyren er dyktig, han får som regel til det han sett seg føre.

Vi må straks legge oss, Magnus og Elia vaknar om ikkje så altfor mange timar.

Svar på gåta om t-skjortene; Eg fann 9 t-skjorter i kleskåpet til Stian. 3 gjekk i boss og resten har eg prøvd å vaske, men dei er forsyne meg antageleg blitt brukt til altmulegrart skjorter. Eg skjønar ikkje korleis det er muleg, men han har ikkje ei einaste t-skjorte som er fin og utan flekkar som ikkje går vekk! Men som den arge arbeidskaren han er, så må han få lov til å skitne seg til, så får eg heller gøyme vekk nokre t-skjorter til fintbruk;)

Reidun
ps; vi har ikkje aktivert satelittelefonen endå, så vi får ikkje meldingar om det skulle vere nokon som sender.
psps; har lagt ut litt bilder i albummet
pspsps: på mandag skal vi ta båten på land, vaske og bunnsmøre den.

Livet i Marinaen her i Wangarei

2011-03-17T03:56:00.000+13:00

Det er onsdag og vi har nesten vore her ei veke. I dag betalte Stian halve nye framseilet vårt. Det vert ferdig sånn omtrentleg i april. Ellers har han kjøpt meir kjetting, so no har vi 77 meter med ankerkjetting, før hadde vi berre 45. Ny luke til forpiggen er bestilt og den skal Stian hente imorgo. Elia har fått seg vennar, han er så lang at ungane trur han er gamlere enn han eigentleg er. Tvillingparet på
8 år er svært begeistra for Magnus og ivrig i å lære Elia engelsk. Dei leikar mykje på leikeplassen i lag. Vi byttar på å passe ungar, her er fortsatt litt kaos i båten, då det ser ut som eit roterom med ein gong nokon tek fram nokre leiker. Pluss pluss…. Eg skal ikkje gi leikene all skulda, der er mykje rart som flyt rundtomkring. Eg har fått plassert vekk nokre bøker på marinaen og kasta litt klede, ellers er det ikkje mykje eg klarar å kassere. Ein ting som er litt snålt er lukter og lyder som får meg til å bli fysisk dårleg. Eg kjøpte nokre såper då vi var i Panama som lukta nydeleg, men no har eg store problem kvar gong eg har vaska hendene. For ikkje å snakke om vaskemiddelet! Eg vart så lei meg då eg oppdaga det i båten, for eg trudde at eg hadde gitt det vekk til Dirma før vi forlot båten sist. Eg klarer ikkje eingong å ha på meg ei t-skjorte som har lege her i båten, fordi den stinka av det vaskemiddelet. Og sist; då eg kom heimatt frå handletur ein dag, spelte Stian en cd som vi høyrde mykje på då vi seilte frå Tonga til NZ. Eg kjende at eg ville bli kvalm. Veldig mektig og rar følelse, minner frå all spyinga på havfartane kjem tilbake med lukter og lyder.. Det er godt at eg ikkje reagerer like gale på båtlukta, då hadde eg hatt eit alvorleg problem.

Her er varmt, vi smører oss med solfaktor 50. Eg prøvde meg med eit hjerte på ryggen til Stian, men Elia oppdaga det og sladra.
Sykklane frå Biltema fungerar fortsatt! Kanskje litt rust og nokre eikerter som manglar, men ellers ok. Og sykkelstolen brukar vi til Magnus i båten når han skal ete mat, han rotar nokke heilt fantastisk. Mat ja; her er ikkje leverpostei, makrell i tomat eller fiskepudding og majones. Redninga er Nutella!! Magnus og Elia elska det nugattilignande påleggetJ Så har vi no havregrauten hass far. Med rosiner, kanel og sukker, vert det en god frokost av og til.

Vi har fått oss nabobåt. Eit par frå NZ har nettopp kjøpt seg båt, leiger ut huset sitt og skal på 2 års stillehavstur. Dei driv å gjer klar båten sin, og i dag skulle dei lage babystag framme på båten, for å kunne ha på stormfokk ved dårleg vær. Dei såg at vi mangla babystag, og lurte på kva vi gjorde når vi møtte på storm. – Vi har ikkje storm, svara Stian enkelt. Vi vil gjerne følge dåkke, sa dei og gliste.
På 1,5 år har vi ikkje hatt skikkeleg dårleg vær, og det satsar vi på at det ikkje blir på dei neste 1,5 åra også!

Vi ligg igrunn midt i ein liten by, her er alt vi ønsker, perfekt plass for å gjere klar båt. I ei gate er der for eksempel mange småbutikkar, der dei har kvar sine ting. Watermakerbutikk, seilbutikk, plastikkbøtterbutikk (alt i plastikkbutikk), alt i kjettingbutikk, osv

Eg hadde 2 store gjeremål som eg viste at eg måtte gjer så fort som muleg. No er salongen snart rein, alle putetrekka fekk vaska av sopplag og saltlake. Dyner og overtrekk på overmadrasser fekk seg også ein vask for en 300 kr.

Eg driv å samlar opp klede som skal vaskast. Her er vaskemaskiner på marinaen og det kostar 10 kr pr vask som varar i 30 min. Ikkje kokvasking, men kun kaldt vatn.. Handukane kjem ut like flekkete som før eg heiv dei inn, men dei luktar i alle fall litt bedre. På det vaskeriet som vaska putetrekk og dyner går det an å få koka kler i bedre vaskemaskiner, (slike som vi har i norge) men der kostar det meir, og det er eit lite stykke å gå. Kanskje eg berre invisterar i nokre nye handdukar og koppehanddukar.

Vi har ikkje fått testa watermakeren endå, men vi får gjer det når vi løyser fortøyningar og dreg ut på havet en tur. Vi drikk vatn som vi kjøper på butikk.

Det var litt detaljar frå kvardagslivet om bord i Good Mood for øyeblikket.

Reidun

Ps:
Elia har forresten det veldig kjekt med å sei guud mårning til alle som går forbi båten vår. Dei fleste ler fordi det er langt på dag;)

Norge - New Zealand

2011-03-13T09:37:00.000+13:00

Velkommen til nye, og takk for sist til alle våre kjære, kjente og mindre kjente lesarar! No er vi tilbake, vi fortsett der vi slapp og skal igjennom dette året dele nyhende frå kvardagslivet vårt, eventyret ombord i Good Mood. Til deg som måtte ønske å ta del i dette, sett deg godt tilbake i lenestolen og reis ilag med oss i gode og mindre gode dagar, til vi ein gong sjåast på kaia i Norge:) Eg føle meg likevel forplikta til å opplyse om risikoen ein tek ved å følge med på bloggen vår, der er ein viss avhengigheit, F5 knappen kjem til å bli utslitt på tastaturet, då vi ikkje kjem med regelmessige oppdateringar, men plutselege innslag når vi får tida til det. Ei anna potensiell "fare" ved denne smugreisinga, er at du kan plutseleg finne deg sjølv avgårde på eit fly for å kanskje møte desse artige eventyrarane ombord på Good Mood. Til deg som ikkje har bestilt bilett endå; velkommen ombord likevel, delta gjerne med innslag, spørsmål eller eit visdomsord i ny og ne; bloggen er open for landkrabbar og andre krabbe krøller.

Dette året gjekk vanvittig fort. Vi reiste heim for å få en gutt til, muslingperla frå stillehavet. Så skulle vi tjene oss nokre kroner som vi kunne bruke på resten av turen. No viser det seg at ikkje alt går som vi planlegg. Magnus kom ut han, stor og fin, og vart verdens beste lillebror. Men å miste Anders var tungt å svelge, rettelse; er tungt å svelge. Det smerter endå på plassa der ein ikkje trudde ein hadde låkt, av lengsel etter å få treffe han igjen, sjå smilet og høyre den smittande latteren. Å miste nokon ein har kjær er låkt. Desto vikitgere er det å ta vare på dei vi har igjen, og gle oss over det vi har ilag. Vi føler at vi har fått gjort litt av dette, då vi har brukt mykje tid til familie og venner dette året. I tilegg til å bruke peng på Norgesturnè har vi brukt opp alle sparepengar og litt til på eit veldig kjekt prosjekt som ventar på oss til vi kjem heim. Vi snakkar småbruk! Vi har ikkje endå blitt ferdig med den eine draumen, før den neste er i gong; livet som småbrukeigarar:) Dette vil dåkke sikkert få høyre meir om ettekvart som lengselen heimatt vert større!

Eg var ikkje tenkt å skrive noko om reisa ned hit til NZ, men eg kan ikkje la vere, dei som ikkje gidd å lese om flygetur kan hoppe til neste avsnitt. Vi kom ombord på vigra, og kapteinen melde frå om litt vind som kunne skape turbulens i lufta; -litt action er morosamt, tenkte vi. Joda flyet dansa og gjorde oss litt rar i magen, men dette tok straks slutt og vi hadde ei fin fortsettelse på turen, heilt til vi skulle ned igjen. Denne gongen var det ikkje turbulens, men likevel vart Elia grønare og grønare i fjeset. -Er du dårleg? spør eg forsiktig, der eg sitt med Magnus på fanget, -Ja, svarar Elia spakt; -eg må spy! Stakkars guten, spydde gjorde han, og eg beit meg i å tenke korleis skal dette gå, vi har sånn ca 30 tima igjen med flygeturar... Heldigvis vart gutten fort bedre då han fikk springe rundt på Gardemoen før vi skulle boarde på neste fly til London. Denne turen gjekk greiere, men det var blitt kveld, og gutane var veldig trøtte. Vi gjekk ombord i det store flyet som skulle frakte oss til Auckland, via Hong Kong, klokka 11 om kvelden. Denne flygeturen ville ta 25 timar med 2 timars pause på flyplassen i Hong Kong. Første natta var grei, bortsett frå at eg måtte halde Magnus i 5 timar medan han søv. Eg heldt han pga amming. Viss han får ein liten tår so sovnar han fort til att. Dette gjekk egentlig greit bortsett frå at eg satt bak ein vegg og fekk ikkje strekke ut beina. Etterkvart visna både beina og rompa vekk, så det vart vanskeleg å få sove sjølv. Elia er så lang ein gut. Han la seg ned på 2 seter, og Stian fekk seg eit ledig sete på andre sida av midtgangen. Det gjekk no på eit vis, men eg vil ikkje anbefale å ha 12 kilo på fanget i så altfor mange timar i gongen. Etter ein god frukost landa vi i Hong Kong, måtte pakke oss ut, gå ett stykke og tilbake til gaten. For at oss ikkje skulle gå oss vill var der stasjonert ut små tjingtjong gutta som heile tida peika på veien videre der oss skulle gå. Ein var til og med så hjelsom at han spurte om vi skulle til "akaland". vi skulle til å snu og sei at vi gjekk feil, då Stian sa; -Åklænd? Og fekk eit stort bekreftande smilefjes til nikk. –Jes, jes, akaland, jes svara veiviseren. Vel ombord på flyet som skulle til akaland, fekk vi tilvist ny plass. Heilt greit tenkte eg, no får eg strekke på beina! Men jammen skulle der ikkje vere ei hake her også, tjingtjong-paret framom oss hadde også ein liten gutt som bytta på med Magnus om å halde kvarandre våken. Når den eine guten skreik, våkna den andre osv.. Som om ikkje det var nok, så hadde tjingtjong folka med seg tigerbalsam. For dei som ikkje er kjend med tigerbalsam, så er dette ein nokså illeluktande salve som løyser opp både stive musklar og nasegangar. Denne lukta er intens, og opnar nasegangar heilt opp til hjerna. Eg veit ikkje om dei hadde misforstått litt bruken ved denne salven, men det såg ut som om dei hadde stive musklar både på hender og føtter. Jaja, etter kva Stian sa då han hadde gått nokre lufteturar med Elia rundt om i flyet, var der mykje rare fiselukter overalt. Kanksje ej skulle vere takknemlig for den forfriskande naserensinga der eg satt. Resten av turen gjekk igrunn greit, bortsett frå at vi hadde sagt til Elia at vi var snart framme på Good Mood når vi hadde landa på NZ. Dette var litt misvisande, då det tok oss nokre timar å få sjekka inn i landet, og Good Mood låg på ein annan stad en i Auckland. Når vi ikkje hadde returbilett, vart det litt styr å komme inn i landet, sjølv om vi viste til at vi var eigarar av ein båt som skulle ut av landet iløpet av mai månad. Etter litt ventetid og telefonar til toll- og immigrasjons folk i byen, fekk vi endeleg komme oss ut av flyplassen. Vi stua oss inn i ein bil som ikkje hadde barneseter, og i tilegg til dette kjørte han på feil side av veien!!! Ein gong var eg heilt sikker på at vi skulle kræsje, då han svinga inn ei gate. Eg heiv meg over Magnus og var klar for ein stjernesmell, men denne kom sjølvsagt ikkje og sjåføren trudde antagelegvis at eg var litt gal. – It is night time for us now, you know, borforklarte eg. –We come from Norway, and it is really 12 hours different. –We are pretty tired. Elia og Magnus sovna på denne halvtimers turen til Auckland, så då vi kom til buss-stasjonen, måtte vi løfte dei og all bagasjen ut på gata og bære alt sammen 10 meter i gongen. Stian bar, medan eg vakta born og bagasje. Med naud og neppe klarte oss å komme oss på ein full buss til Whangarei klokka 13, den neste hadde ikkje gått før klokka 16. Både eg og Stian mista haude ned på knea fleire gongar iløpet av turen. Magnus søv ikkje så tungt, så han våkna kvar gong buss-sjåføren annonserte ettelleranna med ei skingrande stemme over høgtalaranlegget. Endeleg framme i Whangarei hadde eg verdens lengste armer, og trøtte musklar. Når endeleg taxien kjem er vi så trøtt at Stian går og sett seg bak rattet på bilen, medan sjåføren flirer og skal til å sette seg på passasjersida. Han trudde seriøst at Stian ville kjøre bilen, medan både eg og Stian ikkje kunne skjønne kvifor rattet var plassert på passasjersida av bilen. No hadde vi ikkje mykje krefter til overs, men likvel var det som om noko ekstra skjedde då vi svinga inn på marinaen, og vi såg oss om etter Good Mood. Då vi litt seinere rodde oss bort til skuta vår, var det ikkje fritt for at vi gliste både Stian og eg. DER låg den, havseileren, heimen vår, og skuta som skal få frakte oss videre på dei sju hav. Vi kjende på ein merkeleg følelse, då vi steig ned i båten og saug inn det første inntrykket. Vi var heime.

Good Mood var i grei forfatning, her fanst ikkje vatn i kjølen, og overalt låg der daude fivrellar, eit tynt sopplag på puter og veggar, Elia fann til og med en diger inntørka kakerlakk framme i forpiggen. Det lukta innestengt og ekkelt, men kva kan ein vel ikkje forvente etter eit års lagring i varme strøk. Batteria hadde dessverre også tørka ut, men vi får sjå kor gale det er når vi har fått fylt vatn, lada og tappa ned nokre gongar. Båten starta og vi kunne etterkvart flytte oss bort på brygga, der det vert mykje lettare å gjere reint, handle på butikkar og leike på leikeplassen. Magnus og Elia elskar å vere på sistnevnte plass, dei dissar, sklir og spring om kapp, medan eg diltar etter med solkrem og vannflaska. Her er varmt, sol og fuktig. Etter to dagars jobbing har Stian allereie fått rosa nakke og fine rosa merker etter t-skjorta på armane. Dette går den veien det skal, vi har fått vaska eindel, og ei jente ville gjerne hjelpe oss med barnepass på leikeplassen, så vi får vere dobbelt så effektive. Den store frustrasjonen min er egentleg alt unødvendig skrot og tull ombord. Dessutan er eg av den sorten som ikkje klarer å hive noko som eg kanskje kan få bruk for, så dette vert ei hard oppgave. Vi hadde med oss 3 fulle koffertar med ting og ein enorm bag med klede. Kvar i all verden skal vi gjere av dette når vi ikkje har plass ledig??? Soloppetne og morkna singlets skal eg vel klare å hive, men det vert ikkje så veldig stor plass etter desse.

Tidsforkjellen er ei utfordring, særleg for Magnus, Elia sa til meg den første dagen at han ville ikkje vere på Good Mood meir, og eg spurte kvifor ikkje det; -Fordi eg blir så sjøsjuk, sa han og spydde. Eg prøvde å forklare at han ikkje var sjøsjuk, båten låg heilt stille, det han kjende på var reisesjuke, Elia hadde rett og slett kraftig jetlag. Dette ordna seg heldigvis etterkvart, og no er vi frisk og rask og tek alt heilt i fint tempo. Når Magnus søv, så legg vi andre oss også, så får vi heller ta denne døgnsnuinga litt om litt.

Reidun

Fredagsmelding frå Good Mood

2011-03-12T04:01:00.000+13:00

For alle som lurer på kvar Good Mood med mannskap oppheld seg, så ligg dei langt inne i ei bukt (Wangarei) på austsida av New Zealand, og er såleis ikkje i faresonen for tsunamien som er varsla å nå landet no utpå kvelden. Dei er sjølvsagt litt slitne etter turen, men alt er vel og dei jobber med å kome seg i orden ombord, og det trengst sjølvsagt litt reingjering både innabords og på utsida. NB Satelittelefonen deira er ikkje oppe å gå enno, så dei vil ikkje kunne motta meldinger som blir sendt til den. Om nokon vil sende ei helsing, så får de heller bruke gjesteboka. Dei kjem til å sjekke den inni blandt.

Båten flyt endå

2011-03-11T22:56:00.000+13:00

Reidun: "Stian e solbrent, båten e soppete og skjeten. For øyeblikket søv alle, ej me snart, til han Magnus vakna om nokken tima. Elia og Magnus stortrivst på leikeplassen. Savna dokke og leverpostei."

Lillebror og storebror!

2010-02-25T23:03:00.000+13:00

Då kom han; perla frå muslingen, haien i magen og tøffingen lillebror Driveklepp:)
Farmor har allereie strikka fine gensera til guttane sine:)
Lettmatrosen vegde 4340 gr og var 53 cm og kom den 20.02. 2010, klokka 02.12.
Stolt storebror og veldig krye foreldre. No har vi to flotte gutar, ett bra forsterka mannskap, så om ca ett år skal vi vere klar for nye eventyr i Good Mood.
-Reidun

Norway - Noreg - Någge!

2009-12-29T02:39:00.000+13:00

SNØ! Elia storkosar seg i den litt skumle snøtunnellen.

Det er rart å vere tilbake til gamlelandet. For dei som lurer på om vi har frose i hel, så har vi ikkje det, endå. Det er deilig å trekke inn kald frisk luft, og kjenne korleis det frys til i nasen:) Det er flott å få vere ilag med familie og vennar, særleg no når mange er heime i jula. Det var veldig kjekt å få treffe blant anna nye tanteungen min som vart fødd då vi kryssa atlanteren. Ho var ikkje beibi lenger, men ei lita jente på 1 år. Elia har fått leike masse med onklane sine, blitt kjend med søskenbarna og fornya vennskapet med besteforeldre. Han har verkeleg fått fart på språket sitt, ettersom alle pratar norsk her:) Ikkje like enkelt for alle å forstå, men det går stort sett i å fortelle ei fiskehistorie, eller leite fram en usynleg gekko. Når vi skulle ut og leike i snøen her en dag, så hadde han med seg ei spade. Han skulle ut og grave etter krabber!!

Feltvogna var ikkje så enkel å få liv i, då clutshen hadde hengt seg heilt fast, men etter endel hamring vart det stell på "gamlebilen" som Elia seier. Den er ikkje den aller beste vinterbilen, men med firhjulstrekk innkobla og bilen i lavgir, så kjem den seg fram stortsett overalt:) ned i fjøra og opp på fjellet. Elia og Stian har headsett, så dei høyrer kvarandre over støyen, når feltvogna er på vei til feks julemiddag på Hildre i 65 km i timen. Bråkebil og hompetitten vogn, men greit framkomstmiddel når vi ikkje har noko anna.

Grytastranda vs Hildre
Kvar skal vi bo? Då vi kom hit til Norge, flytta vi inn på Hildre, men har etterkvart innsett at det vert enklare å bo på Grytastranda, der alle store hobbyane til Stian er stasjonert. Trailsykkelen har allereide fått lufta seg og det var ikkje lenge før Stian hadde seg ein 20 minutts paraglidertur. Det er også ein stor fordel at vi kan få legge Elia på eget soverom fortast muleg, så han ikkje føler seg utskvisa av lillebror/søster når den tid kjem. Kjelleren heime med Stian sine foreldre er godt egna til familie på 4.

KJEM DET MEIR REISEBREV?
Niks, for i skrivande stund er vi ikkje på noko reise anna enn livets reise, og det er vel ikkje like spennande for alle å følge med på. MEN vi skal ut igjen, og då kjem vi til å fortsette der vi slapp, med nyhende frå alle dei spennande plassane vi skal seile vidare til. Dette blir ikkje før om ett år og det blir kanskje litt lenge å vente. Så her kjem ein beskjed til dei ivrigaste bloggerane våre, (mamma og svigermor) vi kjem til å legge ut små filmsnuttar frå langturseilasen vår so langt. Skal prøve å få til videosnutt 1 gong i mnd eller liknande. Kanskje der kjem ei lita oppdatering når vi 3 etterkvart blir til 4?:)

So long
Elia, Stian og Reidun.

SMS mottatt frå Japan

2009-12-09T21:06:00.000+13:00

Då e oss i japan å set på bussen til hotellet. Alt e bære bra, bortsett frå at ej e litt forkjøla og litt snørete. Sikkert samme sjukå som elia he hatt siste dagane. Stian

Et klipp frå NZ

2009-12-09T01:35:00.001+13:00

Whangarei, New Zealand

2009-12-06T22:46:00.000+13:00

No er det berre to dagar igjen til vi reiser med fly til Norge! Idag har vi pakka bagasje, stua ned alt som var ute på dekk og gitt vekk mat som ikkje skal ligge her til innsekta. I morgon (mandag) skal vi flytte båten til pilemoorings (der den skal lagrast ett år). Deretter er det berre å vente på tirsdag, då vi skal ta buss til Auckland og Watermelon! Vi skal få overnatte med dei siste natta, før vi dreg til flyplassen og flyg heimover mot kaldare strøk.

Opportune overraska oss med å ta turen innom New Zealand, før dei dreg vidare til Australia i januar. Dei ligg no ved sida av oss og er ikkje lite missunnelege på oss som skal heim. -At dåkker vil dåkker så vondt, sei Rune, -hejm til sludd, kulde og regnvær på sunnmøre, nej takke mei til... De e nu mye bedre hær i varmen!! HåHå... han veit ikkje kva vi skal heim til han, han skjønna kanskje ikkje bredden av det å verkeleg ha det så låkt på havet, at ein ønskar seg milevis derifrå. Det blir godt med ei pause, der vi kan fordøye alle inntrykka og få legge oss ned på graset og kjenne at alt står stille, få prate med familien vår heilt gratis, og ete det ein vil, når ein vil det.

Til dei som har fulgt med oss; håper vi ikkje har skremt nokken med dei fæle reisebreva om spying og havoverfart. Viss det kan vere til trøst så har eg allereide gløymt kor fælt det var, og gledar meg MYKJE til vi kjem tilbake og skal seile vidare mot dei flotte øyene som vi ikkje rakk å besøke i denne omgang. Ett år går fort og vi må nyte dei dagane vi har heime, før vi hiv oss avgårde på nye stillehavseventyr!

-Reidun

Whangarei

2009-12-03T07:23:00.000+13:00

Skal vi liksom ha 10 ungar til? Neppe, niks. Stian og eg var smårbarnsforeldre for alvor igår. Til no har vi hatt berre snille og rolige Elia, og tenkte at vi kunne hjelpe desse naboane våre, så dei kunne gjere seg ferdig med pakking og ordning av alt som skal ordnast før dei flyg heim til Nederland i dag. Boaz, Daniel og Joel kom over i båten vår 9.30, og vi passa dei til 17.00. Av desse timane søv dei 3 kvarter... Stian og eg bytta på å passe tvillingane og dei store slåstkjempane våre. Elia og Boaz har etterkvart blitt varme i trøyene og er ikkje alltid like glad i kvarandre;) Daniel og Joel (1-åringane) var derimot mykje kjekkare og leika seg fint i salongen. Good Mood er ikkje så stor, men no vart den veldig liten, då alle desse karane skulle underhaldast. Det morsomaste var likevel når vi gjekk på leikeplassen og folk sperra opp augene av alle ungane våre og den store magen min! Flerie stoppa opp og spurte etter alderen på dei skjønne tvillingane mine;) Stian, Boaz og Elia for høgt og lavt, eg veit ikkje kven som hadde det mest gøy i leikestativa.

No skal vi flytte båten, kjøre den inn på grunna på flo sjø og fortøye den til pålar. Der skal den får stå idag medan det fjørar, så kan vi skifte bunnventil, sjekke skroggjennomføringar og bytte sink. I 21-tida ikveld er det flo igjen, og vi kan gå tilbake til Marinaen. Spennande!

-Reidun

Whangarei, town basin Marina

2009-11-23T14:38:00.000+13:00

Det er luksus å ligge i havn!

Alle storkosar seg;

- Elia; sprett over i nabobåten til leikekompisen Boaz, eller Boaz hoppar over til oss

- Stian; fiksar og limer på vindu, byttar akseltetning på kjølevanspumpa på motoren, monterar nivåregulert lensepumpe, galvanisere ankerkjetting, ser etter ny steikeovn, montere lås på luka vår, kjøpe kofferta ++

- Reidun; får bruke masse vatn! dusje (uææ all brunfargen reise, og ej som trudde ej va brun og so e ej berre grådi skitten...) blir oppdatert på alle som har fått unga eller er gravid heime;) vaskar mugne kle og svartflekkete gardiner, surfar på nett og skravlar på skype, går ut med Elia og Boaz, så Stian får fritt spelerom i båten med aceton og svart sikafleks. (Elia var uheldig å trakke på en svart flekk.... og dørken fekk mange fine svarte flekka. Stian forta seg å vaske av med aceton, men det var ikkje så lurt, for då reiste lakken av dørkeplatene.)

- Familie og vennar heime; får kvar sin dag med nokre timar med webcamera og skravling med Elia, magen til Reidun, Reidun og/eller Stian.

Vi har fått havneplass her i Marinaen utanpå en båt frå Nederland. Båten heiter Dingo og er en familie på langtur. Dei har Boaz 3,5 år og tvillingane Daniel og Joel på 1 år. Når då Elia også kjem på besøk, vert dei eit hærleg team;) Boaz og Elia er litt samme type guttar, litt skeptisk til andre ungar, rolige og glade. Dei har blitt bestevennar, og kosar seg i kvarandres selskap. Mest morro har dei med å hale opp bøtte full med saltvatn, som dei heller over kvarandre og blir klissvåt. Ellers er her ein flott leikeplass, rett ved marinaen. Elia har fått klatra, dissa og svinga seg så mykje, at han har utvikla seg enormt på denne veka. Språket derimot er ei litt større utfordring. Verken Boaz eller Elia kan engelsk, derfor pratar eg engelsk til dei når vi er ute ilag. Av og til sei eg setninga på norsk etterpå, slik at Elia gjer det som blir sagt og Boaz følger på. Det fungera ganske godt, men eg høyrer at det går på både nederlansk og norsk bak i soverommet når dei er der og leikar.

-Plasse! sei Boaz, -Plasse, sei Elia, og så tissar dei omkapp i graset ved leikeplassen.

Vi har etterkvart funne ut at vi vil forlate båten her i Whangarei. Det vil sei at vi ikkje kjem til å ha den på land, men skal forlate båten fastbitta til 4 store pålar i elva her. Dette hadde Dingo god erfaring med i fjor, då dei slik som oss, for heim for å føde stillehavs beibiane sine. (vi har ikkje bestillt tvillingar altså viss nokken skulle lure, en unge av gangen er nok. Men nabobåten er i grunn eit god bevis på at alt går an berre ein er innstilt på det!;) Båten vår kjem til å få godt ettersyn av marinasjefen her, så Stian har en grei magefølelse for å etterlate båten på vatnet.

Då reiser vi ikkje til Auckland med båten vår likevel, men blir her i litt over 2 veker til, før vi flyg heim. Viss oss blir ferdig i god tid, kan vi kanskje stikke ned og besøke Watermelon der. Kombiere avskjedskos og overnatting, før vi skal flyge frå Auckland flyplass tidleg onsdagsmorgon den 9 des.

- Reidun

Whangarei

2009-11-17T21:36:00.000+13:00

Hey hey...
Oss he akkurat lagt oss ved sida av en Amerikansk båt heilt inne i Whangarei sentrum. Det var berre så vidt at eg (Reidun) fekk med meg Stian inn hit idag. Vi ankra opp ved elveinnløpet for å vente på at straumen skulle snu, så vi fekk medstraum inn til Whangarei sentrum. Stian røska ut paraglideren og stakk til fjells. Vel oppe i lufta vart han verande i 2 tima! Han kosa seg og flaug ved ett heng (ca 150 m høgt fjell) og vinka ned til Elia og meg i båten.

Turen hit gjekk greit, begynnelsen var litt hompete, men resten gjekk greit. Elia syns vi skal fare til nusilan, der vi skal flyge heim til någge. Vi forsøke å forklare at vi har komt fram til NZ, men at vi må fikse og vaske og pakke først, før vi kan flyge heim. Elia har allereide pakka ett favorittDonaldblad. (onkel skrue bada i badekar, og det skal Elia også gjer heime i Någge!!)

Watermelon kom til Opua dagen før vi reiste videre. Dei var veldig sliten og måtte berre forte seg vidare til Auckland etter at dei hadde sjekka inn. Elia og Lea storkosa seg ilag, og var ikkje så glad for å skiljast så fort igjen, men vi skal også nedover til Aukland etterkvart, så då får vi treffe dei igjen.

Canela og Watermelon har ikkje fått nokken større fiska på vei nedover frå Tonga til NZ. No gjennstår det å sjå korleis det går med Govvop. Dei oppdaga ei stor sprekke i kjølen, så dei måtte berre ta opp båten på Tonga for å gjere ein midlertidig reparasjon, før dei tek til på turen ned til NZ. Håpe det går bra med dei nedover. Vi er veeeeeldig glad for at vi er ferdig med denne strekka:)

Her i Whangarei skal vi kjøpe sko til Elia, gravid bukse til meg og båtutstyr til båten. Stian får ingenting;) Han er glad visst vi kan stikke til en bakketopp her i nærheita, så han kan få flyge litt meir paraglider.

To vindu er reparert og tett. Då står det att 2 til på styrbord side. Ellers må vi forsøke å vaske ned båten, hive eller gi vekk alt som vi ikkje kjem til å ete opp og prøve å bli kvitt maur, møll og mjøldyr.

-Reidun

SMS frå Good Mood laurdag kveld (14.nov.) norsk tid.

2009-11-15T22:47:00.000+13:00

Hei. Vi har ankra opp utanfor Paihia og skal handle til ca. 4-dagerstur. Vi satser på å kome oss til Wangarei tirsdag eller onsdag. Elia leiker seg på leikeplassen no. Det regner her.

Opua, New Zealand

2009-11-09T02:14:00.000+13:00

-Kom og kjenn lukta, Reidun. Klokka er 02.00 og Stian prøver å riste meg våken. Eg sett meg halvegs opp i senga og gnir søvnen ut av augene før eg svarar med ett gjesp; -Kva lukt? Men han er allereie på vei opp trappa og ut. Eg lirkar meg laus frå Elia som ligg tett inntil meg fordi båten er så skeiv. -Så vi har visst seilvind endå, tenker eg og krabbar ut til Stian. -Kva er det for ei lukt du snakka om? spør eg igjen, lettare irritert og hutrar over den kalde vinden. - Kjenn! Beordrar Stian. Eg stikk haudet ut av cockpitteltet og ungår så vidt å få en sjøsprøyt i tryne medan eg sakte dreg inn lufta. -iiiiskaldt, sei eg. -Jammen kjenne du ikkje lukta? Med romantisk stemme syng han ut; Saudebæsj Reidun, Saudebæsj!! Har det rabla for Stian eller? Så kjenner eg det. Eimen av jord, skog og .....saudebæsj! -No er vi snart på NZ, Reidun. Vi klarte det! - Ja vi klarte det, svarar eg med eit smil om munnen. Stian innhalerar saudebæsjlukta og gliser frå øyre til øyre.

Det er min tur å halde vakt. Båten dansar seg framover og vinden bles temmeleg friskt. Eg får ei skive med Stian som eg et andektig for at den ikkje skal komme so fort opp igjen. Stian sovna fort der han ligg i salongen, sjølv om båten kastar og hiv på seg. I 3 tida har vinden auka på. 30 knop! Bårene blir større og av og til får vi ett dask framme i baugen så det smell høgt og ristar godt i skroget vårt. For en stor kontrast til dei forrige dagane, der vi hadde blekkstille hav og enkle vakter. Sjøen skiftar både form og farge, vanvittig fort. Eg kjenner at eg bør ligge ned, så eg stiller alarm på moilen og let tankane flyge langt vekk frå alt som har med båt og hav å gjere. Sjøverksterapi. Med ein gong Stian og eg startar ein samtale om dei heime, eller noko anna morosamt, så går det mykje bedre på havet. Det er særleg interessant å diskutere korleis det framtidige huset vårt skal sjå ut til dømes. Det er nesten som om vi er forlova igjen, og diskuterer korleis vi skal bo og slikt. Den største forkjellen frå då til no er at vi begge har sterke meiningar om korleis ting skal vere. -Komfort eller utsjånad? Sleng eg ut i lufta, der Stian sjølvsagt svarar utsjånad! Då er vi igang, sjølv om eg har ein mistanke om at han svarte nettopp utsjånad for å få ei artig meiningsutveklsing. Eg bryr meg lite om huset vårt ser ut som ett kråkereir, berre det er stor plass til masse besøk og ein god sofa som folk kan sitte lenge i. Stian skal ha mange garasjer. Minst 3, pluss en verkstad. Og han har forklart i detalj kva som som er i alle garasjane. hohoho....jammen blir et spennande om nokken år, korleis det ser ut heime med oss. vindmølle i hagen (eg regnar med at han snakkar om ei sånn lita pynte greier) og hest og kjerre på låven.

Ikkje alle gongar er Stian like grei å snakke med. -Prat om nokke, sei eg, lettare sjøsjuk. -Tja, det skal no bli artig å få vere med på en ny fødsel igjen, svarar han med eit breidt glis om munnen. -åfytti rakkern! Det er absolutt det aller siste eg vil tenke på no og aller minst prate om. Eg blir liggande å furte litt og syns synd på meg sjølv. Æsj, kva er vel en fødsel? Berre 12 tima med konstant pain og påfølgande dagar i smerterus. Fysj og fy. Men så kjem Elia der, med lysaste stemma si sei han; -mamma? ej e ga i dej! Då smeltar hjertet og eg vil plutseleg ha minst ti ungar til. Elia er berre heilt konge. Etter nattevakta mi brukar eg som regel å skulle søve litt. Det er ikkje alltid like enkelt for Elia å halde seg vekk frå soverommet. Her ein dag kom han inn og ville leike inne i hytta (under dyna). Eg spurte kva dei styra med der ute. -Såg stoo fugl! -Å, svarar eg, -kva slags fugl då? -Albatåss! Desse gigantiske fuglane er eit syn her ute. Dei svevar nært sjøen og treng latterlige få vingeslag for å halde seg på farta. Det er heilt komisk å sjå dei flyge ilag med andre vanlege fuglar. Albatrossane seilar majestetisk. Ein forvokst måse med ørnevinga. Elia har allereie gløymt at han skulle besøke meg, han vil ut og sjå albatåssen igjen.

Stian fann forresten feilen på autopiloten. Slark i kulelager, så det datt frå kvarandre. Eit strips var det som skulle til for at vi kunne kjøre siste innspurten til NZ, for motor og autopilot. Godt at det ikkje var meir seriøs feil.

Siste leverpostei boks er opna. Siste tomatsuppa er vekk. Makrell i tomat er det heller ikkje meir igjen av. Vi (les reidun) har spart og gjømt unna desse godsakane til spesielle dagar der det er ekstra kjekt med litt norsk input. No er det tomt, så då er det på tide å komme seg heim en tur. Dessutan er vi litt lei. Det har vore ei fantastiks oppleving til no, men vi treng å fordøye alt. Vi går altfor fort igjennom eventyret. Egentlig skulla vi brukt 3-4 år, berre her i stillehavet. Det er så mykje vi gjerne skulla sett meir av! Men no er vi klar for ei pause. Jobbe masse, få en beibi og la Elia få bli bedre kjent med familien sin heime. Etter eit år trur eg at vi vil tilbake og er klar for nye eventyr.

Insjekkinga på New Zealand gjekk som ein draum. Vi kom inn laurdag, slappa av og sov ut. Idag (søndag) har vi tatt syklane på land og skulle angiveleg sykle 5-6 km til Paihia. Etter første oppoverbakken protesterte bekkenet villt på den ugreie sykkelstillinga, så Elia og eg stoppa på ein barneskule og leika med apparata der, medan Stian sykla litt rundt og sjekka ut staden. Der er visst berre opp og nedoverbakka, samme kor ein skal, så det blir vel til at vi leige en bil ein dag. 100 kr for en dag er ikkje store summen. Då grur eg meg heller til venstre kjøringa. Huttetu. Eg får sitte i baksete ilag med Elia og late att augene, så Stian får konsentrere seg. Då går det vel bra tenke eg:)

Framover kjem vi nok til å sjekke opp prisar på lagring av båten vår. Dessutan vart Stian veldig gira på paraglidertur, då han såg slettene og naturen her på NZ, så eg regnar med at det blir litt fjelltura også. Det blir godt å få bevege beina etter mykje stillesitting i båt.

Her er veldig kaldt. Dei lokale spring rundt i shorts og genser, medan vi har på all ulla, pluss bukser og jakke. Kalde, kalde nordboera.

Obama og vi landar på gardermoen ca 10 des. Det blir stas å komme heim! Men først skal vi tette vindu, fikse kjøleskap og finne ein rimeleg plass å lagre båten.

Over og ut frå saudebæsjland,
-Reidun

SMS frå Good Mood

2009-11-07T01:23:00.000+13:00

FYSJ! masse vind å bølge rett i fleisen 20kn++. autopilot død. sjøsjuk. prøva å krysse siste 100nm. so nært å likevel so langt ijen. so pyton!

Dag 9 til dag 11

2009-11-05T23:11:00.001+13:00

mandag 2 - dag 8. gjekk bort til seilbåten Tauhara. for mykje sjø til å komme for nært. dei fiksa genoa.

tirsdag 3 - dag 9. krusningar på sjøen og enkelte lange dønningar. ingen vind. Elia er reine picassoen der han målar det eine bildet etter det andre. Gjett kva han målar? Fisk så klart, i alle mulige fargar. motra opp på sida av Tauhara igjen, dei fekk masse kalkun på boks og beefstuing, i bytte mot info om Opua. Stian gjer ein omfattande dieselforbruk test. Fullmåne om natta. Radar på. Vi søv i salongen, så vi hører når alarmen går.

onsdag 4 - dag 10. 320 nm igjen. ca 4 knop fart. baka brød, vaska opp, joikakake og potetstappe til middag. Det eitt års gamle bunnprislageret har vi spart på til nettopp denne siste inspurten. namnam. Elia har fått leike med plastalin idag. Vi lagar mange elefantar, giraff og hus med vindu. Etterpå tar han lille kniven sin og skjerer alt opp i småbitar. Anar vi en liten link til all denne fiskeparteringa? Trur det blir sunt å komme seg litt vekk frå sjøen og fiskinga ei stund. speilblank sjø, blekkstille hav, stille før stormen eller? vi forstår at folk før i gamle daga trudde at jorda var flat. Det ser ut som vi kjøre rett ut mot en kant og en foss. Radarvarsling på. Vi søv godt til den begynn å alarmere febrilsk. Den har fanga opp regn og skyer som kjem mot oss frå sørvest. Vi sprett ut og hiv opp meir seil. jippi 5 knop!..... i snaue 10 minutt, før vinden daudar og seila blafra.

torsdag 5 - dag 11. 200 nm igjen. litt vind frå sørvest. sjølvsagt går vi for motor. No vil vi fram. Frå Bunnprislageret idag; fiskebollar med poteter og kvitsaus!

Stian:
No har vi virkelig begynt å klø i fingrane etter å få komme til land og sjå New Zealand. Det er dag 11 på sjøen og motoren har no gått konstant i tre dagar. Vi har hatt blikkstille og flatt hav i tre døgn og i dag har vinden så smått begynt å komme tilbake. Då vi begynte å gå for motor visste vi at det skulle bli stille i fleire dagar og det store spørsmålet blei fort om vi hadde diesel heilt fram til Opua. Eg visste ganske nøyaktig at vi hadde 300L diesel igjen men har aldri virkelig fått vite kor mykje vi bruker i timen. Det er selvfølgelig mykje å spare på å køyre motoren rolig og finne seg i at det ikkje går så fort, men uansett ville de bli mykje gjetting kor lenge dieselen vil vare. For å få et skikkelig svar på dette laga eg til ei flaske med diesel der eg merka av mengda oppover som på eit målebeger. Så kobla eg dieselrøra av på motoren og sette slangar frå flaska til motoren. No kunne forskinga begynne og eg køyrde motoren på mange forskjellige turtall medan eg noterte meg kor lenge motoren brukte på å drikke ein liter. Resultata var bedre enn eg hadde håpt på og måleresultata enda til slutt opp som ein graf der eg kunne sjå dieselforbruk i timen på dei forskjellige turtall. Som eksempel gjekk det ved 1500rpm-1L/t og ved 2000rpm-2,2L/t. Samtidig med at eg noterte meg forbruk skreiv eg ned kor mange knop vi gjorde på dei forskjellige turtala. Ut i frå dette fekk eg ikkje berre vite at vi kunne nå NZ ved å gå med motor heile vegen, men eg kunne og finne ut kor hardt vi kunne køyre før dieselen ikkje ville rekke heilt fram.

Nok om det. No har eg kansje mista ein del lesarar på denne lange utgreiinga mi om dieselforbruk, men eg håper at spesielt interesserte fortsatt heng på. Motorkøyring har mange negative sider som at det bråker, og det er dyrt å bruke diesel, men det fører også med seg diverse fordelar. Ubegrensa tilgang på straum er eit av goda, og det igjen fører med seg at vi har radaren mykje på. Når det er flatt hav og finever fungerer radaren også meget godt, og dette har gjort at vi har kunna sett på "guard sone" på radaren og dermed får vi alarm visst noko kjem i nærheita. På grunn av dette har vi kunna slurva litt meir med å halde utkikk, og lurt til oss litt ekstra søvn.
Ellers dukkar det stadig opp spørsmål i forbindelse med å forlate båten på NZ eit heilt år. Skal vi ta båten på land, eller skal vi ta tjangsen på å la den ligge på sjøen? Det siste er langt billegare. Kva med watermakeren. Kan den stå stille eit heilt år? Og batteria ombord som solcellene stadig lader på, vil desse tørke ut når ingen etterfyller vatn? Vi har også eit aukande maurproblem ombord. Kva skal vi gjere med dette? Risikerer vi at innredninga er oppeten når vi kjem tilbake? Lista med spørsmål blir berre lengre og lengre til meir ein tenker seg om, men det blir vel ei løysing på alt til slutt.

Posisjon
32*00.00 S
175*18.88 E
Ikkje lenge igjen no! Vi regnar med å vere framme om 2 dagar!
- Reidun og Stian

Dag 6 til dag 8

2009-11-03T03:40:00.000+13:00

laurdag 31: frå minerva dag 6
- frisk vind, rotete sjø. 7 båta ut ilag.Grått fly frå NZ flaug lavt over alle båtane, kalla opp en og en og spurte etter informasjon om båt, kor vi kom frå og kor vi skulle. Elia sa ÅÅÅÅÅHH når flyet flaug lavt over oss. Irriterande å tenke på at dei straks er heime igjen på NZ og et middag, medan vi må seile lange havstrekka først. slo følge med 3 andre seilbåta til natta. les bøker og høre lydbok. reidun natt, stian dag. 138 nm dette døgnet! ikkje verst.

dag 7: søndag 1 nov
-hadde vhf kontakt med 2 nz båta, men om natta starta dei motor og gjekk frå oss. Mannskapet på begge desse båtane har blitt skikkeleg forkjøla. Skipperen på eine båten måtte stå for å få til å søve ei natt. Hosta heile tida og uvel i kroppen. Vi pakka oss godt inn. Skal ikkje bli sjuk no. Elia synst ikkje nokke om å ha på seg så mykje kle. Han er vand med å springe naken både ute og inne. Etter litt forhandlingar går han med på å ta på seg ull trøye og Gråtass genser! - Fammo tøpt. sei han stolt. -Nei, farmor har strikka den til deg Elia, rettar eg. -Nei, fammo tøpt tikken!

Der kom en anna seilbåt ganske nær. kjekt med selskap. Tabba oss ut då vi fekk stor sverdfisk på kroken. Snøret rasa ut som ein illsint kveps, og vi stoppa båten heilt for å snu etter fisken. Det var ikkje så lurt. Fiskesnøret vart altfor slakt og dermed kunne fisken berre riste litt på haudet og kroken var laus frå munnen. -møst'an, sa Elia. Ja det var like greit at vi mista den syns eg. Der var begynt å bli seint på kvelden og ikkje så kjekt å kjempe med fisk når det er mørkt ute og guffen sjø.

dag 8: mandag 2 nov
-roleg hav. lange dønningar. lite vind. vi ligg sist av alle dei 7 som gjekk ut frå minerva. Dei andre har gått mykje motor. vi seglar heller 3.5 knop og sparar diesel. Vil ikkje gå tom 50 nm utafor NZ.

- om morgonen prata vi med seilbåten Tahara, også frå NZ. Dei var like pratesjuk som eg(reidun) så det vart en triveleg samtale. Dei ville gjerne gi oss nokre råd med tanke på kvar vi skal ha opp båten. dei har bygd seilbåten sin på NZ. Elia og reidun laga pizza, medan stian fikk seg en kvil på auga. Tahara gir oss siste værmelding, og fortell at der kjem 140 (!) seilbåta bak oss. både frå Fiji og Tonga. jøye mej! dei kjem vel til å ta oss igjen, for vi går veldig seint no.

dag 8, natt til dag 9:
Komfor på havet! stille sjø, ingen vind, nokre dønningar her og der. Vi går for motor. radaren er på med varsling når der kjem båtar. vi er oppe på sida av Tahara. spørst om det ikkje blir coctailparty idag. dei fåreslo det viss det skulle bli heilt stille slik som no. kva er eit coctailparty foresten? eg får bake ei eplekake i tilfelle dei kjem over en tur;) rart kor fort det kan skifte. rotesjø og spy og elendigheit i eine augeblikket. så blir det stillt, og det går an å vaske opp, lage pizza, ta en etterlengta dusj og ete masse fersken på boks! det siste har vi forresten altfor mykje igjen av. Stian oppdaga lageret med 8-9 boksar fersken som han tappert har kasta seg over. Det går som det går, mykje gass i magen! Eg fåreslår at han skal gå bak på dekk og skyte fart i skuta vår. - Kan ikkje skremme Blue Marlin! får eg til svar.

Vi går som sagt for motor, vi er vist midt inne i eit høgtrykk. 486 nautiske mil igjen til OPUA, NEW ZEALAND! Det betyr kanskje at vi er framme fredag eller laurdag. Hærlig!

Tahara sei at der er 10 grader i Opua no. Styggkaldt. Vi grur oss til kulda heime i Norge. Det er berre å fyre i peisen dåkke. Vi kjem til å vere nokken skikkelege kaldingar. For dei som lurer på kvar oss skal bo; vi har ikkje tenkt å bo i båten vår nei. Den får ikkje plass på flyet heim. Men vist nokken har ein ledig båt eller ein lugar eller to til overs, så kjem vi gjerne og bor der. Foreløbig er der mykje plass både på Hildre og Gryta, så eg trur ikkje det vert nokke stort problem å finne eit krypinn. Vi gler oss skakk ihel til å møte igjen familie og venna. Beskjed til Steffen; ha primus og den nye supersoveposen klar til bruk, Stian klør i kroppen etter ei utfordring på fjellet.

Posisjon:
27*23.52 S
176*54.70 E
486 nm igjen til Opua, NZ.
Vi motrar og gjer 4 knop.

Fryd og gammen:)
-Reidun

Minerva Reef - dag 5

2009-10-30T21:49:00.001+13:00

Posisjon
23*39.588S
178*54.859W

Dag 2 starta ikkje like optimistisk som det forrige reisebrevet slutta av. Vi fekk vind rett i nasen og måtte til med kryssing for å holde kursen mot Minerva Reef. Vi trudde ikkje at dette skulle vare så lenge, men tok grådig feil. Vinden blåste opp til 25 knop og bølgene blei rotete. Stian laga pannekake i virvaret, men eg klarte ikkje ete. Fekk tilslutt ned litt spagetti pasta.

Dag 3: Fortvilande lite vind og tullesjø. Det går seint med oss og av og til i feil retning. Vi gjer kanskje 20 nautiske mil i døgnet mot Minerva reef, til samanligning gjer vi meir enn 120 nm på eit godt døgn. Vi har grei rutine no; Eg legg meg i 19 tida, og står opp når Stian vekke meg i 1-2 tida. Så sitt eg oppe til 7-8 og guttane våknar. Så får eg søve litt, medan Stian tek seg av frokost og underhaldning av seg og Elia. Det er mykje slåing framme i baugen. -Dunk, dunk, sei det, når båten hoppar fram i neste bølge. Stian ok, Elia ok. Beibi ok. Elia får sjå mykje film..Eg spurte han forresten om det vart gutt eller jente som skulle komme ut frå magen min. hm.. -Beibi, sa han. Eg er enig. Det får komme en beibi først, og så kan det få bli gutt eller jente etterpå;)
Sol og blå himmel - iskald vind. Minne oss mykje om våren i Norge.

Dag 4: Litt meir vind og vi kryssa oss framover i stampesjøen. Regnbyger med opptil 30 knop vind. Lang natt, Elia har av ein eller anna grunn sove veldig dårlig. Han makka mykje då eg skulle søve før vakta mi også. Båten er mektig skeiv heile tida. Det er ikkje lett å ligge bak i store senga. Lett for at vi trillar av og ned på dørken. Eg spurte Stian, med en viss ironi i stemma, om vi ikkje skulle ha oss vannseng i huset vårt en gong i framtida. - Då skal eg lage ei seng med bølgesimulator, glisa han. - Då kjøm du til å ligge mutters åleine, svarar eg.

Minerva Reef: Endeleg! Her ligg 7 båtar. 2 av dei stakk rett etter at vi hadde komt, resten går imorgo. Med ein gong ankeret er nede sett eg ein brøddeig, og så et vi poteter og dorado, som vi fekk like før vi kom inn til revet. Vi et masse mat idag, slappar av, og vaskar opp i rotet i båten. Stian fiksar dassen, som har lekasje og renn over kvar gong vi krengar over til eine sida. To brett med bollar rekk også å bli laga, før vi sett oss ned med kvar sine ting. Stian les bok, Elia ser gråtass og eg skriv ett lite livstegn frå Good Mood her ute i stillehavet.

Inatt skal vi søve i ei rett seng, her er desverre lite bølger, så stoppet bør ikkje bli så langt at vi blir mottagelige for sjøsjuke igjen.

Denne turen til Minerva reef skulle ta 2,5 døgn, men vi brukte 4 døgn. Resten av turen er ca 800 nm og VISS oss er heldig så klarer vi det på 8 dagar. Men som sagt, alt kan skje ute på det store havet. Værmeldingane sei at det skal bli bra seilvind, men dersom dette skulle endre seg så kan det bli mange fleire dagar på sjøen. Vi får sjå. Imorgo (laurdag 31. okt) seglar vi vidare.

Vi er underveis mot NZ!!!

-Reidun

Dag 0 og dag 1

2009-10-28T09:57:00.001+13:00

Posisjon: S 22*58
W 177*22

Pyton, pyton pyton.
Notat til meg sjølv; ikkje finn på å bli gravid på sjøen igjen.
Vi tok farvell med venna og andre seilera som låg attme oss inne i havna. -See you in NZ, sa vi. Rar setning. Oss er faktisk på vei mot NZ. Eg hadde forberedt Elia på at han skulle ut på en lang seiltur, så då eg spurte om ikkje Lea skulle få en klem med han, så gjekk han faktisk bort til henne og gav ho en god klem. -Bye,bye, sei han.
Ut frå øya får vi krapp sjø og mykje vind og mange bølger. Så lenge eg sitt oppe, så går det bra. Eg syns dette er heilet tullete, å fare ut når det er så mykje sjø og bølger, men Stian har sett værmelding. Han er ustoppeleg. - Hjelp meg å krysse, sei han. Eg ser tvilande på tauet. Det betyr at eg må forlate den trygge plassen på eine sida, for å sette meg ned på andre sida og få nye bevegelsa i kroppen. Det går bra, men eg høyrer at Elia grin. Han som nettopp har sovna. Det var altfor tidleg å våkne av formiddagsluren no. Eg går ned til Elia. Legg meg opp i senga. Elia legg seg heilt inntil meg i ei skeiv seng og sovnar vidare. Eg ligg der og lurer på om dette går bra. Det er faktisk mindre bevegelsar her bak i båten, men magen likar seg dårleg. Eg kjenne kvalmen sige på og klarer ikkje stoppe det som er sett igang. Den delige hamburgeren som eg skulle ha så lenge kjem oppp igjen. Med dressing og løk og heile pakka. Deilig? Nei, pyton. Eg går å legg meg igjen. Sovnar.

Elia og eg ligg å småpratar. Ingen av oss vil opp til Stian. Båten dansar og sprett og Elia forstår alvoret. -Mamma dåli? spør han.-Ja, nikkar eg svakt. Stian kjem med ei skive til oss. Kvitost på. Det går greit, nei det gjer det vist ikkje likavel. Medan eg forbrilsk prøvar å ligge heilt i ro, har beibin i magen våkna! Den sparka fotball og spelar volleyball på samme tid. Det var berre 3 små bitar som skulle til av skiva, eg spyr så plutseleg at eg rekk ikkje springe på do. Leikebøtta til Elia får duge. -Mamma py, sei Elia til Stian som har komt inn, medan han gomlar fornøgd på resten av skiva.
Eg går opp i cockpiten. Eg grin. Stian held rundt meg og forsøke å trøste. -Ditta er berre pyton, sei eg. Vi har ikkje kom oss lenger vekk frå øya enn en liten fis, og likevel er eg allereide tom i magen. -Eg har tatt inn fiskesnøret, sei Stian. Han er sprø som i det heile tatt har hatt det ute. Eg grin litt til. Pyton start på en pyton tur.

Nattevakt. Stian vekke meg klokka 0030. Han er dårlig. Han har ikkje spydd, men det var vist tett på. Eg sei at han må legge seg med ein gong. Eg tør ikkje tenke tanken engong, om Stian også skulle bli dårlig. Han har sjøverksplaster, men om kvelden har han store problem likevel, på grunn av kombinasjon trøtt og orienteringsproblem. Han sei det er kaldt ute, så eg dreg på meg ullstilongs,bukse,ulloverdel, genser, Stian si jakke og redningsvest. At det er kaldt ute er ein underdrivelse. Det er bikjekaldt. Eg har ikkje sokkar på, men tullar meg inn i ett teppe. Det er ikkje nokk, og eg kjenne at eg blir kaldt på beina. Eg gir kattten om eg blir litt kald på beina, det skjerpar sansane. Kan alltidts varme meg når vakta er over. Det gjekk faktisk ikkje, beina var så kald at eg fikk ikkje varmen i dei før langt ut på neste dag.

Eg ligg i cockpiten. Treng ei pute til. Fortar meg ned og fram i forpiggen etter ei sånn stor pute. Styrtar ut igjen og spyr. Æsj. Der for eplet som eg hadde fått ned. Det er faktisk det einaste som gå an å ete og som er greit å spy opp igjen. Guro på Opportune lærte meg det. Alarmen på telefonen ringer. Sjå etter om der kjem båtar. Ingen båtar, berre en halv måne som stikk av klokka 0200. Eg legg meg fort ned og let att augane. Å ligge går greit, men å røyse seg opp gjer veldig låkt i bekkenet. Det skrik etter ei god seng å legge seg i, vil ikkje finne seg i å ligge på ein hard benk. Eg søv i 9 minutt før alarmen vekk meg igjen, slik held eg på til det lysnar. Teorien min går ut på at så lenge eg klarer å sitte oppe, så gjer eg det, slik at Stian får søve mest mulig. Eg veit kor vanskeleg det er for han om natta. Så får han heller ta ekstra lang dagvakt, no når eg er dårleg.

Dag 1;
Vinden har minka. Det tek ei stund før bølgene roar seg også. Stian passar på Elia, matar kona og styrer båten. Ut på dagen har bølgene minka betrakteleg. Mamma sende melding om at ho og bibelgruppevennane hennar har bedt for oss. Godt. Hilde sende medling om at eg ikkje må ete kvicklunsj. Vi har en att og den skal vi ikkje røre før vi ser land igjen, kvicklunsken blir vår ankerdram når vi endeleg kan sleppe ankeret ned på NZ!!

Havet har roa seg. Stian og Elia søv formiddagslur. Eg ligg ute på vakt. Er frykteleg svolten, men tør ikkje gå ned og lage til mat. Eg ligg å funderar på kva som er værst av å føde eller å vere sjøsjuk. Berre at eg tenker på fødsel gjer at eg grøssar og lurer på kva det var som fekk meg til å gløyme kor låkt det er. Å vere sjøsjuk er fælt, men definitivt ikkje værst.

Elia og Stian har våkna, vi lagar madagaskargryte, poserett frå Norge. Den luktar himmelsk. 4 skeier og så var det berre å få det ut igjen. Stian er litt sint. -Du må legge deg ned sei han. -Lat att augene. Han forstår ikkje at sjøsjuka har komt for å hærje ei stund, sjølv om sjøen har lagt seg veldig. Det var kanskje ikkje så lurt å ete sånn gryterett, tomatsmaken vart for sterk for magen min. Stian lagar til brødskive med litt jordbærsylte på. Den er eg heldigare med.

Vi er veldig fornøgd med forseilet! Det står utruleg bra, og vi minnast då vi bretta det ut for å sjå på det. Vi syns det var så lite, og flira littegrann, og tenkte at dette får vi aldri bruk for. No når vi har segla halve jorda rundt, kan vi med sikkerheit sei at vi viste knapt kva vi gav oss ut på. Erfaring er ikkje dumt, før ein legg ut på langtur, men det går jammen fint sjølv om ein ikkje kan så mykje likevel. Vi vinn ingen regatta med seilføringa vår, men vi kjem oss som regel dit vi vil.

Eg sa til Stian at eg ikkje må bli gravid på sjøen igjen. -Nei det var kanskje ikkje så smart, sa han. Eg huska mine egne ord når vi diskuterte det å bli gravid på tur. -Joda Stian, eg skal stå på. Det gjer ikkje så mykje om eg blir kvalm, eg skal jammen klare vaktene mine....No sitt eg her med skjegget i postkassa og føler meg litt skyldig. -Uansett så syns eg at det var godt tima, når vi likevel ville ha en unge til, Reidun. Han anar ikkje kor mykje dei orda varma. Beibin er ønska, og sjølv om det er tøft no, så veit vi at dette blir bra. Denne lillebroren eller lillesøstra blir spennande å få bli kjent med! En liten tøffing er i magen min, det er iallafall sikkert!

Vi går mot Minerva reef, men det er ikkje sikkert at vi stoppar der. Værmeldingane sei at det er berre å stå på å komme seg til NZ. Eit høgtrykk ser ut til å presse ned det nye lavtrykket som er på vei, dermed får vi kanskje 30 knops vind, men det blir frå sida og ikkje i fronten. Men dette er endå lenge til, vi kjem til å få det rolig intil då, trur vi.

No skal vi snart til på dag 2. Vinden har blåst opp igjen og vi seglar skarpt. Vi har ete mange gode ostesmørbrødskiver og har 94 nm igjen til Minerva Reef.

-Reidun

Nuku'Alofa

2009-10-24T12:20:00.000+13:00

Watermelon kom igår!! Stian var på vei for å sjekke ut, men han måtte snu sykkelen då vi oppdaga den svarte seilbåten deira og høydre dei på vhf'en. Kjekt gjennsyn! Vi inviterte dei på spagetti middag om kvelden og Lea og Elia holdt ett fæla leven bak på soverommet der dei fann fram alle leikene til Elia. Jenter er fortsatt skumle greier, men det går greiere no når dei kjenner kvarandre. I bgynnelsen var Elia opptatt med å gi meg alle tinga han var redd for; -passe på! sa han og gav meg bukse, blokkføyte, fiskesluka og saftflaske..
Watermelon kjem til å vere her til tirsdag, før dei går til ei lita øy heilt nederst i Tonga gruppa. Eg vil også frykteleg gjerne dit, der vi får blant anna ri på hesta og gå fine tura i flott landskap, men Stian kjenne på litt tidsnød no, så vi sjekke ut på mandag og reise videre mot NZ. Kanskje dei når oss igjen på veien?

Idag er det markedsdag. Fullt i liv og røre rundt oss. Vi må bort og sjekke ut markedet som er fullt i ting og tang frå øya. Eg vart forresten invitert med på Kingdom Girls kveld på torsdag! Det var KONGE! Hæla i taket lovsang og hærleg forkynnelse av ei dame frå NZ. Veldig lenge sida sist samling ilag med andre kristne, så dette var kjekt. På søndag får Stian og Elia også vere med på møte og høre den spreke dama frå NZ. Det blir kjekt.

Vi har forresten oppdaga 2 gledelige ting! Vi skulle sjekke ut det andre seilet som vi hadde bortgøymd i båten. Det var i TIPPTOPP stand og skal seile oss trygt til NZ. Det andre forseilet er nesten øydelagt og kan revne kortid som helst. Dette seilet er mykje mindre og mykje bedre til skarpare segling, som det blir mot NZ. Flotte saker. Den andre tingen er at Elia slo på dieselvarmeren vår idag. Vi som trudde vi kom til å få ett kaldt opphold på NZ, fekk til vår store overasskelse høyre at dieselvarmeren starta opp og varma godt i båten. Vi trudde den var gåen. Flotte saker det også!!

-Reidun

Fortsatt Nuku'Alofa Tonga

2009-10-22T04:42:00.000+13:00

Nuku'Alofa vart ikkje slik som vi hadde fått advarsla om. Det var enkelt å sjekke inn og ei flott øy for oss som skal snart ut på en lang overfart. Her er butikkar på kvart ett gatehjørne, og mange vennlige folk. Ikkje rart øyane blir kalla for vennskapsøyane. Mange stopper opp og vil gjerne vite kvar vi kjem frå og korleis vi har komt oss hit. Vi får mange ulike reaksjonar på svaret vi gir om at har reist på havet i 1,5 år. Nokon sperrar opp augene og ristar på haudet, medan andre vil gjerne høyre meir om korleis vi klare å leve ombord i en liten båt langt ute på havet. Det beste eg høyrde var kommentarane då folk stimla rundt på kaia og ville sjå den store sverdfisken vi hadde med oss i dingyen inn paa kaia. -Har dokke verkeleg kjørt heilt frå øverste Tonga og hit i den lille dingyen i 3 dagar???? - Og attpåtil fått den svære fisken?? Eg har litt lyst å svare "ja, der er bad og soverom under dørkeplata, og at det var ein flott 3 dagers tur", men det er kanskje litt stygt gjort.. Det var fleire som lurte på det, ei lokal dame og ei amerikansk turist. hehe..
No har vi hatt syklane på land og fått såre setemuskla etter å ha utforska mykje av byen. Fint å sykle her, veldig flat øy. Det er kjekt å ligge så naert land også, sjølv om dei andre langturseilerane ikkje vil ligge fortøyd til land, fordi der kan komme rotter ombord. Dei kan bære våge seg ombord i Good Mood. Då blir det kamp. Slik vi ligg no, so ligg vi med ankeret ute framme og 2 tau opp i land, fortøyd til ein molo. Vi nyt bylufta, livet og ungdommane som badar og støyar om kveldane. Vi nyt synet av bilar, yrande kailiv og grønnsaksselgera overalt. hehe...hatt lite av det i det siste forstår dokke;)
Vi sjekkar veret med jamne mellomrom. Idag kom der mange nye langturseilera, som også skal krysse over til NZ, så vi kjem til å forhøyre oss litt rundt omkring før oss tek til på den siste lange etappen vår for denne sesongen.

-Reidun

Nuku'Alofa - Nederste Tonga øygruppe

2009-10-19T08:50:00.000+13:00

3 dagar med dag-seiling! No er vi framme på Nuku Alofa. Vi har aldri fått så masse fisk før!!! Vi hadde til og med på en stor MARLIN!! Vi såg den kor den hoppa og sprella der bake og rasa ut med 200meter med line før vi klarte å få den inn igjen på sida. Desverre klarte den å rykke seg laus etter 15-20min og svømte sin vei... Ikkje av dei store marlinane men kansje en plass mellom 100 og 200kg. Eg blei så lei meg fordi eg såg at ditta kunna blitt vinnerfisken i fiskekonkuransen, og vi kunna sløppe ditta fiskeriet på vei ned mot NZ. Eg gjekk å la meg i senga. Der blei eg stort sett heile dagen med dundrande haudepine, medan Stian og Elia sveiva inn den eine fisken etter den andre. Dorado (mista når den skulle kleppast), dorado igjen x2 og tuna. Fekk også en fisk som vi aldri har fått før, og den slapp vi ut igjen. Sist men ikkje minst fekk vi inn ein lang SAILFISH på 40 kilo, og den var 2 meter og 60 cm! Det er ganske stort, men ikkje nok til å vinne konkurransen, som vi forøvrig ikkje deltek i ;) jada jada... no er eg sliten. første dagen nedover hit var eg så sjøsjuk. spydde heile dagen. hørte fisketroa kor den hvinte sint og sprang til for å hjelpe stian. Fekk inn dorado og Wahoo som tidlegare skreve. Når eg endeleg hadde fått litt kvil på auga og høyrde fisketroa hvine igjen, då var eg ikkje blid. Eg nekta å stå opp, men la meg til å sove igjen. Gutten får styre på sjølv. Tilslutt måtte eg opp å smugkike om alt gjekk bra; der står stian, med redningsvesten på, fastbitta til båten og sveiva inn ein flott dorado etter å ha sleppt ned seila så båten gjekk saktere. Det var berre å krype opp i senga igjen før sjøsjuka overmanna meg igjen, gutten klarde seg heilt flott på eiga hand!

No sit vi paa ein liten restaurant og laaner internett og et mat og is heilt gratis. Uteplassen fekk nemleg sailfishen med oss saa dei kan nok servere fisk i mange veker framover. Tunaen gjekk til ein annan langturseiler som ligg oppankra her. Skal bli godt og faa i seg mat (biff!) og legge seg etter all fiskinga og seilinga.

Reidun

SMS frå Good Mood i dag tidleg

2009-10-17T00:15:00.000+13:00

Vi har komt fram til midterste av Tonga-øyene. Vi har fiska ein Dorado og ein stor Wahoo på 20 kilo. Wahooen ga vi til ein lokal familie her. Har vore litt sjøsjuke og også hatt ein fin gåtur i land.

Vavau, Tonga

2009-10-13T11:13:00.002+13:00

Det er på høg tid med ei oppdatering frå Good Mood i Stillehavet. I skrivande stund (mandag 12.okt) ligg vi oppankra utanfor byen Vavau, i den nordlegaste øygruppa som tilhøyrer Tonga. Her ligg mange seglbåtar, og hovedtema som går igjen når vi møtest er overfarten frå Tonga til New Zealand. Mange av dei som ligg her skal vidare sørover og vi diskuterar fram og tilbake kortid det er lurast å starte. Omtrent alle vi treff på har kvar si oppfatning om kva som er best å gjere.

Slik vi har forstått det så er det endå vinter og veldig kaldt i NZ (New Zealand). Utanfor kysten hærjar det vinterstormar og uvær. Raportar frå seilbåta som held på med overfarten no, kan fortelle om stormfokk og mykje vind og sjø. Det heiter at til lenger ein venter med å krysse til NZ, til bedre sjangse har vi for at det vårast og fineveret kjem til NZ. MEN til lenger vi venter på Tonga, er sjangsane større for å oppleve syklon her i området. No er det veldig lenge sida sist syklon, Niue hadde ein i 2005 og på Tahiti har dei ikkje sett ordentleg syklon på 20 år. Mange båtar vil derfor berre gå til Fiji og sette frå seg båten der, då slepp dei den lunefulle overfarten til NZ.

Vi har bestemt oss for å gå til NZ. Det vart avgjort for ei god stund sida. Der skal vi fikse lekasje i alle vindu og sette båten på land før vi dreg heim til Norge!! Jippi! Bilettane er allereide bestillt og betalt, så vi gler oss til å komme oss til NZ. Det var berre dinna lange sjøturen over dit då..... Som dåkke sikkert forstår er det tanken på overfarten som oppheld oss no for tida. Vi har vanskeleg for å slappe av og oppleve Tonga. Mykje av energien går med på å gjere klar båt og proviantere. Heldigvis klare vi å legge litt til side bekymringane og kose oss ilag med gode venner.

Dette er det vi har gjort på siste veka;

Som vi skreiv i dei kryptiske og forkorta satelittmeldingane, så har vi vore oppankra i 3-4 dagar ved ei nydeleg strand der vi spelte volleyball og bygd sandslott. Der låg også Opportune (Rune,Eva og Ingali) og Choceliko (med svenske Theres og norske Helge ombord). Volleyball er kanskje ikkje det luraste ein spelar, når ein er gravid med bekkenløysing, men eg klarte ikkje å halde meg unda. Det var godt å få bevegd kroppen trudde eg, og deltok med 110 % innleving! Straffa kom dagen derpå, då eg ikkje kom meg ut av senga på eiga hand. Eg gjekk mest og vagga som ei and og klaga over smerte i rygg, bekken og nedover beina. Jaja.. Heldigvis vart eg gradvis bedre, og eg må nok berre innsjå at eg ikkje bør gjer slike stunt fleire gongar. Men du kor gøy det var! Kjekkaste dagen på lenge!! Bekkenløysing med smerter er ikkje noko ein skal spøke så mykje med. Det er stygge saker, så framover blir det full fokus på å ta det litt meir piano, så eg er 100 % seildyktig på overfarten til NZ.

To av dagane vart det mykje vind, så Stian heiv seg med Chokeliko, Theres og Helge, og fekk prøve kiteboarding! Han storkosa seg, medan vi heime i båten baka brød, bolla og kanelisvingane!

Tilbake til byen, Vavau, møtte vi Watermelon! Lea og Elia fann fort tonen og sette igang å utforske leikene på rommet til Lea. Vi voksne prata mest om tsunamien, opplevelsane vi hadde hatt ved dei forskjellige øyane og sjølvsagt måtte mannfolka skrøne litt om fiskeriet. Eg veit ikkje om eg fortalde at der er ein fiskekonkurranse på gang. Dei som er med er Canela (Brasil), Govop (Frankrike) og Watermelon (engelsk/fransk). GOOD MOOD FÅR IKKJE DELTA!!! HAHAHA. Fiskekonkuransen starta i Panama, og vi fekk ikkje høyre om den før på Bora Bora. Då vi blei nærare kjent med guttebåtane canela og govop ved ein grillfest på Bora Bora, sa dei at vi sjølvsagt skulle få delta i fiskekonkurrasen. Etter som kvelden vart lystigare og guttane oppdaga kva mørefiskar dei hadde invitert med seg, endra dei etterkvart meiningar og kom med alle mulige unnskyldningar for at Good Mood ikkje kunne delta likevel. Korleis i granskauen trur dei at vi to aleine skal klare å fiske ombord ein gedigen monsterfisk? Alle dei andre er 3 eller 4 ombord i båtane. Eg syns eg ser det, ein gedigen fisk opp på sida, Stian sliten etter ørten tima bak fiskestanga, og eg har styrt båten. Kven skal kleppe fisken? Elia? Eller skal han styre båten og eg kleppe fisk? Åja, STIAN skal holde fiskestanga med eine handa, og kleppe fisken med andre. Det går sikkert bra. Nei, tull og tøys, det skal bli meg eit underleg skue. For vi skal fiske storfisken, det lova Stian seg sjølv då han blei utestengt av konkurransen;)

Så langt ledar Govop med Yellowfin Tuna på 70 kilo.Vinnaren får ei flaske rom, når konkurransen avsluttast på NZ. Kva skulle vi vel gjort med ei flaske rom, kan dåkke spørre, vi drikk no ikkje alikevel... Tja, vi har høyrt at ei flaske rom er fint å ha ombord til å dynke gjellane på fiskane vi får. Romen verkar bedøvande på fisken så den blir lett å handtere ved bløgging. skulla alltids funne nokke å bruke romen til, skal vere godt i sjokoladekakefyll også har eg høyrt;) Viss oss vinn, og vi mot formodning skule få romflaska, så skal taparane få smake sjokoladekake med masse romkrem og romfyll!!!!

Stian har forhøyrt seg med lokale fiskarar og dei kan fortelle at der er store marlina som ligg å ventar ved kaldare vatn på vei til NZ! Stian og Elia er allereie i full sving med å lage ekstra fiskesluka og sjekke at alt er klart for fiskeri. Den nyaste ideen han fabla om var spreiera (lange stenger som står ut frå båten) for å få fiskesnøra lenger ut til sidene. Heilt tullete.

Eg har igrunn ikkje skreve så mykje om korleis vi hadde det på Niue. Det er igrunn litt dumt, for nokre av dei kjekkaste opplevelsane vi har hatt på lenge, opplevde vi der på øya. Om nokon lurer på å ta turen innom øya, så kan den anbefalast på det varmaste!

Nokre stikkord om NIUE; Steinen i havet, lite folk (ca 1500), rolege forhold, ingen eller lite kriminalitet. Glade og vennlige menneske som gjerne vil fortelle om kultur, historie og attraksjonane ein måtte få med seg på øya. Store grotter, ferskvannskulper og ikkje minst dykkeropplevelsane rundt øya. Kvalane som kom veldig nær båten var ei spektakulær oppleving. Ja vi la no ut nokre bilder i albummet, der dåkke fekk sjå det meste av det vi gjorde på på Niue. For dei som vil ha restaurantar og uteliv, er ikkje dette rette øya å besøke. Dei få restaurantane som var der på øya, hadde kvar sin opningsdag:) Opportune prøvde visst den lokale buffeen med mykje god lokal mat, ein stor suksess! Ellers må det nevnast at der var knallklart vatn rundt øya, nydlege hummera som Stian fanga og ellers ikkje så rikt fiskeliv, men fine undersjøiske grotter.

I kveld har Good Mood en date med Opportune. Dette er siste kvelden vår ilag, så vi stikk på Pizzarestaurant og har avskjed der. Veldig trist at våre veier skiljast her, men slik er et på langtur. Ein får mange nye venner, som det alltid er like trist å skiljast ifrå. Første gong vi møtte Opportune var i Spania, og vi har hatt stor glede av å møte dei igjen på forskjellige stader på veien. Vegen vidare for dei går til Australia. Kven veit, kanskje vi er så heldige at vi treff dei igjen når vi seglar videre etter 1 års pausa i Norge? Det hadde vore knallbra!

Imorgo (tirsdag) reiser vi sørover. Vi slepp ankeret ved sørligast øya, og går vidare neste dag til andre øygruppa i Tonga. Der har vi ikkje planer om å sjekke inn, berre søve og så gå vidare til siste øygruppe Tongatapu. I Nuku'Alofa, byen ved Tongatapu, skal vi oppdatere oss på været og vente på rette øyeblikket for kryssinga over til New Zealand.

-Reidun

ps: vi har kryssa datolinja! Den kryssa vi då vi var på vei frå Niue til Tonga, laurdagen berre forsvann ut i det blå for oss. Så no ligg vi ein dag framom dåkke der heime i Norge.

SMS frå Good Mood i kveld 06.okt.

2009-10-07T08:46:00.000+13:00

Vi he ankra opp v.ubebodd øy.nydli strand.geite å flygande hunda.grilla dorado m.oppotune å kykeliky på stranda.hengekøye å linegåing

Niue

2009-09-30T17:44:00.000+13:00

Vi ligg fortsatt på Niue. Av 9 båtar, er her berre 3 igjen. Resten drog vidare til Tonga. Egentleg skulle vi også seile idag, men her er så rotete i båten og mykje klevask som må gjerast, så vi blir nokre dagar til. Jordskjelvet som ramma deler av stillehavet, mest samoa, er triste saker. Vi har ikkje merka så stort til verken jordskjelv eller bølger, men vi er klar over at det kan komme fleire jordskjelv, så då er vi kjapp å sleppe mooringen og fare ut på sjøen om det skulle skje noko. Å ligge her så nært klippene er ikkje noko draumesituasjon i tilfelle jordskjelv, men vi er no advart så vi veit kva vi treng å gjere ved nytt jordskjelv. Tenker mykje på Watermelon no. Vi reiste samtidig ut frå Bora Bora, dei skulle til Samoa, medan oss valgte den sørligaste ruta og Niue. Håper leikekompisen til Elia har det bra. Vist Lea og familien hennar var på Samoa då tsunamibølga traff øya, så håpar eg at dei vart advart i tide så dei kom seg lenger ut på sjøen. Reknar med vi får vite meir om dei når vi kjem til Tonga.

Her er forresten veldig stor action rundt båtane våre! I det eine augeblikket skravlar Stian med TV og aviser som ringer frå Norge, medan i andre augeblikket hoppar han i sjøen og svøm ilag med gigantiske knølkvalar! Dei kom så nær, at eg viste ikkje kva som kom til å bli den store nyheita herifrå, tsunami eller Stian som nær blei slått ned av sint kval. 3 stykker svømte så nært at det vart berre bilde av snute eller haletipp. Heilt fantastisk opplevelse, skummelt men vanvittig spennande også;)

Reidun

Niue

2009-09-30T10:15:00.001+13:00

Ei lita melding frå Good Mood. Vi har det berre bra og er ikkje ramma av tsunamibølga her på Niue. Jordskjelvet kunne kjennast her på øya og no har vi og alle andre båtane gått et stykke ut frå land berre for å vere sikker på at vi er trygge. VG ringte akkurat på satelittelefonen og intervjua litt:)

Beveridge - NIUE

2009-09-23T05:40:00.001+12:00

Tabbe. Elia kjem til å stå klar med fiskestang og klepp når eg skal føde. Han trur der er ein hai i magen min.

Beveridge Reef er ikkje noko øy, men eit stort ringrev. Inni revet er det sandbotnen og 10-14 meter djupt. Revet er ca 5 km i diameter og arealet blir då ca 19 kvadratkm. Det er stort og veldig rikt på fiskeliv. Då vi segla inn mot revet fekk vi napp på stortroa. Den raste ut som en sint biesverm og vi hadde fullt arbeid med å få snudd båten og køyre etter fisken. Då Stian hadde fått sett seg i den heimelaga fiskestolen og byrja på innsveivinga, var det faktisk ikkje lenge før han kunne sveive inn store fisken. Eg veit ikkje når det vart lettare å sveive, men Stian trudde at fisken plutseleg svømte mot båten. Opp til overflata kom der eit kjempestort tuna - haud? Der hadde forsyne meg haien vør og bete av tunfisken vår, rett bak gjellane. Og eg som hadde gleda meg til å få bade inne i laguna her.. At vi mista fisken tok vi ikkje så tungt. Cerinus (canandabåten med Vicky og Noah) kom inn litt seinare med ein stor tunfisk som dei delte ut til alle som var svolten. Ein eller annan plass har eg lese at gravide skal halde seg langt unna tunfisk fordi nokon inneheld tungmetall, så eg er ikkje så aktiv tunfisketer, men Stian og Elia tek seg gjerne ein bit.

Vi kom samtidig med finsk/svenske båten, Cerinus kom nokre tima etter og til kvelden kom Opportune også. Då hadde vi allereie hatt stor hai action ombord i Good Mood. Tidlegare på dagen hoppa Stian og Noah i våtdraktane og dykka borte ved reva. To forskjellige versjonar av dykket gjer at eg må gjenngi begge. Ivrig og engasjert Noah: Fantastisk å dykke her! Vi såg store og lange grotter som vi kunne svømme inni. Ikkje så mange fiskar, men litt haiar. Spektakulære grotter! Skuffa og bortskjemd Stian: tje, det var ganske dødt her, litt stilige dissa grottene, men her er no ingen fiska eller farga korallar. Pipa fikk derimot ein anna lyd då han skimta ein grå skugge under båten vår. Stor hai!

Til å begynne med var det morosamt å hive ut middagsrestar og sjå kor den slukte maten, så vart det meir nervepirrande når haien ville til å biten over gummibåten. -Eg skal fiske den haien, høyre eg Stian sei. - Nei det skal slettes ikkje gjer, sei eg. -Jo, sei han, -no må eg få leike meg litt Reidun. Eg var så sur fordi eg hadde sett kor stor den var så eg gjekk ned og begynte på oppvasken. Etterkvart høyre eg hoiing og plasking ute, og der har Stian fått hai på kroken. Eg bykse til for å passe på at Elia ikkje forvillar seg ut på dekk, men han sitt allereie trygt i cocpiten. Med trillronde auge sei han; -pappa fissha STO hai!

Og stor var den; vi målte den til 170 kilo på vekta! Etter nærmare studie og fotografering såg vi til vår forundring ein liten beibi hai hale stikke ut frå undersida av magen på haien. Eg tenkte at Elia skulle få lære litt om skaperverkets under og fortalte at haien har beibi i magen sin, akkurat slik som mamma.... Trudde eg var lur der. Kom på andre tanker då eg såg korleis Stian forrøkte hai beibin. Då det var sete fødsel og det var vanskeleg å få han ut, tok dei bere kleppen og drog beibihaien ut med ett fast grep. HJELP! Skal aldri nevne heimefødsel meir. Elia gjekk stolt rundt på dekk med den nye leikekompisen hengande over skuldra. Stinka som fy, men det brydde ingen seg om. -Mamma haibeibi i magen? spør han no.... eh...ikkje akkurat men...

Det er forresten ikkje berre Elia som lurer på kva som føregår i magen min. Her ein dag låg eg som ei stranda ku på senga, og Stian studerte den rare forma på magen. -Det sparka og sprella inni der, sei eg romantisk, då eg får eit undersøkande og skeptisk blikk frå Stian; -Er du sikker på at der ikkje berre er fullt i makkar som ligg å svell då? KVAR HAR HAN DET FRÅ????? I det siste har vi vore litt gretne alle mann. Mykje seiling og lite søvn. Ei gravid dame er antageleg ikkje like enkel å ha ombord, denne gongen var det Stian sin tur til å vere litt ond. Svangerskapskontrollar har eg ikkje brydd meg særleg om. Barnet er der uansett og det er ikkje så mykje eg kan gjere frå eller til anna enn å ete sunt og passe på meg sjølv. Kanskje det likevel ikkje hadde vør så domt med ein ultralydundersøkelse, både for Elia og Stian sin del.

Igår (mandag) kom vi oss til Niue. Øya blir kalt for klippen, og det kan vi godt forstå med bratte veggar rundt heile øya. Her skal vi vere ca 5-7 dagar før turen går vidare til Tonga. På Niue skal det vere fantastisk sikt i sjøen og mykje spennande grotter å dykke på. Stian gler seg veldig! Det første Elia sa når vi hadde festa oss til mooring, var at no måtte vi få dingyen på sjøen og komme oss iland for å kjøpe is! Det vart is og deilig osteburger på den lokale yahtklubben.

-Reidun

Aitutaki - Beverage Reef: dag 3

2009-09-16T08:44:00.001+12:00

Det er natt, mørkt og kaldt. Eg sit og betraktar horisonten som er vanskeleg å få auge på. 3 dagar bak oss ligg Aitutaki, 2 dagar framover ligg Beverage reef. Klokka er 2. For berre nokre timar sidan fann vi ut kva spribommen vår tølte/ rettare sagt; ikkje tølte. No ligg han framme på dekk, knekt av på midten.

Eg har fleire rettelsar å komme med i dette reisebrevet. For det første ligg ikkje Aitutaki heilt nord i Cook øyane. Den er den nordlegast av sør-cook øyane. Her stoppa vi i 3 dagar før vi på laurdag sette avgårde mot Beverage reef. Vi hadde igrunn ikkje tenkt å gå iland, då vi måtte betale 900 kroner i inn og utsjekking av Cook øyane. Dessutan var det ruskevær, og Stian ville ikkje forlate båten så langt ute frå land. Vi ankra opp på ett korallrev som stakk 4-5 meter. At fortress ankeret klarte å feste seg på det som ligna på ein stor stein var bra, men etter å ha dykka der såg Stian kor lite som skulle til for at vi dregga og mista feste heilt. Fortress skal vere verdens beste anker, men berre når det gjeld sand og gjørme botnen, vil no eg påstå. Vi var likevel freista å gå iland fredag kveld, då Rune tok med grillen inn og vi satt ein gjeng og grill pølser og anna godt. Det viste seg at vi kom til å bli 8 båtar som skulle gå frå Aitutaki på laurdag, 4 av desse skulle til Beverage reef. Det var finsk/svenske Svante og Patrik, Canadiske Noah og Vicky frå båten Cerena, Opportune og Good Mood. Det var kjekt å vere iland og stunda vart koseleg der alle prata med alle. Spesielt morsomt var det for Stian når mannskapet frå ein 100 fots seilbåt kom og hadde litt spesielle forespørsmål. Eg huska båten frå San Blas, der vi fekk 2 store Blue Marlina. Eigaren av 100 foteren var då ombord og ropte til oss for å spørre kor tunge fiskane var. No hadde skipparen eit spørsmål til oss om vi ikkje kunne slutte å fiske opp Blue Marlinane. Dei hadde sjølv prøvd lenge å få stor Blue Marlin, og ikkje langt frå Galapagos fekk dei en tunfisk på 150 kilo!! Yellowfin tuna. Eg kom med forslaget at når eigaren kom tilbake til skuta si, så kunne han få bli med i Good Mood ein tur for å fiske etter Blue Marlin. Hihi... Det hadde tatt seg ut. Mannskapet frå den store seilskuta var 2 franske par. Dei skulle vere med skuta jorda rundt i 3,5 år. Eigaren sjølv var med sånn av og til. I panama gjekk han av fordi han ville ut og fiske, men skulle komme tilbake når skuta kjem til Tonga og vere med på overfarten til NZ. Både Stian og eg gle oss til å møte dei igjen for å utveklse nye røverfiskehistorier.

Den andre rettelsen er at vi ikkje er så mutters åleine som eg vil ha det til. Guds eksistens er utan tvil. Hans skaparverk får vi sjå kvar ein einaste dag og ikkje minst kjenne på, etterkvart som det blir meir og meir liv i magen min. At Gud er med oss i båten har eg inga tvil i. Likevel er det av og til ganske fælt her ute. Eg spør ikkje Gud om å forenkle kvardagen. Eg ber han om å hjelpe meg å møte dei utfordringane som kjem. Uansett kor kristen eg kan vere, så er det ikkje gøy å sitte i mørke og høre at det kjem ei brølape av ei båre som slår inn mot skutesida. Det einaste eg veit med sikkerheit er at eg ikkje er redd. Eg veit at Gud held si hand over oss. Om det skulle skje nokke, så er det forderdeleg skummelt og utfallet kan bli tragisk på mange måtar, men frelsesvissheita kan ingen ta ifrå meg. I det siste har eg tenkt på Peter, disippelen til Jesus. Då læresveinane var ute på ett vatn i båten sin og fekk skikkeleg drittvær, såg dei plutseleg ett gjennferd komme gåande på sjøen. Nokon ropar plutseleg at det er Jesus og Peter utfordra Han og sei: -vist de er du Jesus, så sei at eg skal komme til deg på vatnet. Eg trur ikkje Peter var særleg høg i hatten då Jesus svarte at han må berre komme. Men Peter han prøvar seg. Går forsynemeg på vatnet imot Jesus. Det er då det interessante skjer, Peter kjenne vinden som dreg i han og vil skubbe han overende. Han blir livredd, får panikk og begynn å synke. Peter var no ein fisker, og for meg er det nesten naturleg å tru at han kunne svømme. Vist han ikkje kunne det eingong, ja då var han modig som gjekk ut på vatnet. Om han så kunne svømme, så er det likevel endå dritvær med vind og bølger og Peter er redd for å gå under. -Herre, frels meg! ropa han fortvila. Jesus rekke ut handa og dreg han opp igjen på vatnet og sammen går dei tilbake til båten. Ei bemerkelsesverdig historie. Eg har ikkje tenkt å utfordre Jesus i å la meg få gå på vatnet sjølv om det sikkert hadde vore ganske kult. Men tenk at ein kan klare det ein vil dersom ein har augene retta på Jesus. Hærleg! I første omgang spør eg om kraft til å klare kvardagen når Elia vil ha meg til å lese bok, Stian må søve og eg har vakt og spyr i bøtta.

hm. nokk preike for denne gong.

Første natta ute var ganske kjekk fordi vi såg 3 andre båtar samtidig. Hadde litt å gjere på og natta vart ikkje så einsformig. Det var likevel ruskevær med store bølger som kom brølande inn bakfrå og inn i sida på båten. Vi hadde veldig god fart og der var litt skyer på himmelen, så en kunne såvidt skimte nokre stjerner. Første natta er alltid værst, då vi ikkje har fått inn rytmen endå, og er veldig trøtte. Eg trudde eg skulle få hjertestopp då eg snudde meg bak for å ta ein utkikk i halv 4 tida. Eg kika rett inn i eit merkeleg lys. Årene fraus til is og eg kjende adrenalinet ruse gjennom kroppen; -Kven i granskauen har klart å komme oss so nær at dei lyse på oss med lyskaster? Er det ein båt er vi ille ute, tenkte eg. Lettelsen var derfor stor då eg oppdaga til mi store forarging at månen hadde lurt meg igjen.. Den hadde akkurat kom opp av horisonten. Gul og halvegs gjømt bak nokre skyer såg den ut som en lyskaster. Eg hadde ikkje så mange fine ord å seie om den månen der og då. -Fy deg stygge måne som narrar jenter små, hadde søstra mi sagt.

3. dagen var altså første dagen utan sjøsjukeverk!! Eg prøvde meg på en forsiktig ny halleluja, og då det lukkast å seie det utan å spy vart eg hoppande glad. Så glad at formiddagen gjekk med på å lage mat. Etter 3 dagar på havet utan å få i seg skikkeleg mat kan dåkke tru eg var svolten. Først kokte eg poteter, surra løk med masse smør og steikte litt av den store doradoen vi fekk. Så sette eg på pizza deig, og på ettermiddagen laga Elia og eg pizza med masse ananas og tomater på! Elia var flink og hjelpe meg med ananasen og osten på toppen. -legge puslespel, sa Elia og danderte osteskivene fint utover pizzaen.

Vi ser ikkje noko til dei andre båtane no, men har snakka med Opportune som ligg ca 40 nm bak oss. I går hadde vi vhf kontakt med Cerena som kunne så vidt skimtast bak oss. Som sagt vart vi litt overmodig og strakte spribommen til bristepunktet for nokre timar sidan. Det var ikkje så veldig mykje vind og spribommen var heilt ute, då der kom eit vindkast som resulterte i at spribommen knakk tvers av på midten. -Det vart en dyr lærepenge, høyre eg Stian sukke når eg kjem opp for å sjå kva som har skjedd. Framover kjem det til å bli ei utfording å få seilet til å stå i medvind, men vi får seile så godt vi klarer og heller hive seilet over på andre sida når vi har komt for mykje i feil retning.

Snart framme no på Beverage reef. Det blir spennande.

Vi seiler med 5kn fart, og vi har 104 nM att til Beveridge Reef
Posisjonen er oppdatert.

-Reidun

Aitutaki - Cook Island

2009-09-11T17:44:00.001+12:00

Ville berre sende ei lita melding og sei at vi har komt fram til Aitutaki. Her ligg Opportune og vi oppankra utanfor øya. Litt lite dønningar (desverre for oss som vil halde sjøsjuka i sjakk) så vi kjem vel til å bevege oss vidare i morgo eller laurdag. Det er vist meldt ein god del vind framover, så vi får god medvind til revet som ligg ca 5-6 dagar frå oss no. Opportune vil gå samtidig som oss, så det skal bli spennande å prøve å få til å segle med samme fart.

Siste delen av turen hit gjekk forholdsvis greit. Lite vind og tøffing for motor. Baka brød og åt norsk kvikk lunsj(!). Det siste var ikkje så særleg lurt. Eg trudde eg var frisk, men var uggen resten av dagen pga den tilsynelatande gode oppsparte kvikk lunsjen.. Kombinasjon bølger, lite søvn og sjokolade er vel ikkje det smartaste ein gjer.

Så blåste det opp frisk vind frå sør og vi fekk ei heilt anna seilføring. Resten av turen hadde vi skeiv båt og ei fart på 7 knop. HUHEi kor det gjekk, vi dunka oss framover mot bårene og suste gjennom vatnet.

Siste natta var det måneskinsnatt med mange svarte skyer overalt. Det rare var ei merkeleg sølvfarga bue som strekte seg i ein halvsirkel framom båten. Eg trudde ikkje det gjekk an å sjå regnbue midt på natta. Nydeleg syn!

Mange har spurt meg korleis Elia liker seg på havet. Fram til no har han ikkje snakka så mykje men her ein dag sa han at han ville vi skulle ta båten til Norge, til farmor og farfar. -Oi det er langt dit, svara eg. -Vi kan kanskje ta fly og besøke dei først. Han kan umulig ha det kjekt når han er sjøsjuk, og der er mykje energi i kroppen som ikkje får fritt spelerom i ein liten båt som vuggar hit og dit. Når vi kom opp på sida av Opportune og skulle ankre opp, var Elia så glad at han kom med eit gledeshyl! Og når vi skulle ete mat klarte han ikkje sitte stille, men måtte hoppe opp og ned i den no stilleståande sofaen. Det er tydeleg at Elia likar seg best på land. Når det er sagt, så er det ikkje alltid like vinglete på sjøen, og vi har det veldig kjekt med å lese bøker, sparke fotball (!) og leike med dyra. Vi har mamma ku, pappa okse, storebror kalv og lillebror kalv. Pappa oksen er den som kikar etter ny øy og har lyst på kokosnøtt. Mamma kua er den med puppane(!) som kalvane er veeeldig glade i. Her får dei melk rett som det er. Storebror og lillebror kalv er veldig opptatt av alt muleg rart; frå å halde seg fast når det kjem ei stor bølge til det å leike med dei andre dyra. (gåsa, katten, hunden, hestane, kyllingane osv)

Stian har allereide hatt på seg våtdrakta og hoppa ut i sjøen, utstyrt med kamera og harpun. Rett før han hoppa ut kom der 3 store kvala og svømte forbi bak båtane våre. Flott syn. Dessutan har vi sett skilpadda Bolle Bask! Ikkje berre ein, men mange gongar! Her er mange skilpadder og vist nok mange knølkvala. Er det nokon som veit kva knølkval heiter på engelsk foresten?

-Uansett, so long frå Reidun

ps: Petter; vi fikk berre den eine meldinga di. av og til vil ikkje satelittelefonen sende når ein skriv med 160 tegn. prøv mindre tegn og då blir den sendt. Plommesylte med fløyte hørtes deilig ut!! Vi gle oss til jul!

3. døgn

2009-09-09T03:36:00.001+12:00

Posisjon:
17.45S
156.48W

Off Kor Trøtt ej e... Stian vekte meg klokka 2400. Mi vakt no. Elia har søve i senga vår for at han skal sleppe å ligge på køyrommet der det bråka på grunn av motoren. Han låg og makka lenge. spente meg i haude og trilla rundt i senga. Når eg endeleg sovna, kjem Stian og vekke meg for vaktskifte. Off.. Eg må ha nattmat og brenn meg nokre pannekaker. GJESP. Det er vindstille. Laaaange dønningar. Vi tøffar for motor på lavt turtal. Stor seglet er oppe til støtte for båten så den ikkje rullar så fælt. Eg er ikkje så grådig kvalm lenger. Berre eg får i meg dei pannekakene så blir eg straks bedre. Håpar eg.

Laurdag gjekk vi frå Bora Bora. Det blåste friskt og rulla godt utpå havet. Stian hadde utstyrt seg med sjøverksplaster medan eg satt å venta på at kvalmen skulle komme. En ting er iallefall sikkert, visst ein sitt å ventar på at ein skal bli sjøsjuk, ja då blir ein det. Heldigvis hadde eg prata med Chanielle før eg for. Det var mange månader sidan sist vi hadde prata og det var så kjekt å høre korleis ho hadde det med beibi og allting. Ho vart så overaska over at eg var gravid og glad for at vi skal heim til jul!! Stian og eg vart sittande å prate om altmuleg vi skal finne på når vi kjem heim. Utruleg bra avsporing for sjøsjuke fokus!!! -Halleluja eg er ikkje sjøsjuk, sa eg, for eg kjende verkeleg ingenting til sjuka.. Det neste eg veit er at eg hang over rekka og spydde så det sang....Eg var totalt uforberedt. Fiskesnøra var sjølvsagt ute i sjøen, men då Stian såg kor ein sjø braut rett ved sida av oss kom han til å tenke på korleis det vil vere å kjempe med fisk på kroken og snu båten i sånt ett uvær... Han sveiva inn eine troa, og det gjekk ikkje lenge før neste krok vart sveiva inn også. Eg har sagt det før og eg sei det igjen. Saksa ligg ikkje langt unna visst det skulle bite på eit beist og eg har det heilt forferdeleg. Ikkje kul om eg hjelpe Stian vist det går på helsa laus.

Søndag; rulling, spying, god vind, vi susar avgårde. Elia har det heilt topp. Han ligg for det meste i cocpiten når han kjenne seg dårleg. Han sei ifrå vist han skal spy. Opportune ringte. Dei lurer på kvar det blir av oss, om vi har komt oss ut av Bora Bora og om vi er på vei til dei. Heilt ærleg så veit vi ikkje kvar veien går sjølv. Vi kursa først mot Suwarrow, men har etterkvart endra kurs og siktar på eit rev halvvegs mot Tonga. Det er ca 800 nm frå oss no. Ca 8 dagar. Vi droppar Cook øyane og Suwarrow. Kanskje nokken vil sei at det er domt å ikkje besøke enten eller, men vi er veldig gira på å komme oss over sjøsjuka og berre stoppe enkelte plassar. Revet vi er på vei til, ligg rett under havflata og kan sjåast på fjøre sjø. Skal vere nokså stort og spektakulært å dykke ved. Ser fram til å komme dit.

Mandag; Sjøen har roa seg betrakteleg. Vinden minka. Vi seglar og har blitt vand med rullinga til en viss grad. 3 knop fart. Det går seint. Fleire gongar har det bete på fiskesnøra, men fiskane berre slepp taket på grunn av den lave farta vår. Det vil sei, sist det beit på var Stian snar og springe bak til troa og gjere eit voldsomt rykk for å sette fast kroken i fisken. Å du grøne glitrande makarell!!! En MARLIN, en kjempestor MARLIN gjorde ett fantastisk hopp ut av sjøen, vrei seg i alle retninga og plaska ned i sjøen igjen. Kroken slapp taket på giganten. Kanskje like greit. Vi hadde aldri klart å ete opp all det fiskekjøttet.. Fleire tima seinare høyre eg eit hjertesukk frå Stian; -No hadde vi kanskje hatt den inne på sida av båten vår. off og off. Eg gjorde eit mislukka forsøk på å ta del i skuffelsen, innerst inne er eg himla glad for at fisken (med sikkert 3sifra kilotal!!) slapp unna. Vi skravla med Opportune igjen. Dei ligg oppankra utanfor den nordlegaste Cook øya. Dei har fått mykje vind. Rart. Det er ikkje meldt på gribfilene våre. Rune meinte på at vinden var lokal. Jaja. Det gjer ingenting med vind og sjø så lenge vi er frisk. Vi ligg ca 200 nm frå Opportune. Dei vil gjerne at vi skal møtast og seile videre mot revet ilag. Vi har endra litt på kursen for å få til dette.

Havet. Det er stort. 4 båtar gjekk ut frå Bora Bora samtidig som oss. Det gjekk ikkje mange timane før vi ikkje såg dei andre att. Dessutan gjekk der ut fleire båtar før oss og etter oss på laurdag. Vi har ikkje sett ein einaste båt til no. Av og til vil Elia leike inne i salongen, og den som har vakt sei at vi må holde utkikk etter andre båtar. -Ingen båta ute, svarar Elia. Han har så rett så rett. -Ny øy? spurte han igår.. Blir nokre dagar til vi kjem til land igjen. Etter revet kjem vi til å besøke Niue før turen går vidare til Tonga. Frå Tonga går turen direkte til New Zealand. Høyres enkelt og greit ut. Vi får sjå kor greit det blir. Vi veit om ein bråte med båtar som har planglagt å gå frå Tonga mot NZ samtidig. Kjekt å vite at der kanskje blir nokken å slå følge med.

No har eg sett filmen Bend it like Beckham, bra film. Det var stjerneklart tidlegare, men no møter vi eit tynt skylag, kanskje det blir overskya og vind imorgo? Eg må ned å finne meg noko å bite på. Har ikkje kjent så mykje til perla i magen siste dagane, men no har den våkna til liv igjen. Når eg sitt framoverlent, kjenner eg at det rullar og sparka inni der. Akkurat som om beibin sei; -hey, gi litt rom her. vi treng plass her inne. vi er 4 stykk veit du!!! ågurimalla. tenk om der var 4 stk. Nei, Reidun skjerp deg! Tenk på noko anna. Sting med "Brand new day" får meg til å danse i cocpiten. Snart er klokka 4 og vakta mi er over. Då kan eg legge meg ned og søve medan den nye dagen gryast.

-Reidun

Ps: Hilde og mamma! Takk for alle meldingane dåkke sende! Vi kosar oss og har høgtopplesing. Grådig kjekt det er for oss når det pip i telefonen. Kjekt at vi skulle få komme i bursdagsselskap ute på lepsøya. Vi har veldig lyst å komme, men er redd for at vi kjem til å befinne oss på Beverage Reef den dagen. Vi rekk nokk ikkje fram til lepsøya til laurdag.... Vi får ta det igjen.

Avreise frå Bora Bora

2009-09-05T19:13:00.000+12:00

No kan vi ikkje vente lenger, men vi gjer eit forsøk på å komme oss avgårde imorgo, laurdag. I går var vi på farvellfranskpolynesiaselskap ilag med andre seilfolk. Der fekk vi høyre kva dei andre har planar om og kvar rutene går vidare.

Vi har ikkje bestemt oss for kvar vi skal segle endå. Det einaste vi veit er at vi må komme oss utpå og avgårde. Turen går enten litt nordvestover til Suwarrow eller sørvestover til Aitutaki. Det bles finast mot Suwarrow.

Vi får sjå. Det blir iallefall lite vind i neste veke og forhåpentlegvis berre laaaange dønningar:)

-Reidun

Snipp, snapp, snute, så var Stillehavseventyret ute for Hilde og Andor

2009-09-04T07:59:00.000+12:00

Etter siste reisebrev frå oss, reiste vi rundt øya Huahine til tettstaden Fare, og låg der eit par dagar. Vi var i land og såg oss rundt, og det vart snorkling og dykking.

Neste etappe gjekk til Tahaa, og også på denne etappen vart det fisk: 1 stk Dorado på 12 kg og ein litt mindre Wahoo. På tirsdagen var vi på strandhogg på ei utruleg fin sandstrand saman med mannskapet frå Opportune.Vi bada, klatra i palmer, grilla pølser på bål og drakk kokosmelk og åt kokos. Vi prøvde også kastenota i strandkanten og fekk bl.a ein Puffer som bles seg opp og låg lenge og flaut som ein ball lenge etter at vi hadde slept den ut att. Brått slepte den lufta og forsvant.

Siste seilings-etappe vi var med på, gjekk til øya som mange meiner er den vakraste i Fransk Polynesia, Bora Bora. Ein ny Dorado vart dregen inn også på denne turen (11 kg), og når ankeret var vel festa innafor revkanten, hadde Reidun steikt fisk og kokt poteter – Måltidet var innteke i fin kveldsbris på dekk - Nam Nam – kjempegodt!
Vi flytta oss litt rund på fleire stader rundt øya i løpet av denne siste veka før vi skulle reise heim. Andor og Stian var stadig mykje ute å snorkla og dykka, og ein av dagane fekk endåtil eg meg ein tur på utsida av revet for å kikke på hai! Litt juks å ligge med dykkermaske å kikke ned frå Dingyen då sjølvsagt, men opplevinga var fin for meg.

Ein av dagane var vi innom tettstaden Vaitape og fekk ordna oss med flybilletter tilbake til Tahiti, og Andor og eg hadde oss også ein lang, fin sykkeltur eine dagen. Vi fekk fleire gonger servert god mat og låne grill om bord i Opportune, og siste dagen før avreise var vi på fjelltur til nest høgste fjellet på Bora Bora. Litt bratt å gå, men kjempefin utsikt når vi kom opp.

Så, på fredag morgonen var eventyret slutt, og vi måtte setje oss på flyet mot Norge igjen. Over 50 timer og 5 flyturer seinere landa vi på Flesland, Sjølv om kroppen no altså har landa, så er vi stort sett om bord i Good Mood i tankane endå.

Dette er det lengste vekk heimanfrå vi nokon gong har vore – ja, det gjeng vel nesten ikkje an å kome lenger vekk. Vi har opplevd sol og sommer og vore innom 5 ulike Stillehavsøyer:

TAHITI - MOOREA - HUAHINE - TAHAA - BORA BORA:

og sist, men ikkje minst fått vore 3 ½ veker i lag med Elia, Reidun og Stian. Vi fekk oppleve litt av godsida av seilerlivet, berre små seilingsetapper i finever, og Reidun og Stian serverte oss mykje god mat!! Fint for oss var det også at Elia vart fort fortruleg med oss sjølv om det var 1 år sidan sist han hadde møtt oss. Han har blitt så flink å prate no, at han kan seie nesten alt han vil.

Tusen takk for at dåkke tok så vel mot oss og brukte så mykje tid på å gjere desse vekene til ei stor oppleving for oss, og GOD TUR MOT NEW ZEALAND! Ta godt vare på kvarandre!

Hilde og Andor

Fortsatt Bora Bora

2009-09-01T13:25:00.000+12:00

Åleine. Merkeleg. No har vi vore ilag med andre folk stortsett heile turen rundt halve jordkloda og så finn vi ut at vi kan klare oss åleine. Veit vi egentleg kva vi har gitt oss ut på?

Hilde og Andor var på besøk med oss ein liten mnd. Tre veker gjekk vanvittig fort og vi storkosa oss med selskap heimafrå. Hilde og Andor var freia melkesjokolade; eit lite stykke Norge, for oss. Elia fekk lære farmor og farfar å kjenne, Stian fekk nok ein dykkerkompis og eg fekk høre nytt og gammalt frå gamleNorge. Hilde hadde strikka gråtassgenser til Elia som han kan bruke på overfarten til NZ, og eg fekk meg ein hærleg strikka kjole. Det var reine julekvelden for oss når dei kom og Stian kunne fikse autopilot og ha på ny regulator til dynamoen. No ladar motoren det dobbelte så vi slepp å kjøre den så lenge ved lading av batteria. Kjøleskapet vårt har nemleg bestemt seg for å bruke 5 amp døgnet rundt, og då har vi faktisk ikkje nok lading frå solcellepanela. Vi må nok fikse isolasjonen rundt kjøleskapet som sansynlegvis har døtte av. Dette er en omfattande jobb då vi må ned med heile kjøkkenkråa i båten. Dette er berre ein av tinga som etterkvart blir skreven på lista over ting som skal gjerast på båten på New Zealand.

Vi har, etter mykje diskutering fram og tilbake, funne ut at det blir greiast for oss å reise til New Zealand. Det stod lenge mellom Autralia, New Zealand og Fiji. Sistnemde fordi der er godt muleg å sette båten på land sjølv om det stormar. På Fiji lagar dei ett hol i bakken som dei senkar båten ned i. Her står den trygt og godt til eigarane kjem tilbake. Så er det berre å grave fram båten og segle vidare til neste øy i stillehavet. Einaste negative med denne løysinga kan vere muligheita for å få mykje kakerlakka, mus, maur og andre insekt ombord. Dessutan er det tropisk klima og mugg og møll kan ha ete opp ein del klede og salongputer på kort tid. Australia er eit anna alternativ som er ganske forlokkande, men det er langt dit og vi er ute i seinaste laget for å nå fram til Australia før syklonsesongen sette inn. Vi kunna alltids tatt strake vegen rett til Australia, men då hadde vi gått glipp av mange fantastiske stillehavsperler! Vi har vel ikkje reist heile denne lange vegen for å droppe Tonga, Fiji, og andre spennande øyar som ligg å ventar på oss.

New Zealand verkar derfor for den rette staden å "overvintre" på. Syklonsesongen her i stillehavet varer frå oktober/november til mars/april. New Zealand ligg akkurat utanfor syklonherjingane, så det er derfor eit naturleg valg for mange å ta ei lita pause her. I vårt tilfelle har vi lite peng igjen i reisekassa, så vi kjem til å reise heim til Norge for å jobbe oss opp meir peng til neste etappe. Hipp Hipp hurra. Vi slår fleire fluger i en smekk. Heimelengta vert mindre og reisekassa større. Dessutan kan det vere greit å få ei lita pause for å fordøye alle intrykka, treffe igjen gode venner og Elia får kose seg med familien som sit og ventar på han heime.

Her på Bora Bora yaht club som vi ligg ved, er det faktisk mange fleire skandinaviske seglarar. Vi vart invitert bort på bursdagsselskap i ein svensk båt der også traff andre svenske og norske seglarar. Tilsammen er vi 13 skandinaviarar her. Stilig. Dei fleste skal videre til NZ, medan ein svensk seglbåt har tenkt seg tilbake til Tahiti for å tilbringe syklonsesongen der. Dei ser ikkje poenget med å farte i full speed gjennom stillehavet, når ein kan ta det meir med ro og nyte øyalivet når ein først er her nede. Det er fult mogleg å sette igjen båten på Tahiti i syklonsesongen, så lenge der ikkje kjem noken ordentleg syklon. Det er svært lenge sidan sist dei hadde dårleg vær her, men det ser desverre ut til at det ikkje er så lenge til neste uvær legg seg over stillehavet. Meteorologane snakkar om el'ninjo som kjem med sine herjingar, om havet som har forandra temperatur og vindar som dukkar opp frå feil retning. Nokon har ei anna meining og trur bestemt at ingenting vil påverke sørligestillehavet, berre det nordlege. Vi blir ikkje så mykje klok på værspådommane. Einaste eg veit er at no bles og regnar det meir en det gjorde i fjor på denne årstida og dei lokale er svært overraska over alt regnet som dett ned på feil årstid.

For vår del er det ikkje så kjekt med el'ninjo varsel, vi skulla ønskt at det var heilt greit vær no når vi har tenkt oss ut på eiga hand. Stian er utolmodig og vil gjerne vidare i morgon (tirsdag), medan eg held igjen og sei at vi bør starte når det bles mindre så vi får ein grei start. (om ca 5 dagar...)

Det kriblar i magen min. Vi står ovanfor ei vanvittig spennande utfordring. Her er vi midt i stillehavet. Ligg oppankra i ei lun og fin bukt på ei nydeleg stillehavsøy. Så fort ein gløyme det fæle havet, dei lange strekkene, det bunnlause djupet og vår evige venn Mister Sjøsjuk! No sitt vi fint i det og har verkeleg tenkt å gjennomføre siste akt av del en på jordomseilinga vår, HEILT MUTTERS ÅLEINE. Står vi ovanfor den ultimate testen? Det vert store krav til samarbeid, utholdenheit og pågangsmot. Vi meiner sjølv at vi er klar. So Let the Fun begin!!

Ps: Det er forresten ikkje berre sommerfugla som kriblar i magen min. Då vi besøkte ein muslingfarm kan eg ha blitt smitta av eit sjeldent muslingvirus. Resultatet vart ei perle plassert lengst inne i kroppen min som etterkvart har utvikla seg til å bli ein bitte liten beibi! Kan dåkke tru det eller? Nesten 4 mnd har eg ruga på denne fantastiske sydhavsperla og vist ikkje eg tar heilt feil så kjem vi til å få helse på den en gong ut i ferbuar. Spennande, og litt artig også.

Ps 2: No skal oss ha ny rekord i innkommande meldningar på satelittelefonen, så her er det berre å trykke i veg og sende oss ei lita helsing frå dåkke der heime som surfa og les om oss;)

-Reidun

Bora Bora!

2009-08-21T09:00:00.000+12:00

Vi har komt oss til BoraBora! Turen hit gjekk veldig fint igår, med nesten flatt hav og litt seilvind. Vi fikk en flott dorado på 11 kilo og dei modigaste fekk henge i badestigen i fart midt ute mellom øyane. Hærlegt og avkjølande:)

-Reidun

2 veker i Fransk Polynesia

2009-08-16T19:42:00.000+12:00

Då er det snart 2 veker sidan Andor og eg kom til Tahiti og til Good Mood. Stian hadde sykla frå marinaen til flyplassen og var der og tok mot oss kl. 04:30 om morgonen. Vi tok ein taxi tilbake til marinaen og til Good Mood som låg oppankra like utanfor saman med mange andre seilbåter frå ulike land. Då vi kom ombord fek vi først treffe Reidun, og etter litt vakna også Elia. Han var ein smule reservert i starten, men det gjekk ganske for over. Batteri-dreve fiskespel vart vel favoritten frå Norge, men ei lita bok om skilpadden Bolle Bask var også kjekk.

Etter eit måltid god mat og litt ulikt, tok vi ein buss inn til Papeete sentrum og fekk sjå oss litt rundt der. Vi gjekk litt i sentrum, var på marked og i båtbutikker, og kjøpte oss god mat. Ellers vart det ein god del bading, snorkling og dykking utover heile veka. Elia fekk litt feber fredag og laurdag, men søndag morgonen drog vi opp ankeret og reiste til øya Moorea rett vest for Tahiti. Vi ankra opp i utkanten av Opunohu-bukta og der låg også norske "Opportune" som hadde gått frå Tahiti eit par dager før oss, og om kvelden stilte Rune med grill og kokkekunst og vi hadde eit herremåltid under stjernehimmel og med parafinlykter på dekket til "Opportune" saman med Rune og Eva.

Også på denne øya vart det bading og dykking. Andor fekk vere med å snorkle og dykke på reva og sjå mange nye fiskeslag og også hai. Dei dykka også med surstoff-flasker på eit flyvrak som låg på botnen.

Det er ganske utruleg å kunne vakne før 7 om morgonen og gå rett på dekk og ete frokost ute i berre shorts og t-skjorte. Det er heller ikkje bruk for meir klede (helst mindre) for heile dagen, og du kan bade i vatnet kring båten eller på stranda når som helst utan at det er det minste kaldt.

Tirsdag kveld drog vi opp ankeret igjen og la kursen mot "NY ØY", som Elia seier, og vi segla heilt til midt på ut på onsdagen, men nokre timer før vi ankom øya Huahine, fekk vi oss ei stor oppleving! Stian som stod til rors reagerte spontant då fiskesnøret som hang i sjøen bak båten brått byrja å rase ut. Autopiloten vart kobla ut, båten blei snudd 180 grader, og styrt etter fisken. Stian byrja å bremse fisken max av det snøret kunne tåle, den svømte djupare og djupare, og stansa då det var kun 8-10 M igjen på snella. Der stod den lenge i ro før det var råd å byrje få snøre inn på snella igjen. Reidun som hadde lagt seg for å ta igjen litt søvn etter rortørnet på natta, var raskt på plass bak rattet og jobba iherdig med å manøvrere båten etter instruks frå Stian medan Andor gjorde klar ein stor klepp. Alle venta spent på kva som skulle dukke opp av havet, og det vart ein iherdiginnsats i 1 1/2 t. Både snelle og fiskar måtte kjølast med litt vatn no og då. SÅ kom den til overflata - ein stoooor Yellowfin-Tuna! Etter at vi hadde sett den i overflata fleire gonger, men den hadde sett fart mot djupet att, kom den endeleg så nært at Andor klarte å få sett kleppen i den. Undringa vart stor når vi fekk den på fiskevekta og såg at den viste 75 kg! Utruleg at vi gamlefolket skulle få vere med på å drage inn ein slik fangst medan vi er her.

No hadde vi berre 3-4 timers seilas igjen til Huahine. Vi gjekk inn i Puravay Bay og Stian og Andor tok Tunaen i dingyen og reiste inn til land for å prøve å få"levert" noko av fangsten. Karane kom att med 5000 Polynesiske Francs, ei trillebåre med bananer, kokosnøtter, appelsiner grape- og lime-frukt. Vi fekk også behalde nokre store stykker av fisken som vi har hatt fleire gode måltid av. Fisken var sikkert av toppkvalitet, for tidlleg neste morgon, like etter at vi hadde vakna fekk vi også levert ombord 6 ferske, lange baguetter til frokost og seinere på dagen endå meir frukt.

Andor, Stian og eg var også på ein fin sykkeltur medan vi låg i Puravay Bay. I dag, laurdag flytta vi båten rundt øya til Fare som ein liten, men største tettstaden på Huahine.

Hilde og Andor.

2009-08-10T06:02:00.000+12:00

Her om dagen skulle eg ta jolla inn til kaia i full fart. Det var ikkje så lurt. Motoren fjuska og dauda. Eg viste kva som var årsaken. Påhengeren har delvis svikta i det siste når vi kjøre jolla i plan. Det går greit så lenge det er heilt flat sjø, men vist ein treff ei båre, ja so daudar heile motoren. Det første eg gjorde var likevel å sjekke om der var bensin på motoren og om dødmannsknappen hadde døtte av. Bensin var der i massevis, og dødmanssknapp på plass. Eg sette igong med å drage i snora og skulle få start. Eg har sett på når Stian får samme problemet. Han gjer noko med ein ekstra knapp (schåken) og eg etterlikna Stian så godt eg kunne. Etter 7 min med draging og ingen start tok eg årene fatt. Jolla hadde då dreve ganske langt av. Det var då han kom. Riddaren på den kvite gummijolla. Han svingar seg elegant opp på sida, og ser etter om dødmannsknappen har døtte av. Så spør han om der er bensin på tanken. Deretter kjem han med eit overlegent glis og spør om han skal starte motoren til meg. Eg burde ha takka ja. Han hadde aldri fått start. Eg skulla sete der og humra, medan han hadde dratt og dratt i den snora til han vart sveitt. Istaden blir eg so paff av riddaren min, at eg sei at eg veit kva som er problemet. Eg har no årer og klarer meg fint. Likvel tek han tak i jolla og spør kvar han skal taue meg. Eg peikar i retning Good Mood og han slepp ikkje taket før eg har komt meg heilt bort til sida på båten. Eg gremmast. Der kan umuleg vere damer ombord i langturbåten hans. Eg forstår igrunnen kvifor.

Andor og Hilde kom på tirsdag og denne veka har vi snorkla, fløge paraglider, dykka på spennande vrak og gått i sentrum på båtbutikka.

Idag skal vi ta turen til Moorea, neste øy. Elia har vore litt sjuk i det siste, høg feber, men han ser pigg ut no og kosar seg med fiskespel. Han har fortalt til farmora at vi skal ut til ny øy og fiske tuna! Først skal vi fylle mykje diesel og vatn, så er det farvel til Tahiti.

Ps: for dei som lurte så fikk eg start på påhengeren like etter eg kom fram til båten vår igjen.. Det var berre å drage i snora 20 gonga medan eg drog i schåken ut og inn. jaja... eg tøffa meg innover mot kaia igjen og kom meg inn til slutt;)

-Reidun

Mor og far har komt på besøk!

2009-08-05T08:38:00.000+12:00

Stian henta oss, Hilde og Andor, på flyplassen tidlig, tidlig i dag. Det hadde vore ein laaaang tur via London og Los Angeles, men vi kom vel fram og var letta og kjempeglade for å endeleg vere
her. Vi har fått kikka litt på det som var i koffertane av bestilte og meir overraskande ting, ete god mat og gler oss til å få sjå Tahiti. Elia er veldig forkava med fiskespelet som kom frå Norge. Den som har internett får orientere den som ikkje har det om at "folket" er vel framme. Videre rapporter følger sikkert.

Reidun: Eg sei berre; heimelaga rørt jordbærsyltetøy!!!! No stikk oss til sentrum en tur, so oss held besøket vårt våken ei stund til. (12 tima forskjell frå Norge)

Stillehavets hovedstad

2009-07-31T18:58:00.000+12:00

No er vi åleine. Det er rart. Siv og Jan var blitt ein del av båten etter 4 mnd ombord, og plutseleg er dei ikkje her lenger. Elia har vore litt gretten i det siste, eg trur han saknar dei mykje. Siv var veldig god til å leike rollespel med Elia, og ho var til dømes bamsehaien Hansi og Elia var pingvinbamsen Pingu. Elia og Siv kunne holde lange samtalar der dei snakka om fisking, seiling, pottetissing og andre daglegdagse ting. Elia har lært vanskelege og aktuelle ord som motorsykkel, paraglider, vannskuter, storebror, katamaran o.l. :)

Tahiti er stillehavets hovedstad. Med sine høge fjell og lange fossar, er Tahiti stor kontrast til dei andre øyane vi har besøkt i det siste. Tuamotus-øyane var for det meste ringrev med mykje kokospalmer og ei stor lagune i midten av øya. Det er godt å slappe av litt, kjenne grillukt, høyre bilar og treffe andre langturseilarar. Her er veldig mykje av det sistnemde. Mange har samme rute, og vi går vestover for å komme oss i ly av orkansesongen her i stillehavet. Nokre skal til Australia, andre går litt nordover til Mikronesia, medan mange skal til New Zealand og overvintre der. Det vanlegaste er å ligge i ro eit halvt år og reise vidare i april - mai. Då har det værste uveret gitt seg, og ein kan seile frå øy til øy igjen. Vi er endå ikkje heilt sikre på kvar vi kjem til å havne, men mest truleg går vi til New Zealand. Vi kjem til å få litt knapp tid, då Hilde og Andor ikkje reise heim før i slutten av august. Då har dei fleste drege vidare og vi får prioritere hardt kva for øyar vi skal stikke innom. På en måte er det berre ein fordel at vi tar lange strekker. På grunn av sjøsjuka som alltid dukkar opp etter lengre opphold på land så er det ein fordel at stoppa ikkje er for lange. Før vi kom til Tahiti, vart vi overaska over sjøsjuke ut frå Hao. ok...så var det dårleg sjø, men Siv og Jan forstod ikkje bæret då Stian og eg hang over rekka... Dei kjende ikkje ein fjert og kunne kose seg med kvitløk og kurrymiddag, medan vi andre åt knekkebrød med ingenting på. For dei som lurte så ja, vi har fortsatt knekkebrød frå Norge! Vakumpakka holdt det seg faktisk ganske lenge. Rotta hadde forsynt seg av ein pakke og gnagd ett stort høl, så då måtte vi ete opp resten av knekkebrøda før dei kom vekk. Like greit det, når ein ikkje får ned noko anna likevel.

Før vi kom til Tahiti drømte eg om alt eg skulle ete når vi kom fram. Ikkje skulle eg vere sjøsjuk heller for då skulle båten ligge heilt stille, oppankra på ein lun plass. Jommen sa eg smør. Første dagane gynga det både hit og dit, og det vart ikkje bedre då dei andre ville frese løk og kvitløk i steikepanna til middag. Sjøsjuka ville ikkje gi heilt slepp, værst var det om morgonane og rundt lunsj tider og foresten resten av dagane også. Trasige greier denne sjøsjuka.

Ellers har vi det heilt fint. Stian flyg mykje paraglider og kosar seg høgt oppe under skyene. Elia og eg følger med gjennom kikkerten, medan vi går tur til McDonalds og kjøper oss is. I går kveld hadde vi grilling ilag med Rune og Eva i Opportune båten. Lammekoteletta med potetsalat! Kjempegodt!

Kanksje vi skal en tur til Moorea i morgon. Først skal Stian opp i lufta, og so tek vi båten ut en tur.

-Reidun

Tahiti - Papete

2009-07-28T11:10:00.000+12:00

Igaar kom Opportune! Det er over 3 mnd sida vi saag Rune og Eva sist paa Galapagos, saa det var kjekt gjennsyn med gode venner! Det foerste dei fikk smake var KIVI som var lenge sidan sist dei hadde ete. So hadde vi taco til middag med masse kjottdeig og salat:) (mangelvare paa toamotus oyane) Elia gikk heilt i spinn og sa; -mamma, mamma; Eva og Hune. Dei fekk ikkje lov til aa forlate baaten vaar, foer dei hadde lovt aa komme tilbake snart. So idag tok vi turen inn til sentrum, Stian og Rune har funne seg baatbutikkar, Eva, Elia og eg fann is og dyrt men kjapt(!) internett.

Siv og Jan har fortsatt turen vidare paa eiga hand, og det er litt rart aa vere aleine i baaten. Foerste kvelden vi kom tilbake til baaten, ropte Elia paa dei for han ville fotelle alt han hadde opplevd den dagen.... Det er ikkje lett, men det gaar greit no naar Eva og Hune er her. Dessutan har Watermelon komt. Det var baaten vi gikk saman med gjennom Panama kanalen. Anne, David og Lea paa 3 aar. Elia og Lea har allereie funne godtonen ilag og leikar mykje paa kaia eller nar vi er pa besok i baatane.

No maa vi finne neste is kiosk;)

-Reidun

Tahiti

2009-07-24T06:53:00.000+12:00

Vi er på Tahiti! Her er det flott. Høge fjell med paragliding miljø så Stian her vore i lufta og sett Tahiti frå høgden! Veldig flott! Siv og Jan har vore på safari med hompebil og skikkelige norske fjellvegar, men det var nydeleg natur og flotte fargar. En dag for vi på danseforestilling som varte i 4 tima. Huttemejtu. Elia holdt ut til siste dansetrinn, det vart så mykje hoftevrikking at vi vart reint svimmel tilslutt.

So no skal vi til sentrum, kjøre buss, bytte ett dieselfilter og kjøpe is, sei Elia:) Etterpå blir det avslutningsmiddag sammen med Siv og Jan før dei dreg vidare til moorea i morgon (fredag)

Vi gler oss til veldig til Svigers kjem den 4 aug!!!!! jippi!

-Reidun

Toau

2009-07-14T00:30:00.001+12:00

Posisjon: 15*56S
145*52W

I fleire dagar har vi kosa oss på denne fine atollen som heiter Toau. Her er det yrande fiskeliv og mange flotte korallar. Ved opninga inn til denne store laguna, kan ein dykke ilag med tusenvis av fisk og mange forskjellige haiar. På Fakarava var der organisert flaskedykk og mange anbefalte en tur til innløpet som skal vere nokså spektakulært. Andre meinte det kunne vere i skumlaste laget, då ein skulle gå fort ned på 10 meter for ikkje å bli tatt av den sterke straumen. Her i Toau gjorde vi det på vår måte ved å henge oss fast i dingyen og ligge i overflata og studere livet under oss. Kjempe opplevelse!

På Fakarava var det ikkje så mykje som skjedde anna enn at eg (Reidun), fekk masse feber og etter 5 dagar, mykje utslett. Antageleg terga på meg den fjerde barnesjukdommen på øya Hao. Eg vart sengeliggande, medan dei andre utforska øya. Då vi kom til Fakarava var der ca 15 seilbåtar og nesten alle drog vidare dei neste dagane. Til slutt var der berre vi og ein einsleg soloseiler frå Danmark. Det er heilt sprøtt kor mange forskjellige folk vi møter på vår ferd, og dette var ikkje noko unntak. Dansken Jonny levde ombord i ein 25(!) fots seilbåt som han hadde kryssa atlanteren med både ein og to gongar. No var han på tur over stillehavet, men på New Zealand lurte han på å bytte ut til litt større. Båten var så liten at då vi skulle besøke Jonny, var vi redd for å velte heile balja når alle stod på eine sida. Inne i båten, var der faktisk god takhøgde, men ikkje plass til meir en to om gangen. Her hadde han kart og sekstant, senga si og ein gitar. Doen hang ute iform av ei bøtte, for inne hadde han brukt skåpet til dykkerutstyret sitt. Kjøkkenet bestod av to bluss og en vask som fylte seg med sjøvatn kvar gong vi lente oss til styrbord. Snakk om stor kontrast frå Wayne sin 50 foter med alle sine tekniske hjelpemidla mikrobølgeovn og isbitmaskin. Likevel samme opplegg; ein mann, ein draum, eit hav og ein båt. Okey so spelar vel egentleg økonomi også ei lita rolle. Tippar Jonny fort hadde bytta båt, om han haddde vunne nokre peng i lotto. Men ein sparar utruleg mykje peng på å ha mindre båt; ta til dømes forsikring, Jonny betalar 1000 kr i året, medan vi betalar 30 000.Med mindre båt har ein mindre seilareal og dermed mindre slitasje på båt og rigg. Når eg spurte om Jonny ville hokre filmar frå oss til underhaldning svara han; -Kvifor sitte å sjå inn i ein tv skjerm når ein har så fantastisk sjernehimmel? Gutten har skjønt det. Han trivst der ute. Han har ikkje behov for å leve slik han kan leve heime. Samtidig var Jonny veldig sosial og lo hjerteleg når han fekk sjå fiksestagna til Stian. Han hadde òg ei fiskestang, men den var lita og skulle berre ta inn små middagsfiskar. Det vart ikkje bedre då Stian leita fram haikroken som han skal kleppe store beista med, Jonny held seg på magen av latter og døypte Good Mood spontant over til Den Norske Trålbåt. Det var kjekt å møte ein skandinavar og vi ser fram til å møte Jonny igjen, vi skal vel mest truleg samme vei og møtast sikkert på New Zealand.

Så no har vi nytt solrike dagar her på Toau. Vi har forsøkt å finne fram til samme plassen som der er bilde av i ei langturbok vi har, der dei skryt av denne atollen med sandstrand og greier. Tja, mykje har vist skjedd på 10 år sidan bilde vart tatt, for den deilige sandstranda er nesten vekk og er blitt erstatta av skarpe korallar og småsteinar. Bortsett frå sandstranda som var ein nedtur, (vi hadde håpa på å få legge oss ned i sanden og bygge slott og slikt), har vi hatt den beste dykkeropplevelsen so langt. Ducie var fantastisk, men lite fiskeliv i forhold til det vi har fått opplevd her. Rundt oss svømm mange fargerike fiskar og vi kan sjå korallar i sjølysande fargar. lilla, rosa, gult og blått for å nemne nokre.

Sjølv om her er fint er vi likevel klar for neste tur til neste øy. Vi er så heldig at vi får besøk av Hilde og Andor på Tahiti, og vi gler oss veldig til dei kjem! Siv og Jan kjem til å gå planken på Tahiti etter over 4 trufaste og spennande mnd ilag med oss ombord i Good Mood. Etter dette blir vi stort sett åleine, og det kriblar i magen med tanke på å klare oss på eiga hand. Vi gler oss også, for det blir ei ny epoke og spennande utfordring.

Neste stopp blir sannsynlegvis Tahiti.Kanskje det blir avreise imorgo. Det blir en tur på 230 nm, ca 2 dagar. Der skal vi få lagt ut litt bilder frå det vi har gjort på i det siste.

-Reidun

Fakarava

2009-07-07T22:07:00.000+12:00

No (6/4) ligg oss på Fakarava og he vør her i nokre daga. Hadde et lite stopp på Tahanea før vi kom hit. Seiler videre til naboøya Toau i morgåtidleg og dette er berre nokre timer seiling. Denne øya skal vere veldig flott, og der skal visst bu berre nokre få folk. Planen etter dette er å seile til Rangiroa og Tahiti, eller direkte til Tahiti fra Toau. Dermed er planen å vere på Tahiti en plass mellom 14juli og 20juli. Alle har det bra ombord, og aktivitetane består av snorkling, bading, vaske kle, fikse båt, utforske øyene og ta livet med ro. PS: Ingen tegn til liv fra rotta, de kan sjå ut som den forlot oss på Hao.

Hao, tuamotus

2009-06-27T07:38:00.000+12:00

Vairaatea, ein rund atoll med ei stor lagune inni. Vi ankra opp og var overraska over å sjå fiskera på stranda i morgengry. Stian svømte inn og forserte dei skumle reva, før han stod på trygg grunn og helsa på en av dei. -you speak english? spurte Stian, men fekk berre fransk/engelsk til svar. -an pø ænglish svara den infødte. Stian peika på bøtta og spurte kva han fanga på reva. Mannen tok opp to kukkelura og smalt dei ihop så dei sprakk. Ut drog han ett flott eksemplar av en stor snigel, reiv vekk det som ikkje kunne etast og gav resten til Stian. -Good? hæ? Stian tygde og tygde og prøvde å ikkje lage for mange grimasa før han fikk svelt ned uhygga. Mannen gliste frå øyre til øyre. - Dangerous sharks here? spør Stian. -neeei, mannen drog litt på det og viste bob-bob tegnet, før han bretta ned våtdraktsokken sin og viser Stian ett uhyggeleg stort arr av eit haibitt på leggen. Ein kunne tydeleg sjå kvar haien hadde sett dei kvasse tennene sine. Haiane er mest aggresiv når ein jaktar med harpun og dreg blodig fisk etter seg forstod Stian. På spørsmålet om det var råd å ta dingyen inn her på denne sida av øya rista mannen energisk på haudet og peika i eine retninga. -no,no here, village, dingy village.

Dagen etterpå tok Stian, Elia og eg fatt på den lange dingyturen inn til landsbyen. Det tok oss faktisk ein time å køyre dit. Siv og Jan vart igjen i båten og bada og sola seg i det fine veret. Dessutan var det godt for Stian at nokon var igjen i båten om det skulle blåse opp. Då vi kom inn til landsbyen vart vi møtt av en som såg ut til å vere politi. Han ville vite forskjellig, men snakka berre fransk, så han vart ikkje mykje klok på oss. Ikkje hjalp det så mykje å snakke med landsbyens lærerinne heller. Ho kunne litt engelsk, men klarte ikkje å spør oss om det han lurte på. Når han hørte at vi berre hadde tenkt å vere på øya fram til klokka 14, så var det ikkje så farleg likavel. Heile tida stod der ei dame ved sida av oss som gjerne ville bli med oss og vise oss rundt i landsbyen sin. Ho hadde ei datter på 3 som seinare leika mykje ilag med Elia. Klokka var 10 då vi steig iland på øya. Omvisninga i landsbyen foregjekk slik: Vi gjekk langs ein rett vei og svinga til høgre. Der møtte vi nokre karar som ga oss eit nett med 4 renska kokkosnøtter. -this my house, sa omvisaren vår. I neste hus budde broren til mannen hennar. Han var politimann og hadde feite høgtalera i vinduet som spelte Celin Dion til heile landsbyen. Rundt neste høgre sving kom vi til huset til svigerforeldra, ein telefonskiosk og så til eit hus som også var landsbyens eianste butikk. Eit forsyningskip kjem innnom ein gong i mnd for å levere varer og hente kopra(kokoskjerner til framstilling av kokosolje). Vidare på vegen gjekk vi innom den flotte katolske kyrkja før vi tok ein høgresving til og havna inne i sentrum av landsbyen, på barneskulen. Her ville Elia leike med jenta som eg ikkje klarer å huskar navnet på, så vi vart sittande å ete kjeks og prate med dei nye vennane våre. Det var Hanna, landsbyomviseren, lærarinna og søstra hennar. Etter ei lita stund forsvant læreren og kom tilbake med 6 flotte smykker av skjel og sneglehus. Vi fekk 2 smykke kvar og ikkje snakk om at vi fekk betale for oss. Det var kjekt å snakke med damene, og dei kunne fortelle at her bodde 67 folk. Borna begynte på skulen i 3 årsalderen og ein skuledag varte frå 7 til 3! På skulen lærte dei fransk, men heime snakka dei både fransk og tahitisk. Borna fiska mykje og bada sjølv om der svømte mange haiar tett ved stranda.

Då vi skulle ta fatt på heimveien, oppdaga vi var litt tidleg ute. Den lokale klokka var visst 12, medan vi trudde den var 14. Ved avreise fekk vi både kyss og klem og det var ikkje fritt for at ein hadde lyst å tilbringe fleire dagar ilag med desse koselege folka. Vel tilbake i Good Mood måtte vi prøve ut brødfrukta som vi har høyrt så mykje om. Våre venner hadde gitt oss ei som vi kunne steike middag av. Som sagt så gjort. Brødfrukta var kjempegod. Smakte akkurat som chips. Vi fekk smake dette på pitcairn også, men denne gongen var det vi som tilberedte, og det var kult å få det til sjølv også. Brødfrukta heng på trena og ser ut som ein stor grøn appelsin, men smakar papir vist ein et den rå.

Søndag 21 juni skulle vinden snu til kvelden, så medan vi venta på det brukte vi tida på å bade, fiske hai og dusje Elia. Til kvelden var vi klar for å reise og heiste seil. I god tru stevna vi ut og vinka til øya. Så dauda vinden og båten blei liggande stille i sjøen, medan vi dreiv sakte tilbake til øya. No har vi veldig lite diesel igjen, så Good Mood vart liggande å drive heilt til ein svak bris skubba oss forsiktig i riktig retning. Neste stopp; Hao.

På vei til Hao fekk vi ein flott Wahoo, og om kvelden då Stian skulle ta inn snøret på fisketroa beit der på en lang tynn fisk med store auge og nokre fæle tenner. Den havna fort på sjøen igjen, medan Stian hadde sitt svare strev med å vaske av seg den slimete gørra på hendene. Det er faktisk vinter her når dåkke heime har sommar, så vi laga like godt ein julemanndeig. Elia fekk kjevle og trykke ut hjerter og stjerner. Deigen vart noko stor, så den varte i fleire dagar til Elia si store glede:)

Innløpet til atollen Hao skulle vise seg å bli meir utfordrande enn vi hadde tenkt. Etter tredje forsøket på å passere innnløpet snudde vi ut og gjekk frå 0 til 12 knop på få sekund. Båten stampa og kasta på seg i dei tullete bølgene og vi fekk ei båre som fann vegen heilt ned i salongen. Elia og eg evakuerte bak i soverommet og kraup under teppet for å tørke dei våte kroppane. Stian og Jan studerte kart og tidevannsforskjell og prøvde å finne ut kva klokke tidevannstabellen vår følgde. Etter å ha venta ytterlegare ein time følte vi at straumen og bølgene såg mindre ut og det fjerde forsøket gjekk bedre enn dei andre. Seinare fekk vi høre at straumen inn og ut det trange innløpet kan bli opp til 25 knop! Ikkje rart vi ikkje kom oss av flekken innover.

Vel framkomne, ankra vi opp ved landsbyen og gjekk iland for å leite opp immigrasjonsmyndigheitene. Dei er ikkje så interessert i å registrere oss her på øya, liten plass og lokal politi sa dei. På spørsmål etter diesel, ringte politiet på ein kompis som skulle komme og fylle diesel klokka 14. Vi letta anker som hadde snurra seg godt fast rundt nokre korallar, og gjekk inn i Hao sin marinahavn(!). Der vart vi kjend med Wayne, ein langturseglar frå Canada. Han skulle opprinneleg vere på øya i 2 dagar, men lika seg så godt at han har vore her i 3 veker. Wayne kunne også fortelle oss mykje om øya Hao si historie og vi hadde ein triveleg kveld ombord i 50 foteren hans.

Tidlegare var Hao ein militærbase for franskmennene som dreiv prøvesprengingar ute i stillehavet. Her budde på det meste 6000 militære. Sjølve landsbyen er ikkje så stor og inneheld 600 innbyggarar. Dei millitære franske bygde ei enorm rullebane til fly, som er heile 7 km lang. (trur han sa nest lengste i verden). No er den i bruk til vanleg trafikk og har ca 4 avangar i veka. Nasa benyttar seg av rullebana til alternativ nødlandingsbane for romfergene. Betongkaia, som vi vart henvist til å ligge ved, vart laga og brukt av det millitære, medan no ligg det berre ein og anna liten fiskebåt her.

Elia storkosar seg, og vi ser at vi må bli her nokre dagar. Det første han gjer om morgonen er å ta på seg vesten og hoppe ut på kaia, der han spring frå den eine til den andre kanten og kastar stein og fiskar med troa.

Aller siste nytt er at det har lurt seg ei rotte ombord i Good Mood. Siv kom hylande opp trappa og hoppa ut, etter å ha sett eit brunt beist med lang hale pile opp i matbingen vår. Stian og Jan stod opp midt på natta og prøvde å fange rotta, Stian heiv seg etter den med hanskar medan Jan hogg med kokkosnøttmasjeten. Rotta var for rask og fann einaste buret i salongen som er øydelagt og fører selfølgeleg bakom innredninga. So no har vi fått blindpassasjer, men den leve farleg. Stian har sett ut diverse rottefeller og vi gir oss ikkje før den har gått planken.

-Reidun

Tuamotus øyane

2009-06-20T05:08:00.000+12:00

No har vi seilt i fleire dagar på leit etter ei øy å feste ankeret til. Fleire atollar har vi besøkt, men det er forbausande djupt tett ved øya, så det er svært risikabelt å ankre opp. Vi har valgt å gå vidare og på grunn av sparing av diesel, har vi ofte dreve avdårde på vindstille hav. Ikkje så gøy, men ikkje kjekt å bli tom for diesel heller, så motoren går kun til lading av batterier.

No skimtar vi ei ny øy som vi vil ankre opp ved. Isla Vairaatea. Kanksje vi har bedre lukke her enn forrige øy, der vi henta oss 3 kokkosnøtter og drog vidare.

Posisjon:
19*22.4411 S
139*15.1691 W
16:28 UTC

Gratulerer med dagen Jonathan!! Håper du hadde ein flott dag ilag med kompisane dine:) Ej e veldi gla i dej og skulle ønske ej kunne komme på besøk men her er ingen flyplass på dinna øya, så vi kjem nok ikkje heim med det første. Kanskje vi kan snakkast på skype når vi kjem oss til Fakarava eller Rangiroa on ei vike eller to, der skal vist vere internett tilgang. Stian og Elia gratulera også! Stor klem frå oss!!

-Reidun

Gambier, Mangareva

2009-06-14T21:16:00.001+12:00

Skreiv eg at rulling var greit? Då laug eg godt. No har båten slenga på seg i 3 dagar og vi er endeleg komne iland på Gambier. Sånn rulling hit og dit er til å bli sprø av. Når ein til dømes skal lage seg noko mat,så er det flott når en seglar og krengar til eine sida, for då kan ein stable opp mat inntil veggen. Men så er det den evindelige rullinga. Ingen ting står roleg. Ingen ting vil ligge der det blir lagt. Bøker dansar ut av bokhyllene og det er alltid ettelleranna som lagar svitsje lyd eller rullelyd. Inne i kjøkkenskapa skal det egentleg stå fat og krus og slikt, men etter fleire ka-dunk-dunk.....ka-dunk-dunk, så har ein del handdukar blitt stappa inn i skåpa også. Matbingen i salongen er stappfull av diverse. Ikkje berre mat der lenger. Alt som havnar på golvet, hiv vi opp i bingen, og tek opprydning og sortering ved neste høve.

Så endeleg kunne vi skimte Gambier. Vi hadde som vanleg lagt avgårde på det mest ugunstige tidspunkt med hensyn til når vi kjem fram. Det heiter visst at det er kjekkast å ankomme ei øy når det er lyst, så ein kan sjå øy og botnforhold der ein ikkje kan stole heilt på kart. Einaste gongane vi har klart å komme til ny øy i dagslys, er Tenerife og Galapagos;) Vi bomma denne gongen også, men det gjorde forsovidt ikkje så mykje, då vi fikk ein vannvittig motstraum og motvind. Det gjekk utruleg seint langs revet før vi kunne runde rundt og inn i opninga. For dei som ikkje veit, så ligg Gambier øyane innom eit ringrev. Det vil seie at når du først kjem deg innom revet så er havet roleg nesten uansett ver. Før vi begynte å gå innom revet køyrde vi motoren litt hardt for å sjå om ting fungerte sånn dei skulle. Det gjorde dei ikkje. Motoren fjuska og Stian begynte med å skifte ut div dieselfilter. Etter dette fungerte motoren fint og vi begynte på leia innom revet. Midt i leia begynte selfølgelig motoren å fjuske igjen og de gjekk ikkje lenge før den stoppa heilt. Stian slengde ut ankeret før vi dreiv opp i fjøra for det blåste opptil 30 knop i kasta. Fekk starta motoren igjen, tok opp ankeret og gjekk videre 50 meter før motoren slokna heilt. Opp med seila og seila tilbake til muleg oppankringsplass mellom korallrev i mørket. Klokka var blitt 05.00 før vi fikk lagt oss alle mann. 05.30 kjem Elia hoppande opp i senga. -yippi, det er morgon! og; -hærli, båten står stille og rullar ikkje meir!! Han drog mamman ut av senga og opp i cockpiten der han utbraut; -NY ØY!

Å forlate Pitcairn var usedvanleg trist. Etter fem dagar på øya kom søraust vinden og fleirtalet av mannskapet på Good Mood avgjorde å gå vidare til Gambier øyane. Underteikna vart nedstemt. Ikkje bra. Pitcairn er ikkje ei typisk stillehavsøy, der ein kan slikke sol og dykke blant spennande fiskesorta. Pitcairn er heller ikkje øya med internett, restaurantar og shoppingsenter. Pitcairn er den isolerte øya med den spennande mytterist historia. Nokon har vel kanskje høyrt om mytteriet på Bounty, der Christian Fletcher med mannskap og tahiti folk busette seg på Pitcairn, for å unngå å bli hengt i England for mytteriet. Mange av dei som bur på øya idag, er etterkommera av mytteristane. Artig å helse på folk med etternavna Christian, Young eller McCoy.

Det som fasinerar meg mest med øya Pitcairn er ikkje mytteriet, historia i seg sjølv er spennande og det er artig å sjå kor det fenger turistar over heile verda. Nei eg tenker heller meir på korleis eit øysamfunn kan overleve så isolert og så få. Alle kjenner alle. Den eine personen veit til ein kvar tid kvar den andre personen går eller gjer på. Overalt der vi gjekk møtte vi på smilande folk som stoppa opp og slo gjerne av ein prat. Å få besøke norske Kari var spesielt kjekt for oss nordmenn. Ho diska opp med middagar og huset var tilgjengeleg for oss heile døgnet om vi ville. Ei lita norsk oase ute i verda. Ho var dessutan førskulelærar på øyas skule, så Elia måtte gjerne bli med. Han storkosa seg ilag med dei andre ungane, fekk måle stort bilde og hoppe trampoline!

Dagane gjekk med til utforsking av øya, gå tur på fjellet eine dagen, medan eg (reidun) vaska og rydda i båten. Fann litt gamle råtne poteter, ei ubeskriveleg gugge inne i eit bortgjømd skåp og mange kvite makka krypande i gjørma i kjølen. Fysj og fy. Deilig å få det vekk. Det har vore svært trasig klima inne i båten siste månadane. Soppen kosar seg og dannar grå/kvite flekkar på veggar, i hyller og inne i skåpa. Klea mine stinka og alt måtte ut på dekk til lufting før dei fusjonera til ein einaste stor grå haug. Godt å få gjort unda slikt nødvendig husarbeid, som ikkje er like enkelt å få gjort under seiling.

Sjølv om vi besøkte Pitcairn når det var sol og blå himmel, kunne ein likevel legge merke den tunge grå skya som låg tett innpå på øyfolket. Det er ikkje enkelt å leve så tett. Viss ein blir uvenn med naboen, så har ein ikkje så mange retrettmuligheiter. Ein er ganske så fastlåst, og det kan vere lett å havne i ein ond sirkel, der bitterheit og sjalusi får råde. Forsoning og tilgjeving er fine ord, men vanvittig vanskleg å praktisere når ein er såra. Menneska på øya har fått erfare på kroppen kor lett ein kan havne med begge beina i myra. Dersom ikkje medmenneske er villeg til å rettleie og strekke ut ei hjelpande hand, kven skal då komme til unnsetning? Det som har skjedd i tidlegare tid er avklart og sona for. No kjem ny kvardag og nye muligheiter for å bygge opp igjen det som eventuelt har blitt reve ned. Ein slik prosess er ikkje gjort unda på ein vaskedag, men med tida kan det kanskje vere muleg med forsoning slik at ikkje den tunge grå skya til slutt tar eit pinfult kvelertak på folket og det blir umuleg å overleve der. Pitcairn er ei nydeleg øy, med mange flotte muligheiter. Den vil alltid vere ei mystisk øy for besøkande, og eg håpar eg får anledning til å komme tilbake eingong. Dette var øya vi lengta etter å besøke og bortsett frå den tunge grå skya, svara den høgt til forventingane. Fruktrik og spennande.

Gambier;
stikkord:
regn,regn og regn, perleøy, vaske kle,
ete heimelaga Pizza medan vi ser opptak frå programma Norges herligeste!,
korlall, rev, drithard fjelltur opp til Mount Duff, (er fullstendig ute av trening)
prikkstile sjø og oppankring (grur meg til vi skal ut i bølgene igjen og bli sjøsjuk)
mange laushundar, høner overalt og haner som galer kykkeliky kl 6 om morgon (høres ut som 500, minst)
ny pengeenheit: frang eller nokke sånt (blir heilt forvirra av alt pengestyret, ein sjokolade kostar 550 Fr)
tysk langturseiler som har hjelpa oss med forskjellig informasjon om vakseri og finne stien opp til fjellet og slikt
mange franske seilera her.
alle snakkar fransk og ingen kan englelsk, fransken min har sett bedre daga kan eg love dåkke og eg endar berre opp med å sei bonjour, merci og je ne parle franse...oui,oui, no no, ca va... det går rett vest

og tilslutt: Idag skulle Stian gjere rein kjølevassinntaket til motoren, skroggjennomføringa vart øydelagt og inn kom masse sjøvatn. Sette i propp, men må få fiksast snarast.
Vi skulle helst gå vidare imorgo men vi får sjå om det heller blir nokre dagar til.

-Reidun

Pitcarn

2009-06-03T19:44:00.000+12:00

Pitcairn dukka opp i måneskinnet midt på natta den 1. juni. På grunn av at vinden var frå aust/søraust hadde vi dårleg tru om å få ankre opp i Bounty Bay, men ved hjelp av radar og papirkart prøvde vi likevel å nærme oss i mørket for å kjenne på forholda. Vi bestemte oss ganske fort for å heller prøve på nordvest-enden og då her var ein del lunere slapp vi ned ankeret på 23m for å vente på dagslyset.Då det lysna av morgon var det til min store overraskelse ingen problem å sjå botnen under oss på 23m som stort sett var dekt av sand. Sikta i vatnet var imponerande og eg(Stian) tok ein dukkert for å sjå meg rundt. Når sola og mannskapet hadde stått opp letta vi ankeret igjen for å gi oss til kjenne utanfor Adamstown. Vi hadde ikkje meir enn runda neset før vi vart kalla opp av Brenda som er politi på øya. Ho kom med diverse info angående ilandstigning på øya og ønska oss videre velkommen til Pitcairn. Vi spurte om norske Kari var å treffe og vart glade då svaret var ja. Det som var meir tvilsomt var om forholda tillot oppankring og ilandstigning.Rett utanfor Bounty Bay er det ei stor sandslette på 15m djup. Til tross for store dønningar slapp vi ned ankeret og hadde ut våre 45m med kjetting. Ankeret satt som fjell, og eg var sjeleglad for investeringa av ankeret på Grenada. Fortress-ankera er laga spesiellt med tanke på sand og gjørme, og når vi da i tillegg har modellen som er beregna på båtar opp til 60fot(FX-55) så må dette bli gode greier. Reidun, Elia og eg var dei første til å prøve oss i land, medan Siv og Jan måtte passe på båten. Det gjekk utruleg problemfritt å komme i land og det var imponerande å sjå kor rolege forholda blei så snart vi runda den lille moloen. På kaia hadde det i mellomtida dukka opp meir og meir folk, blandt anna politidama og doktoren. Masse papirer skulle fyllast ut, penger skulle betalast og kroppstemp skulle målast. Alt dette styret er slikt som har komt no dei siste åra. Tidlegare var det ingen kontroll eller betaling for å komme i land. Etter at innsjekkingsprosedyrene var ferdig fekk i sitte på med ATVen(firehjulsmotorsykkel) til Brenda opp til huset til Kari. For dei som ikkje kjenner til dama så er ho fra Oslo og flytta til øya i 19.. Her gifta ho seg etterkvart med Brian Young og dei fekk to barn ilag. Kari og Brian bur fortsatt på øya medan sonen har flytta til Australia og dattera til Oslo. Vi blei straks invitert heim til Kari, og det var spennande å besøke ho og høyre kva ho hadde å fortelle. Etter kvart for eg ned i havna igjen og for ut i båten for å ta iland Siv og Jan. Planen var først at eg skulle bli ombord for å følge med båten, men etter eit dykk på ankeret blei eg overbevist om at Good Mood klarte seg sjølv.

Då vi kom i land igjen kom Kari og henta meg på sin ATV medan Siv og doktor Jan måtte vente på at legen skulle komme å undersøke dei. Litt seinere var vi alle samla oppe i huset. Elia storkosa seg på det stilleståande golvet og fann både leiker og barnebøker å halde på med. Etterkvart var han klar for middagsluren sin, og medan han sov på sofaen til Kari så gjekk vi fire andre på ein liten fjelltur. På veien traff vi på fleire innbyggarar som sysla med sitt, og vi fekk blandt anna beskjed om at vi måtte forsyne oss av appelsinene i eit appelsintre. Desse smakte bedre enn den beste norske appelsin og vi stappa innpå. Etterkvart nådde vi Ships Landing Point som er eit utkikkspunkt på fjellet på søraustenden av øya. Her kunne vi sjå ned på båten som var blitt svært liten der nede.Seinere på ettermiddagen blei det kjempegod middag hos Kari med pølser, brødfrukt, brokkoli og potetstappe. Det mangla ikkje på ting å snakke om rundt middagsbordet og det blei nesten mørkt før vi fekk kara oss ombord i båten igjen. Neste dag starta med Elia sin første skuledag. Kari som er førskulelærer på øya henta oss (Elia, Reidun, Stian) på kaia kl 7:45 og tok oss med til skulen. Der storkosa Elia seg ilag med dei to andre førskuleelevane og dei mala, dissa, la puslespill og masse anna. Seinere kom Siv og Jan i land og medan Reidun og Elia blei igjen nede i Adamstown gjekk vi andre opp i fjellet til Cristians Cave. Etter fjellturen for vi ut i båten igjen for å lage oss middag, og Elia skulle få middagsluren sin. Og lenger har vi ikkje komt endå. Eg sit no bak på lugaren å skriv reisebrev medan vi er oppankra på nesten andre sida av jorda. Kansje får eg låne internett med Kari seinere i dag slik at dette kan publiserast.

Ducie-Pitcairn, dag 1

2009-05-31T21:43:00.001+12:00

posisjon:
24.57.1165 S
127.08.2284 W
klokka UTC: 01.47

Endeleg var vi komt oss til land. Ducie-øya var eit kjærkomme syn etter 20 dagar med berre hav på alle kantar. Stor var skuffelsen då det såg ut til at vi ikkje klarte å komme oss iland, men etter at vindretninga snudde heilt om og vi måtte flytte båten, fann vi ei lita lomme der vi kunne lure oss inn på stranda. Første turen iland gjekk vi til den enorme laguna og dykka der. Vi såg ingen giftige fiskar og heller ingen hai, men så var vi der heller ikkje så lenge for sikta var elendig i forhold til der vi låg oppankra. Tilbake i moodyen hadde vi på oss dykkerutstyr og medan Jan og Siv satt barnevakt, tok Stian meg med på ein fantastisk undersjøisk opplevelse. Frå båten svømte vi sakte nedover mot ankeret som vi kunne sjå langt der borte. Det var nesten som å vere på land for en kunne sjå utruleg langt bortover. Langt i det fjerne kunne eg skimte en stim på fem haiar som såg ut til å komme nærmare oss. Eg held eit godt tak i Stian og snudde meg sakte rundt, og der var det forsyne meg 4 haiar til! Ein var komt så nær at eg kunne sjå streken på auga hans. Då han hadde sirkla nokre gongar, trykte eg på buddy-ventilen min, medan eg pusta ut. Haien kvapp til av alle boblane som steig opp frå dette udyret og auka avstanden nok til at eg kunne puste roleg igjen. Dette er ikkje så store haiar, ca 1 meter, men eg har sett dei i aksjon og lukta dei blod så hadde dei vel angrepe uansett. Etterkvart såg dei ut til å kjede seg med dei nye framande elementa, og vi kunne begynne å studere korallane og fiskane. Det vil seie medan eg var opptatt med å telle haiar hadde Stian allereie oppdaga tre stokkanker frå eit gammalt vrak som han tippa til å vere 100 år. Vi såg ikkje mykje til vraket, men ankera var gigantiske og vi svømte rundt og tok mange bilder. Innimellom korallane kunne vi sjå mangefarga fiskar; gule, blå og raude. Nokre fiskar såg ut som brunspraglete korall heilt til dei bevega på seg og svømte vekk.

Vel oppatkomne i båten hadde Stian allereie fått blod på tann. Han ville sjå kor mange haiar han kunne klare å sjå på ein gong. Med harpunen skaut han en bunte fisk, knytte dei godt fast i ett tjukt tau og slepte det fort ned til botnen med eit anker. Med godt tak i stigen filma Stian heile matfesten på god avstand. Haiane vart elleville og storkosa seg. Etterpå skulle Stian gjere rein propellen og talde ca 35 haiar. Der iblandt ein på over 2 meter. Ein hai kom veldig nær og sirkla så mange gongar rundt Stian at han til slutt skaut harpunspydet inn i fisken. Haien vart drege fort opp på dekket og drept. Men fy for nokre seigliva dyr. Den sprella sjølv om Stian fjerna både matsekk og hjerte. Etter mykje arbeid fekk han flådd haien og Elia hjelpte til så godt han kunne. Denne filitering og rensingsprosess har Elia tatt meir alvorleg en vi har forventa. Då vi var på vei til Ducie fekk vi flygefisk på dekk og Elia spurte straks etter kniv. Han fekk ein vanleg smørkniv, men var tydeleg misfornøyd då han ikkje klarte å skjære gjennom skinnet. Det enda med at han fekk låne den skarpe frukt og kjøttkniven og sette igang med å filiterte flygefisken. Først delte han fisken i to og etterpå opna han opp og sjekka innholdet i auga på fisken. Det stinka fisk lange vegar og cockpiten var full i gørr, men det er ein fin aktivitet når ein treng variasjon frå barnebøkene og leikene.

Dagen etter (29.mai) vart det bestemt å starte på turen til Pitciarn. Men først skulle vi iland. Denne gongen gjekk Sitan, Elia og eg rundt heile øya. Elia i bæremeis, for det var ganske vanskeleg å fote seg på den steinete stranda. For å gi havsula ro der ho låg å ruga på egga sine, vassa vi ut i sjøen og fekk sandalane fulle i småstein. Langs heile stranda rundt øya fann vi mykje drivgods, deriblant ett 17 toms argt lavprofildekk på alufelg! men også mange blåser, flasker og diverse plastikkanner.

Rett før avgang måtte Stian dykke ein siste gong. Denne gongen kom han tilbake med ein gigantisk hummer! På overfarten hit var det konkuranse mellom meg og Stian om kven som kunne komme på det beste vi kunne tenke oss å ete, der loffskive med reker og majones vart høgt prioritert. No heiv Stian seg rundt, baka eit brød og serverte hummer med norsk majones på!!! Kjempegodt!

Så no er vi på vei til Pitciarn. Turen er på ca 300 nm og vil ta ca 3 døgn. Vi har flott medvind og seglar med 5 knops fart. Litt rulling må en regne med i slikt seilføre, men det går bra.

Det er heilt sprøtt at vi snart er komt til Pitcairn, den spennande lille øya som vekte eventyrlysta i meg for mange år sidan. Vi kunne ikkje ein gong finne den på kartet og der er ikkje så mange andre båtar som besøker denne. No har vi kryssa endå eit stort hav og evetyret har så vidt begynt. Vi gler oss til å sjå Picairn og håpar vi får anledning til å ankre opp og besøke øyas befolkning.

-Reidun

ps: tusen takk for dei koslege helsingane bror! skikkeleg spennade at dåkke tek paralappen. Stian sei vær forsiktig i lufta og vent på dei rette vindane:) litt synd og sei det, men det var artig at du var sjuk for då fekk vi mange morsomme meldingar på satelitten;) god bedring og kos dej i fineværet heime.

ps2: takk for advarselen om haiane, Lennuk! mamma og svigers vart vettskremt og sende eine satelittmeldinga etter den andre.... kanskje er wikipedia litt feilinformert? anten det eller så var haiane mette og gode då vi var der. Når det gjeld fisk, så har vi også hørt at det kan vere dumt å ete fisk som lever nært korallar. Ofte er dei giftige, så vi lar dei få svømme i fred, med mindre Stian vil lage haimat. Koreis går det med langturplanane foresten? Vi gle oss veldig til dåkke kjem ut i stillehavet!! Dåkke vil få ein uforgløymeleg tur og det skulle ikkje forundre meg om dåkke tek oss igjen. Her er så mykje fint å sjå og oppleve, kanskje finn vi oss ei ekstra spennande sydhavsøy som vi ikkje klarar reise frå, med det første?;)

Ducie

2009-05-28T09:49:00.000+12:00

Posisjon vår her vi ligg oppankra:

24*41.097 S

124*46.063 W

UTC 19:20 hos oss er klokka 12:20, 27 mai 09

I natt kom vi fram til Ducie! Ducie er ei lita øy som ligg 300 nm frå Pitcairn. Vi har stoppa her fordi den ser spennande ut. Øya er brei og lav med mange fuglar og buskevekster. Her er det så klart i sjøen at vi ser heilt ned på 20 meters djup. Stian og Jan var snar og ta seg ein svømmetur, og dei fortell om reine blomsterhagane på botnen. Store roser! Her er ikkje fritt for at her er endel hai, men dei er ikkje større en god meter. Dei er ganske nærtagande, men bit ikkje. Dvs ikkje før vi heiv ut litt sailfish til dei. Då vart dei ivrige å skulle ete på Stian også, så han hoppa fort opp i båten igjen. -Ingen fare å dykke så lenge du ikkje held en fisk i handa, sei Stian;)

Vi hadde ein ganske tøff tur hit, då vi fekk 30 knop vind og det pøsa ned med regn. Luka framme var blitt benda, så Siv og Jan måtte evakuere til salongen. Framme i forpiggen såg det til slutt ut som om nokon hadde kvelva mange bøtter vatn. Stian ut i øsepøse været og letta på gummibåten for å legge press ned på luka, medan sjøen slo innover dekk med store bølger frå sida. Heile himmelen var i kok og vi kunne sjø mykje rare skyformasjonar. Vi likte dårleg at dei gråaste skyane kom frå den retninga vi skulle seile til. På siste nattevakta blåste det vanvittig (40 knop), det hylte i vaierane, så vi tok rev i seila og handstyrte resten av turen.

Ellers har vi ganske båt båt. Det lek frå forskjellige plassar; vindu og vant. Vi er trøtt og slitne, men det ser ut som om vinden har gitt seg no, og vi får ganske rolege dagar framover. (håpe, håpe) No skal vi søve ut, ete god mat, og sjå om vi greier å komme oss over revkanten og inn på land. Akkurat no ser det umulig ut, så vi må vente på rolegare sjø først. Brenningane slår inn mot korallreva. Vi kjem vel helst til å prøve å svømme innover først og leite etter ei lita opning, før vi kan ta med gummibåten inn. Ser at der er mykje plastikkanner og diverse drivgods på strendene der inne. Her er det truleg lenge sidan det var folk sist.

-Reidun

ps1: tusen takk Hilde for alle raportane frå dei andre seilbåtane. Kjekt for oss å vite korleis det går med alle dei vi vart kjent med i Caribien som er på vei heim til Norge igjen no.

ps2: veldig bra med værmeldingane, Morten! flotte greier. Kjekt å høyre frå en som har reist her før.

615 nm left to Pitcairn

2009-05-25T03:42:00.000+12:00

24. mai. 15.04 UTC
Posisjon: 21.08.82S
119.46.77W

Vi har blitt bortskjemde. Frå Galapagos fekk vi ein knallstart med mykje vind og etterkvart travle bårer. Ingenting stod stille i båten, og overmadrassa på senga seila elegant ned på eine sida, så vi låg i ein einaste stor haug. Vinden roa seg litt og det samme gjorde bølgane. No sitt vi her. Bortskjemde på fleire late dagar med roleg sjø, litt vind, orange soloppgangar og rosa solnedgangar. Vi har blitt solbrent og fått vaska kle, kosa oss med fiskebollar frå bunnpris lageret og andre godsaker vi har trylla fram.

Så vart det drit vær. Skikkeleg regn og vind i tryne og autopilot som ikkje funka og null sikt framover. Skal sei det var utriveleg på vakta mi igår. Vinden kom frå alle kanta og plutseleg styrta regnet ned. Vi kjørte igang motor, tok ned seil så dei ikkje skulle revne, og sette på¨radar. Ingen båtar å sjå i mils omkrets. Her er berre hav og hav, og hav! Og om natta; mørke faretruande skyer som ser ut til å ville ete oss opp. Ingen stjerner lenger. Månen kan vi berre gløyme. Grib fila og verrapportane på satelittelefonen varslar om uvær rundt Pitcairn. sånn ca 25 - 30 kn vind. Ikkje akkurat oppløftande. Vi er svært spent ¨på om vi i det heile tatt kjem til å klare å ankre opp ved øya. Ein positiv ting er at vi er langt frå øya endå. Vi kjem nok til å få ei utfordring i vær og bølger, men kanskje det har roa rundt Pitcairn når vi kjem fram.

Her om dagen hørte vi ett fæla rabalder, skikkeleg skrape lyd. Det var autopiloten som sa god natt. Stian satte igang og skrua, og fann fort feilen. -Her må vi ha nye delar Reidun, sa han. Oi, ingen autopilot før New Zealand? -tja, tjo, kanskje viss eg brukar litt epoxy så kan eg kanskje klare å lage nye tenne på tannhjulet, høyre eg Stian mumle. Som sagt så gjort. Stian hadde på epoxy på det utslitte tannhjulet, venta til det halvvegs størkna og ved hjelp av det andre tannhjulet pressa han tannhjulmønster i epoxyen. Voila! Nye tenner på gammal tannhjul! No tøffar vi avgårde for motor på rolegt hav og for augeblikket vindstille. Den stolte autopiloten med sine nye tenner, styrer skuta. Kor lenge det varer er noko usikkert, men vist vi begrensar bruken så har vi kanskje autopliot ei stund til. Vi har fått styrt litt alle sammen i nokre dagar no, då det vart for uroleg vind til at vindroret klarte å styre skuta. Det er sanneleg ikkje enkelt å halde rett kurs.

Om morgonane er det spesielt utfording for meg som har vakt frå 6 - 9. Elia våknar samtidig med meg og vil gjerne stå opp. Stian har vakt frå 00 - 03, så han vil gjerne søve litt om morgonen. Så då er Elia og eg oppe og styrer båten. Av og til spring eg fort ned og hentar brød, smør og kaviar, medan elia styrer skuta. - kan du svinge litt Elia? spør eg. Og Elia legg over det han er god for! Då det var mykje bårer, var det ikkje så kult å ha Elia oppe i cockpiten. Då er det godt å ha muldvarpen eller Noddy klar på datan nede i sofaen. Siv kjem og avløyser meg klokka 9. Ho har vakt fram til 12, så Stian og deretter Jan frå 15 - 18. Denne vaktordninga fungerar heilt greit, men viss oss no møter på mykje dårleg vær, så får vi vurdere om nokon skal søve i salongen klare til å hjelpe å heise eller reve seil. Ikkje enkelt å gjer det samtidig som en styrer skuta.

Når eg kjem heim en gong, skal eg legge meg rett ut på plenen heime på Hildre. Der skal eg ligge og kjenne at alt står stille. Med armane rett ut som om eg ville lage ein engel men manglar snø. Og eg skal vere heilt trygg. Ikkje vere redd for at eg kan synke mange tusen meter rett ned. Solid grunn som ikkje vinglar hit og dit, men som står stille. Ikkje bra å ha slike tankar, men dei kjem anten eg vil det eller ikkje. Det er skummelt ute på havet. Det er ingen enkel jobb. Ingenting står nokon gong stille og det blå havet har humørsvinginar rett som det er. Frå stille og koslege solnedgangar til høge bårer og kraftig vind.

No dei siste dagane har det gått veldig treigt med oss, vi har knappast klart 100 nm i døgnet. Vi kjører vel mykje motor, men håpar å møte på vinden snart. I følge værmeldingane kan vi forvente kraftig vind om nokre dagar, så her er det berre å surre fast alt ute på dekk og gjere oss klar for ein ny berg og dalbanetur.

- Reidun

Halvvegs!

2009-05-19T10:27:00.000+12:00

Hipp Hipp Hurra. Gratulerer med dagen igår, Norge!

No har vi segla i 11 dagar og har 11 dagar igjen! Det er vist været held. Vi har hatt ganske rolege dagar og ikkje så mykje å fortelle, bortsett frå at vår kjære autopilot har gjort mytteri og vil ikkje hjelpe oss vidare. No blir vi tvinga til endeleg å lære oss å segle og ikkje overlate rattet til autopiloten når det blir vanskeleg. Så lenge det bles godt og vi har god bør, har vi heldigvis god hjelp i det flotte vindroret som styrer båten.

Ellers har vi ikkje så mykje spennande å sei anna enn at ein sverdfisk hoppa høgt opp i lufta og sleit seg av kroken. Ein tunfisk beit på for nokre dagar sidan, så vi hadde steikt tunfisk til 17 mai middag, med poteter, løk, kvitsos og siste rest av bacon attåt. Og Jan serverte banankake.

Vi har begynt å komme inn i fin rytme. Vinden skiftar på å komme bakafrå og frå sida. dønningane er ikkje så store lenger og vi har vel ikkje meir enn gjennomsnitt 5 knop fart.

Posisjon:
16*09.180S
111*09.628W
Vi har stilt klokka og den er 9 timar forskjell frå heime i Norge.

Sjå også janogsiv.no:)

-Reidun

Halvvegs til Pitcairn

2009-05-18T08:34:00.000+12:00

Var i telefonkontakt med Stian i dag, 17.mail. Dei passerte i går, 16.mai havvegs frå Galapagos til Pitcairn. Rolege forhold og dei segla med ca. 5knops fart i dag. Mykje flygefisk på dekk i dag tidleg. Alt vel. Posisjon pr. 17.mai er lagt inn på posisjonskartet. Andor.

11 Mai - Stillehavet

2009-05-12T08:19:00.000+12:00

Dette er egentleg galskap. Veret er flott og vinden skubba oss framover. Havet er roleg, ein kan av og til kjenne at det gyngar litt uroleg, men ellers er det taktfaste bevegelsar i båten. Vi får fisk og et den til middag. Vi legg puslespel, syng ein trall og leikar med Elia. Ingen er forsåvidt sjøsjuk.

Men eg synast likevel at det er ett snev av galskap i heile opplegget.

Det er tre, nei, kanskje fire veker, til neste gong vi skimtar land. Viss oss då skulle vere så heldig å komme oss frå båten og inn på øya. Vist ikkje, så er det ei ny veke til neste øy. Heilt tullete. Kva ialleverden er det som får oss til å tru at vi kan klare dette? Kunne vi ikkje berre fått oss nokre feite jobbar begge to, hatt eit år eller to fri og tatt fly frå øy til øy i stillehavet. Då hadde vi likevel fått oppleve dei berømte sydhavsøyane. Istaden sitt eg her, i ein liten båt, med hav på alle kantar så langt auge kan sjå. Det er mørkt og det er kaldt. Riktignok lyse månen rund og blid. Dessutan skimtar eg ei stjerne her og der bak skyane. Vinden bles frå sida og vi har nesten perfekt kurs. Grunn til at oss ikkje har heilt rikti kurs er fordi eg ikkje veit korleis eg skal trimme seila rett. Akkurat no fungerar det slik som Stian stillte vindror og segl. I går kveld skulle eg vere flink å prøve meg fram aleine og segle. Det enda i at eg var på vei tilbake mot Galapagos, heilt motsatt retning! Etter å ha kjempa med seila, dratt dei inn og ut igjen fleire gonga, starta eg motoren og las ei bok. Det var uansett ikkje lenge til vaktskifte, så då kunne neste mann få plagast.

Off. No slår storseglet hardt og bråkar fælt. Vi har litt lite vind og attpå til kjem han litt for mykje bakfrå. Stakkars folk som prøvar å søve nede. Æsj. Kanskje eg må justere litt på vindroret. Nei, no vart det fin bør igjen, eg ventar litt.

Vi er på starten av ei laaaaang reise. Alle kommentara om kor langt vi har igjen, er heilt unødvendige, eg vil helst ikkje vite slikt. Det hjelpe vel heller ikkje på humøret at det stinkar bæsj over heile båten. På Galapagos kom vi ikkje unna den diareen som hærja. Stian, Elia og eg skit i femte veggen. Jan har ikkje fått sjuka for han er doktor. Siv er ferdig for lenge sida, då ho fekk den på Galapagos. Dei sitt for det meste ute og trekke frisk luft. Kan ikkje klandre dei. Heldigvis er dei snill og latar som ingenting når fiselydane får uante høgder, og dritlukta frå do sviv igjennom båten og etterlet seg ein trasig odør. Båten er ikkje stor nei. Vist nokon trudde at vi var ombord i eit stort cruiceskip, der ein kan gøyme seg på mange rare plassar, må ein tru omatt. Sofaen inne er full av proviant og ikkje sittande i. Som Rune på Opportune sa; dåkker har nu ødelagd salongen dåkkers. Han var innom for bilde bytting og vi måtte sitte inne pga umuleg å bruke pc ute når sterk sol. Vi fekk no rydda en plass i den eine salongdelen, men det er ikkje rare stua å invitere gjestar inn på. Måltida må alltid etast ute. Når fire voksne og en liten gutt skal sitte i den lille cockpiten vår brukar vi å bytte på å få sitte styrbord eller babord side. Når vi seglar skarpt hellar båten ofte kraftig over på eine sida. Når det då i tillegg kjem ei høgare bølge og skubba båten endå meir skeiv, er det ikkje fritt for at middagen seila elegant av fatet og ned i fanget. Det er derfor ikkje så lurt å skifte kle. Dei blir berre skitne likavel. Dessutan er det mykje salt i lufta. Til fortare vi seglar skulle ein tru at vinden bles båten rein og tørr, men det motsatte skjer. Saltføket står om ørene på oss og gjer klea stive og kleimete. No har eg ikkje dusja på ei veke, så imorgo blir eg vel heven på sjøen. Hai eller ikkje hai, eg stinkar vel så gale at han ikkje vil ha meg. Det skal bli deilig med eit bad. For ikkje å snakke om ein ferskvandsdusj etterpå, for å få ut verste saltet i håret. Der har vi ein stor fordel, watermakeren. Den lagar trufast reint og godt drikkevatn til oss, og det tilogmed frå sjøen! Ikkje saltsmak lenger no når vi fekk bytta membranen. Stakkars brødrene våre når dei var på besøk. Vi tvang dei til å drikke vatnet som vi var vand med og sa at litt saltsmak gjorde berre godt. Doktoren og frua var dei som fikk oss til fornuft då dei spytta ut prøvesmakinga og fortalde om faren ved for mykje salt til lille Elia. Vi enda opp med å bestille ny membran, då Stian sine forsøk på å fikse watermakeren mislukkast. No har vi bedre vatn en vi nokon gong har hatt og vi slepp å vere redd for at Elia får i seg skadelige mengder salt.

Her om dagen var såg vi ein flygefisk på dekk. Den var inntørka og Elia ville leike med den. Han stod i cockpiten og sa omigjen og omigjen, hest! Heste! Heste!! vi gjetta på at han trudde det var ein havhest og retta han og sa -nei, flygefisk Elia. -heste, sa han. hm. -Hesten? Spurde eg. Nei sa han og gjenntok -hesten! -vil du hente flygefisken? Spør eg. Og han svara sjølvsagt -hesten!Det går nokre sekund til før eg oppfattar kva han vil. Ååå, så klart, så klart; VESTEN! Gutten trengte å ha på seg vesten før han gjekk ut av cockpiten og henta flygefisken. Det er det som er regelen også, ikkje ut på dekk utan vesten. Treige mamma! Heldigvis forstod ho det tilslutt:)

Å komme seg frå Galapagos skulle ikkje vere så enkelt som vi trudde. Vi kom oss ikkje avgårde før onsdag morgon. Passa måtte stemplast med einaste stempel på øya som vistnok var opptatt i forskjellige ærend på flyplassen og omegn. Bananklasa som vi hadde kjøpt til avfarten hadde modna og vi delte ut gule bananar i hytt og pine. Heldigvis fann Stian ei ny klase på 30-40 gønne bananar. Desse har vi stua ned i rommet ved sida av syklane og håpar at dei forlir grønne i ei veke til.

Når vi no er på Galapagos, så har vi hørt mykje artig om ei postkasse som står så ensom på ei av desse øyane(Isla Santa Maria). Vi gjekk derfor dit onsdag saman med To Fluer og ein anna nederlandsk båt. Poskassa var ikkje fullt så ensom som vi trudde. Riktignok stod ho mutters aleine og på samme plassen som den stod på i 1792, då den vart reist til bruk av sjøfarera, pirata eller i seinare åra seilfolk. Nei der var fullt i turista og sinte guida. Vi var ikkje før komt iland, før vi fekk ein ugjestmild mottakelse av eine guiden som sa at vi kunne berre ha oss derifrå, - i am not giving you a minute, som han sa. Vi spurde så fint om vi kunne få poste korta våre når vi likavel stod her rett ved kassa og ta nokre bilder. - leave this area or i will report you!, var svaret. Grunnen til fiendskapen var den åleine at vi ikkje hadde betalt i dyre dommar for ankringstilatelse og dessutan måtte vi ha med guide for at vi i det heile tatt skulle få sjå postkassa endå den stod 50 meter frå stranda. Turistane som guiden hadde med seg frå dei små cruiceskipa sine, hadde antagelegvis betalt opptil 10 000 kroner for litt mindre enn ei veke ombord. Guiden gjekk vidare med følget sitt, vi tok bilder i full fart og To Fluer posta ett kort til Kongen! Då vi kom tilbake til gummibåtane og skulle drage dei ut i sjøen, vart vi oppmerksom på ein anna guide som med dårleg skjult kamera på magen filma og tok bilder av oss! -you are breaking the rules!, sa han. Jaja, vi kom oss ut i båtane. To Fluer ville gjerne starte turen vidare mot Påskeøya, så dei letta anker og tok farvel. Stian var meir gira på å vente til guidane hadde forlete området og ville ha seg ein tur på fjellet. Der skulle forresten vere ei spennande grotte å undersøke ikkje så langt frå postkassa.

Det vart verken fjell eller grotte på oss. Guidane tok bilder av båten vår og la seg til for ankers over natta, ved sida av oss. Om morgonen var der dessutan komt mange fleire båtar, og då vi syns den eine var litt liten til å inneholde turistar i, drog vi opp ankeret og var vekk då sola stod opp. Ikkje kult å komme på svartelista over båtar som ikkje kan reise til Galapagos. Viss det då fins ei slik liste. Det er uansett lenge til neste gong vi kjem dit. Ein skulle tru at fattige langturseglara skulle få spesiell invitasjon til å besøke nasjonalparken. I bunn og grunn har vi betalt ganske mykje for å i det heile tatt komme oss hit. Som plaster på såret var vi ikkje komt langt frå øya då vi plutseleg fekk auge på ei stor mantarey eller djevelrokke. Stian styrte rett opp på sida av den, slo av motoren og hoppa i sjøen med camera rundt halsen. Utruleg nok lot den Stian ta bilder og filme medan han svømte en tur under den store rokka.

No har vi segla i 2 dagar i open sjø. Det er rart kor forskjellig havet er frå dag til dag. Skulle tru det såg likeeins ut, men jammen skiftar det ikkje både farge og form, heile tida. Nokre dagar er havet rolegt og jamne bårer, medan slik som no er det meir vinglete og sprutar rett som det er over dekk.

Pause. Dag 4.

I går skulle eg liksom bade. I frisk bris og i tullete sjø? Det vart det ingenting av. Elia var litt sjøsjuk og det samme vart Stian ut på kvelden. Vi blir kasta hit og dit og det er ikkje så veldig gøy. Einaste lyspunktet er at det går so det susar! Igår segla vi 160 nm på eit døgn. Ikkje verst.

Akkurat for 10 min sida måtte eg ned og høyre kva Elia ropte på meg for. Stian søv, han har vakt kl 00. Eg hadde nettopp pussa tenne, skifta bleie og lagt Elia. Så hadde eg drista meg til å ha opp vindusgluggen på badet vårt for å få inn frisk luft. Tabbe. Elia hadde nettopp fese og putta litt sprutbæsj i nybleia som eg sjølvsagt måtte skifte. Og når eg står med haude ned i senga hass høyre eg eit smell og vannspruten står inn gjennom vinduet. Det vart vått ganske langt inn på golvet på soverommet vårt og på en del kle. Skikkeleg fulltreffer bølge! Ein anna dag han satt og ropa og eg ikkje høyrde han, så kom Stian fram med ein orange gutt. Då hadde han funne den nye målinga som eg har kjøpt til han frå galapagos. Orange gutt i ei orange seng.

Vanvittig tullete dinna turen her. Midt opp i det heile, så er det ikkje så gale likevel. Berre fullstendig sprøtt. Jaja, vi er no ikkje av den sartaste typen, så dette kan kanskje bli morosamt å sjå tilbake på. Akkurat no er det ikkje morosamt. Ein leve i ei uvisse som er ubehageleg. Samtidig så er det ein del av gamet – netopp det at ein ikkje veit kva morgondagen byr på og at ein må forberede seg på forskjellig. Eg angrar på at eg ikkje tok den dusjen då det var litt rolegare. Det kan gå nokre dagar før denne sjøen har roa seg ned igjen. Eller kanskje ikkje, kanskje den blir speilblank imorgo og vi luffar oss treigt vidare. Tvilar, men det er no likevel spennande å finne ut.

Ps: tusen takk for rapportar heimafrå! Vi sett stoooor pris på meldingar på satelittelefonen:)

ps 2: Karane her er heilt frå seg over at eg ikkje har skreve noko om fiskane vi har fått/ikkje fått;) det har no blitt en tre – fire doradoa, nokre har vi ete og andre har vi sluppe ut igjen. Ellers fekk vi en gaaanske stor Blue Marlin! Vi var så heldige at alle såg samtidig når den hoppa høgt opp i lufta og sleit av godsluken til Jan! Spektakulær opplevelse! (Stian er fortvila over den manglande innlevelsen i fiskehistoria. Jaja, dei som vil lese meir om den kan kike på www.janogsiv.no :)

Ps 3:Vi reiste torsdag 7. mai frå Galapagos, postkasseøya og idag er det mandag 11. mai.

Posisjon vår: 06.53S og 98.04W

Det har blitt ny dag og mykje behageligere på sjøen. Stian har akkurat putta brøddeig i ovnen og det luktar godt! Idag blir det bading! Hærli!

-Reidun

Galapagos øyane

2009-05-05T11:42:00.000+12:00

23 april – 4 mai: Galapagos.

Ei øygruppe i stillehavet beståande av 5 store og 9 mindre øyer. Verdens nest største krater er på ei av desse øyane som Siv og Jan besøkte.

Vi kom hit til Santa Cruz fredag den 24 april og har no vore 12 dagar her. I morgon dreg vi ut på nytt eventyr; 3 vekers overfart til Pitcairn. Det blir ei ny atlanterhavskryssing, forskjellen er at denne gongen skal vi krysse eit stort hav og ikkje ein lang fjord, som Rune frå Opportune seier. Vi er veldig spent på korleis det vil bli. Vi kan sjå på værmeldingane for dei neste dagane framover, men det er ikkje så godt å vite kva som kjem om 2 -3 veker. Akkurat no ser det veldig flott ut med stabil vind frå sida første veka. Det likar vi!

Her på Galapagos har vi sett skilpadder, iguanaer og dykka med hai! Det har vore lite oppdatering på heimesida vår, men enkelte har kanskje registrert at der har komt meir skriveri på http://www.janogsiv.no/ . Dei har vore flinkare å oppdatere enn oss. Dei gongane vi har hatt internett-tilgang har vi berre skravla på skype med familie og venner.
Kva har vi gjort på dei 12 dagane på Galapagos?

DAG 1 – 23.april:
Ankom Santa Cruz, Academy Bay om morgonen, ankra opp ved SY Hilde og SY To Fluer. Snakka litt med Finn og Reidun om mathandling, søppelsømming, internett forbindelse og innsjekking. Det sistnemde måtte vi bruke agent til, så Finn og Stian gjekk avstad for å finne denne. Elia og eg la ut bilder frå havturen på heimesida og prata med dei heime på skype. Gjekk tur i gatene. Samankomst seinare på kvelden ilag med andre norske.

DAG 2 – 24.april:
Vi besøkte Darwin senteret der vi fekk sjå gedigne skilpadder, gule iguanaer og små beibi skilpadder.

DAG 3 – 25.april:
Strand tur. Opportunegjengen pluss Siv, Jan, Elia og Stian, gjekk ein time i solsteiken til ei veldig flott badestrand, Tortuga Bay. Der fekk dei sjå sjøløver og studere svarte iguanaer på nært hald. Iguanane var så dovne og late at dei reagerte knapt sjølv om Stian var borti halen på enkelte. Elia bada og storkosa seg! Eg (Reidun) var ikkje med på turen. Planen var å surfe litt på internett, men istaden møtte eg Torbaldo Kastdalen og fekk bli med å sjå barndomsheimen hans. I 1935 flytta familien Kastdalen; mor, far og sonen Alf til Galapagos. Torbaldo er sonen til Alf. Det var akkurat som å komme inn i ei norsk hytte med gammal innredning. Der var hekla dukar og gardiner. På kjøkkenet i kjellaren var der ein gamal vedovn frakta frå Norge og i hyllene stod der mange norske bøker. Torbaldo lærte litt norsk med bestfaren og snakka gebrokkent norsk. Å forstå sunnmørsdialekta mi er ikkje enkelt, men han mestra den fint!

DAG 4 – 26.april:
Dykkerdag! Alle untatt Elia og Reidun for avstad og dykka ved north seymour. Der såg dei mange leikne sjøløver og Siv såg galapagoshai på litt over 2 meter.
Elia og Reidun var i sentrum og gynga på hest og leika på leikeapparater.

DAG 5 – 27.april:
Roleg dag i båten og omegn:)

DAG 6 – 28.april:
Stian, Reidun og Elia gjekk i sentrum og fann diverse småting og utstyr til båten. Vi besøkte dessuten fiskemarkedet og der vi vart ei god stund. Elia gjekk heilt i spinn over alle store fiskane han såg, og sjøløvane og fuglane som venta på fiskebitar.

Dag 7 – 29.april:

Stor fiskaren i slaget!! Elia fiska mykje med den lille fiskestanga si og får napp med ein gong han hiv ut kroken med agn. Dei bit like godt på spagetti, som på ost eller druer:)

DAG 7 til 12:

Dagane gjekk igrunnen ganske like. Vi stod opp, sjekka fiskelivet med å mate dei med brødsmula, gjekk iland og studerte dei mange raude krabbane i havneområdet, gjekk i gatene på kryss og tvers, kjøpte litt meir boksemat og no på slutten hamstra vi inn frukt og grønnsaker. Siv og Jan for på 2 dagers utflukt til den store vulkanøya, og dette kan dåkke lese meir om på www.janogsiv.no

Desse siste dagane har vi vore mykje saman med OpportuneRune, Eva og Asbjørn, sidan det er lenge til vi skal sjå dei neste gong.(-hue,ea og bøn, som Elia sei;) Opportune reiser ned mot Påskeøya. Det har også To Fluer bestemt at dei skal gjere, så det er ikkje fritt for at vi kanskje treff dei igjen på Pitcairn. Hilde har allereie gått til Marquesas øyane. Kanskje det blir norsk igjennforening på Tahiti i juli. Vi får sjå kor lenge vi blir på Pitcairn og Gambier øyane.

I kveld er siste kvelden ilag på lenge, så vi skal ut og ete middag heile gjengen. Siste middagen på øya Galapagos før vi sett kursen og seglar imorgo mot Pitcairn.

Mytteristøya; her kjem Good Mood!!

-Reidun

Framme på Galapagos!

2009-04-24T10:49:00.000+12:00

Då var vi komt oss fram til Galapagos. Her skal vi sjå gedigne skilpadder, bade med sjøløver og studere hai på trygg avstand:) Turen over hit gjekk flott, og vi har mykje diesel til overs, sjølv om vi gjekk for motor 2 siste dagane.
Vi gler oss til å utforske Galapagos!

Kos dåkke med 78(!) bilder, inne på albummet, frå overfarten frå Panama og hit. Der er til og med mange kommentarar mamma;)

- Reidun

3 dagar til Galapagos

2009-04-21T09:10:00.000+12:00

Då kan vi skrive et lite hei frå oss igjen! Sist vi prøvde å sende eit reisebrev, så var der der ikkje peng på satelittabbonementet, så vi fekk verken ringe eller sende mail. Kvar i all verden hadde dei førehandsbetalte 500 ringeminutta blitt av? (vi betalte 7000 kr i mars) Vi kalla opp Opportune som låg nokre nautiske mil bortom oss og etter nokre timar så låg vi og seila ilag. Eg hoppa i sjøen og svømde bort til tauet som hang etter båten til Opportune og drog meg opp i båten. Der fekk eg låne satelittelefon og ringde heim til Hilde som skulle snakke med shipequip og finne ut kva som hadde skjedd. Mandags morgon fekk ho snakka med dei, og ved en feil hadde dei ikkje registrert betalinga vår som vart gjort for en mnd sidan. Det var dårleg gjort, men dei var kjapp å rette opp feilen og no kan vi bruke telefonen. Dette er sånt som er litt kjedelig at det skjer, særleg vist ikkje Opportune hadde segla ilag med oss. Det kan plutseleg skje at vi ikkje har telefon, og dåkke heime må vente til vi kjem oss iland før ein kan få livsteikn frå oss. Det er det einaste negative ein kan sei om å ha satelittelefon ombord. Når dei heime er van med å høyre livstekn frå oss, og der plutseleg ikkje er kontakt lenger, så veit ein ikkje om det er fordi vi ha mista telefonen i sjøen eller om vi faktisk har trøbbel der ute. Om det skulle skje at vi øydeleg telefonen vår, så uroe dåkke ikkje for mykje. Vi har nødpeilesender ombord og den er ti gongar bedre en satelittelefonen. Har vi trøbbel og utløyser nødpeilesendaren, så skulle det ikkje vere lenge før der er hjelp å få. Det var ei dyr investering, men den er veldig kjekk å ha vist ein skulle få bruk for den.

Her eg sitt i senga og skriv, så høyrer eg sjøen duppe og renne langs med båten. Vi har nydeleg vær; sol og litt vind. For nokre dagar sida, hadde vi ingenting vind, og det er rart å sjå kor stille dette enorme havet kan bli. Vi tøffa litt for motor og såg skilpadder og mange delefinar. No har vi segla i 3 dagar med fin vind frå sør. Galapagos ligg ca 3 dagar frå oss. Vi hadde ikkje rekna med at vi skulle få slik motstraum. Ei natt vi gjekk for motor, registrerte eg 1,7 knop fart og då brukar vi vanlegvis å ha 4-5 knop med samme turtallet. Det er seint det! Den farta vi har no er ca 3-4 knop. Ikkje noko å juble over, men det går rette veien.

- Gakk gakk, blå!, sei Elia!- nei, grå, rettar eg. Eg ser at han tenker grundig før han sei – munn, blå! Han og Stian har vore ute og sett på havsula som har landa framme på båten vår. Den er grå og har orange føtter og blått nebb! Den kom idag tidleg og sitt og vaskar seg. Ei natt hadde vi ei havsule som sov på solcellepanela våre. Vi har dessutan hatt både svale og noko som ligna på spurvehauk på besøk.

Jo der er mykje liv rundt oss, men fisken vil ikkje bite på kroken. Vi går for seint til det. Delefinane hoppar og sprett og leikar seg rundt oss. Igår var her minst 500 av dei. Heilt enormt kor det kokte. Eg trur det var storstilt samarbeid om middagsmat. Dei organiserte seg rundt i ring, og i midten kunne vi sjå at fuglane stupte ned og angreip dei fanga småfiskane.

Malpelo er ei øy laga av ein stor bratt stein. Der bur columbanske voktarar og 50 % av alle havsulene i verda. Snakk om yrande fugleliv. Sjølv om vi egentleg måtte ha spesiell tillatelse til å gå iland, fekk vi likevel lov til å besøke dei. Båtane Good Mood og Opportune låg ikkje særleg stille i dei store havdønningane, så vi besøkte øya i 2 puljer. Til og med Elia fikk vere med iland, og når dåkke får sjå bilda, so skjønnar dåkke kvifor det var litt vanskeleg å få til. Bæremeisa er kjekk å ha ved slike høve. Guttane på øya var glade for besøk, fortalde gjerne om fuglelivet og tok Stian med på ein halsbrekkande klatretur til toppen av øya. Det er ikkje ofte eg ser at Stian er betenkt, og han fråråda andre til å prøve seg. Klatringa var utan sikring og her skulle ein ikkje gjer eit feilsteg utan fatale følger. Det gjekk heldigvis bra på klatreturen til topps, men gutten hadde gløymt å ha med fotoapperatet, så dei ivrigaste lesarane våre kan gå inn på google earth og sjå flottte bilder frå Malpelo øya der.

Vi skilde lag med SY Hilde før vi kom til Malpelo. Vi hadde lite vind og måtte bruke motor og dyrebar diesel for å komme oss til Øya. Hilde valde å fortsette til Galapagos, då dei hadde seglvind i den retninga. Opportune låg derimot å duppa på mooringen når vi kom fram. Så etter turen i land og litt dykking med hammerhai, drog vi vidare dagen etterpå mot Galapagos. Første dagen hadde vi ganske godt følge, men vi seglar litt fortare enn Opporune, så vi drog ifrå dei. Dagen etterpå fekk vi kontakt med dei igjen, for å ringe heim og resten av historia skreiv eg i byrjinga av brevet. Opportune ligg no ca 30 nm frå oss.

I skrivande stund har vi ca 3 dagar igjen til Galapagos. Stian har nettopp sett en rundstykkedeig. I går tina vi ein kjøttdeig og hadde spagetti til middag og kanelsnurra til dessert. Nam nam! Ikkje domt å ha ein bitteliten frysar ombord.

Ellers har vi fått seilfolk ombord, praten går om slør og hals og fall og skjøte. Eg har ikkje den ringaste ide om kva dei snakkar om og visste ikkje at Stian kunne ditta språket. Han heng med, og dei diskuterar om båten klarer å vinne høgde eller om vi må slå. Det høres ganske teit ut, med eget språk til sjøs. Men slik er det vel i alle sportar. Fagord og sære utrykk for dei som er ekstra ivrig i faget.

Oi, for nokken vræl. Havsula sette i å skrike skikkeleg. Trur ikkje dåkke at Stian og Elia kraup fram og fanga havsula? Den skreik som en stukken gris, medan Stian held han rundt halsen og nebbet. Av mangel på fiske middag, begynn Jan og Stian å fable om ei havsule steik. Denne gongen fekk havsula sleppe fri, men det ser ut som han ikkje har tatt skrekken. Den sirklar rundt båten og det ser ut som den vil sette seg igjen. Merkeleg. Eg får gå ut og roe ned guttane. Så lenge her er kylling og kalkun på boks, så skal havsula få leve sei no eg.

Over og ut frå Good Mood.

-Reidun.

Ps: En ekstra stor klem til Patrick som har bursdag idag! Hope you are doing great and that you will have a nice day today! I like you very much;) Og til Per Håvard som hadde bursdag for nokre dagar sida. Vi gle oss til du og Marie kjem på besøk en gong. Veldig glad i dåkke begge to!! :) og sist men ikkje minst gratulere til Judith som også hadde bursdag den 17. Håpe det står bra til på brunkeberg. Vi savna dåkke veldig og vist oss kjem til Fillipinane en dag, så får vi møtast der! Stor klem til alle frå Reidun, Elia og Stian.

Posisjonen vår:

01*27.9900N

86*08.1932W

Good Mood fortsatt på vei til Galapagos

2009-04-19T05:33:00.000+12:00

Var i telefonkontakt med Reidun i ettermiddag. Ho ringte frå telefonen til ein annan båt, som dei seiler i lag med, fordi det er noko kluss med abbonnementet til deira eigen telefon. Av same grunn klarer dei heller ikkje å få blogga nye innlegg på heimesida. Vi prøver å få ein orden på dette over helga, men medan vi set her heime og lurer på korleis det går: VI HAR DET FINT, MEN DET GÅR KJEMPESEINT!

Helsing Reidun (og Hilde)

Stillehavet, på vei til Malpelo

2009-04-14T10:55:00.000+12:00

Posisjonen vår no er:
05*00.517 N
81*09.030 W

Her kjem en liten rapport fra Stillehavet. Eg (Stian) sitt no på kveldsvakta mi og ser på månen, det speilblanke havet, morilden som lyse i propellvatnet og båten Hilde som ligg et stykke på sida av oss. Dette blir andre natta til havs etter at vi forlot Las Perlas, øyane rett utanfor Panama. 130 nautiske mil foran oss ligg Malpelo der vi skal stoppe litt og dykke før vi fortsette til Galapagos.

Seilasen fra Las Perlas og til no har bydd på mange flotte opplevelsa. Vinden har vore svak eller ingenting, og vi har seila og gått for motor kansje 50/50. For øyeblikket er det 0 knop vind og heilt flatt hav utan dønning. Motoren går på lavt turtall og vi held ei fart på 4-5 knop.

I går natt vakna eg av at Jan sat i mørket med fisketroa og jobba med noko som hadde komt på kroken. Når han etterkvart fekk inn fangsten var det ein diger akkar/blekksprut som hadde krøkt seg på. Denne prøvde eg å lage middag av etter ei oppskrift vi fekk med Opportune, men dette blei ingen stor suksess først og fremst fordi det blei gløymt av i ovnen på grunn av kvalbesøk. Resten av blekkspruten monterte eg ein stor krok på og hengde på slep etter oss.

I dag fekk vi endeleg besøk av kval på nært hold. Det var Hilde som først fekk dei opp til båten, og etterkvart la vi om kursen litt i håp om å få sjå dei. Vi gjekk for seil med ei fart på 2-3 knop då kvalane kom bak båten og det gjekk ikkje lenge før eg drog på dykkermaska for å sjå nermere på dei. Jan kom straks uti han og når han såg at eg ikkje blei oppeten. Hengande i badestigen fekk vi oss ein fantastisk opplevelse. Kvalane kom heilt opp i nasen på oss og låg lenge så nær at vi kunne ta handa bort på panna på dei med hendene. Jan tok litt på ein av dei og den kvapp til et øyeblikk og trekte seg ein meter lenger bak ei stund. 3-4 meter under oss var det to andre kvalar som gapte litt og knuffa borti kvarandre akkurat som dei leika seg eller krangla litt. Når dei gapte såg vi tennene som var ganske spisse og lange. Heldigvis tok dei ingen smaksprøver av oss. Eg tok og undervannskameraet og tok nokre bilder og film av kvalane. Etterkvart var også dei litt meir skeptiske, Siv og Reidun ned i stigen og helste på kvalane. Kvaltypen heiter Short-finned Pilot Whale og blir også kalla Blackfish. Dei store dyra er 3,6-6,5meter og dei små er 1,4-1,9 meter. Føda er blekksprut og småfisk, og på grunn av dette kunne det gått skikkelig gale med kroken som hang ute med blekksprut på. Ein av kvalane beit nemleg over blekkspruten og drog ut litt snøre, og når eg sveiva inn så var dei lengste tentaklane vekke. Etter dette tok vi opp kroken.

Litt seinare på dagen passerte vi ei stor skilpadde som låg og duppa i vannflata. Då var det på med maska igjen og stupe ut i. Den låg og svømte rolig i vannflata med ein liten fiskestim svømmande under skalet, og på halsen var det grodd til med nokre skjel. Bakre halvdel av skalet var også nesten dekt av små lus på 5-6mm og Jan og eg tok tak i skalet og kosta av lusa. Sjøl etter av vi hadde hengt etter på skalet så stakk ikkje den av når vi slepte taket. Det vi etterpå fekk høyre når vi kom ombord igjen i båten var at vi var fulle av lus. Når vi kosta lusa av skilpadden så hadde dei heller bosatt seg på oss. Heldigvis var lusa mindre glad i å vere på land så etterkvart slapp dei taket.

Når vi no kjem til Malpelo så er som sagt planen å prøve å få dykka litt. Her skal det vere store mengder hammerhai og diverse andre store skapningar som manta-ray og kvalhai. Malpelo er ikkje store øya og det er dårlige forhold for oppankring. Dessutan er det dårlig kartlagt så vi prøver å beregne ankomsten til morgonen etter at det har blitt lyst. Øya er nesten berre bratt berg som står ut av havet her og der og det er nesten ikkje ei plante der. Det ligg ei lita hytte på øya der det bor nokre militære parkvoktarar og det er i utgangspunktet ikkje lov å gå i land.

Før vi begynte å seile mot Malpelo så overnatta vi to netter på Las Perlas øyane. Her var det og mykje spenning på fleire måtar. Etter ein tur i skogen kom vi til ein liten base på andre hjørnet av øya. Denne viste seg å vere militær, for etter at vi begynte spaserturen tilbake var det plutseleg nokon som ropte på oss. Over ein bakketopp kom det ein i militærkle med pistolen retta mot oss og bak han kom det en med maskingevær over skuldra. Dei var helidivis forholdsvis snille folk, men vi fekk beskjed om at øya var farleg på grunn av narkohandel. Derfor fekk vi ikkje oppholde oss der.

Seinere på kvelden når vi låg oppankra ilag med Hilde fekk vi beskjed om at Opportune var på veg. Dei hadde dårlig med kart og på grunn av det så tok eg gummibåten for å køyre ut og møte dei. For å gjere ei lang historie kort så enda dette med at når eg kom meg ombord i Opportune så hadde dei allerede gått på grunn på eit rev og sjøen var fellande. Heldigvis var det berre ein time til lavvatn når det skjedde, men det såg mørkt ut ei stund på grunn av store bølger som stadig løfta båten litt frå revet og kasta den ned igjen. Det er ca 4,5 meter mellom flo og fjøre her så det kunne gått langt verre. Etter mykje dramatikk i mørket fekk vi omsider Opportune av revet, og båten som heldigvis er bygd i stål kom frå episoden utan skade. Dagen etterpå dykka vi alle mann og fekk skote nokre fiskar, papegøyefisk, triggerfish og crocodile nedle fish. Til kvelden samlast vi til felles middag der Opportune stod for tilbereding av fisk, Good Mood; salaten og risen og Hilde laga dessert! Vi låg oppankra 3 båta på ett anker, med fendrar i mellom båtane, så det var berre å spankulere over til naboen. Good Mood sitt anker heldt godt, men før vi skulle legge oss vart det for mykje svell og vind til å ligge så nært, så vi splitta opp laget. Om morgonen gjekk vi ut i samla tropp og har helde lag sida. Opportune ligg for tida litt lenger nord-aust om oss, medan Hilde ligg rett ved sida. I morgon reknar vi med å vere på Malpelo øya. posisjonen der er; 3*59N og 81*36W

- Stian

Litt Elia oppdatering frå Reidun:)

Elia prata mykje og lika godt å leike med keybaordet sitt, dyra sine og lese bøker. Han er veldig glad i sang, så lille petter edderkopp må syngast fleire gongar på fanget til Siv. Ellers elska han å sjå muldvarpen, pingu og hi ha hei! (Byggmester bob) Han brukar ofte dei tegna han har lært som er; melk, meir og ferdig! Idag når eg skulle bade han i stampen var han lettare frustrert over at eg skylde ut såpa frå håret og gjorde tegnet for ferdig, ferdig!

Ord som han sei i daglegtalen er: isha – fiska, kabba – krabba, jippi – skilpadde(!), fin – delfin, bå – blå, koka – kroka, an(g) – agn, hente – jente, kaka – pannekake eller marshmallows, hænne – henge, tao – tau, butta – bøtta, tenge – tegne, koka -boka, åppe – hoppe, kam! - kom, jite – liten, kaffe – kaffi, natta! - god natt då:)

Han stor kosar seg ilag med Jan og Siv, dei leikar og syng og er alle tiders! Då vi var ombord i Opportune på fellesmiddag, for han og sprang frå den ene til den andre. Elia har blitt mykje meir aktiv ute på dekk, så no er det på med redningsvest utanfor cocpiten. Han elskar fiskar og er like spent som oss vist det blir napp på kroken. Då vi fekk besøk av kvalane, kalla han dei for fina (delfina) og syns det var stilige dyr:)

Ellers vil eg helse alle og sei at Jesus har stått opp og Han lever! Ha ei forstatt god påske!

- Reidun

Panama City

2009-04-06T09:33:00.000+12:00

Elia styrer dingyen vår på vei inn til shopping.

Vi er ganske klar for tur ut til Galapagos. Det einaste som står igjen er inn og ut sjekking av landet, frukt og grønsakshandling og litt fersk kjøtt til turen. Vi regnar med at der er dyrt ute i stillehavet, så vi har kjøpt mat for mange tusen kroner her i Panama. Elia har fått seg nye sko og truser(!). Når han skal tisse så tissa han på sjøen, men når han skal bæsje så går det verre. Her ein dag måtte eg vaske tau på dekk..han rakk ikkje fram til potta si.

Dette er barneporsjon! og Elia sin første bæsj i potta!!! hehe... slik går dagane.

Ellers har vi som sagt proviantert, kjøpt sko til guttane og bikini til meg:) Dessutan har vi sjølvsagt kjøpt ekstra blekkspruta som Stian skal fiske med.

Elia og Lea studerar fiskelivet i dammen på den lille naturparken som vi besøkte søndag 5.april. Dei stor kosar seg i kvarandres selskap.

Så no er vi spent på kva stillehavet byr på. Turen over til Galapagos trur vi blir mykje diesel seiling. lite vind og blank sjø. Den tek vel ca 1 veke. Så skal vi vere på galapagos nokre dagar, før vi sett kursen over til Pitcairn. spennande? ja veldig!

Set sail for the big adventure!

-Reidun

kanalen

2009-03-31T07:30:00.000+13:00

Panamakanalen er ferdig og vi er forsyne meg i STILLEHAVET! Du store alpakka! No er det ingen vei tilbake sei dei, men koffor skal vi det egentlig? No skjer det som vi har venta på lenge, vi er på vei til å besøke dei spennande øyane ute i det stille havet:) Vi ser fram til dette og har det ikkje kribla før, so gjer det det iallefall no.

Panamakanalen var ei artig oppleving. Eg har lagt ut itt bilder og skreve kommentara der. Morsomt at Pål fekk til å ta opp hendinga på webcamera. vi vinka og vinka til den store bygninga, og folka vinka tilbake for dei trudde det var dei vi vinka til;)

No sitt Elia og eg på restaurant og legg inn bilder på gratis nettet her. Stian og Opportune Rune stakk til byen og skal finne batteri og slikt (båtutstyr), men eg har ikkje meir battei på pc'en, så dette får vere bra for denne gong.

PS: stillehavet er faktisk kaldare enn caribien, her er berre 24 grader i sjøen;) hehe... og dessutan er her litt svalare vind. Deilig.

so langt, so bra
reidun

Gjennom Panamakanalen!

2009-03-30T10:00:00.000+13:00

Hurra!! Landkrabben Pål helser til Good Mood som no ser ut til å ha passert dei siste slusene i panamakanalen! Sjekk bildet under. Tek ikkje ej heilt feil so e det dei som ligg å brifa med det nye soltaket sitt. Klikk HER for video av heile greiå.

Panama - Colon

2009-03-29T07:20:00.000+13:00

Då er vi spenna klar for sluse kjøring!

Vi reiser frå marinaen klokka 1500, skal møte losen som skal vere med gjennom kanalen kl 1600. Deretter går vi gjennom første slusene. Vi skal sansynlegvis ikkje gå igjennom webcamera slusene før søndag i 13-14-15 tida.

I det siste har vi bunkra opp, (sjekk bilder) og gjort klar båten for stillehavsseilas. Vi har endå litt å gjer, så vi kjem til å vente på deler på andre sida av kanalen. ( ny membran til watermakeren). Sjøl om vi ligg til havn i marinaen, så har Elia og Stian fiska kvar dag. Og napp har dei fått på kroken med ost. Den argaste fisken var det Stian som lurte inn i håven til Elia, men det var ikkje så smart. Det var en pinnsvinfisk som blåste seg opp og sprengte heile håven. Elia vart veldig lei seg og grein og grein. Kanksje han trudde Stian skulle drepe fisken då Stian ville klippe laus fisken frå nettingen. Det var iallefall ikkje råd å trøste Elia. Han grein sjølv om fisken bære svømte avgårde også. Hadde vel kanskje vør kult å hatt den som leikekamerat..... Nei då var det bedre med den lille fisken som fikk plass opp i lomma då vi skulle på handletur. Vi oppdaga den ikkje før vi satt i bussen. -nei kva du har der Elia?, spurde vi, og han svara: -isk, buff.... altså fisken skulle også få kjøre buss!

no er det vist ein halvtime til vi tøffar oss mot kanalen. blir artig. Opportune reiste for 2 dagar sida, og Jan og Siv var med som mannskap. Dei kom att igår kveld og no er dei erfarne kanalkjørera, så vi slepp å engste oss:)

see you on the other side:)

-reidun